Turpitude - Une Interprétation de la Dissolution Glaciale en Quatre Mouvements (2023)

Ik heb de gewoonte om, als begin januari de relatieve rust op de muziekmarkt (qua nieuwe releases) die in december reeds werd ingezet nog even gezellig doorloopt, op RYM door de eerste charts van dat nieuwe jaar te struinen. Daarbij kwam ik begin 2023 dit illustere album tegen met aardige cijfers, zowel qua stemgemiddelde als aantal stemmers. Turpitude blijkt, na enig research, een Canadese band te zijn die gelaagde black metal op de wereld loslaat, althans zo voel ik het toch aan.

Une Interprétation de la Dissolution Glaciale en Quatre Mouvements is een nogal pompeuze titel, maar straalt ook een zekere toewijding uit - ik lees er ook scherpe kritiek op de hedendaagse maatschappij en dan vooral de soms stuitend laatdunkende manier waarop de mens met de natuur omgaat in terug. En laat de natuur net voor talloze black metalbands een bron van inspiratie zijn - Canada is niet toevallig een uitgestrekt land waar, zeker in het noorden en westen, nog heel veel ongerepte pracht te bewonderen valt, wat ik eerder dit jaar ook nog in Boris, de prachtig ontroerende roadtrip van humorist Jeroom, heb kunnen zien.

Over naar de muziek. Gelaagd was het woord dat ik reeds eerder in de mond nam, laat ik mezelf enigszins verklaren. Veel van dit soort onbekende black metalbands klinken nogal monotoon, vind ik, met een (bewust) povere productie, alsof het goedje werd opgenomen in één van Hades' kerkers. Turpitude onderscheidt zich op dat vlak wel naar mijn mening, ze weten de gulden middenweg te vinden tussen die lo-fi benadering (de bas lijkt uit één of andere aardopening te gutsen) en de geliktere productie die zelfs naar aanstekelijkheid neigt (dan denk ik meteen aan Woods of Desolation).

De vier "bewegingen" waaruit dit plaatje bestaat, hebben hun naam niet gestolen, wat het zijn effectief vier op zichzelf staande composities. Waar de opener nog enigszins terughoudend is, wordt op deel II & III het gaspedaal danig ingetrapt - een kolkende razernij galmt na uit de walmende smurrie, scha en schande ("turpitude") is de mens zijn deel. Hij leert er echter niet uit, waardoor we stilaan richting de afgrond manoeuvreren; het sluitstuk klinkt grandioos en waanzinnig, de afwisselend hoge en lange uithalen (frontvrouwe Alice Simard speelde trouwens zo goed als alles zelf in!) klinken als ijzingwekkende kreten der verterende wanhoop.

Straf, onderbelicht album dus, verdient wel wat meer aandacht al zal dat er ook weer niet meteen van komen allicht. Ach, dan heb ik er toch eentje meer om stiekem te koesteren!

4 sterren