Ropes Inside A Hole - A Man and His Nature (2023)

Op Discogs staat dit album onder de bandnaam RIAH te boek als Post-Metal. Ik vind dat wat discutabel. Het wijkt weinig af van de albums die als Postrock worden aangemerkt. Het gaat er soms stevig aan toe, maar metal? Echt belangrijk is het ook niet.

Maar eerst een voorstelrondje: Ropes Inside a Hole is een Italiaanse band met behalve een drummer en bassist annex synthesizer speler maar liefst 3 gitaristen. Dat helpt wel om de geluidsmuren stevig te laten klinken. En dat laatste is zeker het geval. Dit is het tweede album van de band. De voorganger Autumnalia ken ik niet maar gaat op mijn to-do lijstje. Voor mij is dit album dus een eerste kennismaking.

Opener Distance is het schoolvoorbeeld van een postrock nummer. Een voorzichtig begin en een heftig einde. De tekst is niet bepaald vrolijk. Hearts, hollow hearts…
In Others Are Gone, I Don’t Care geen tekst. De beurt is aan de gitaren. Die maken er een stevig feestje van. In Loss and Grief weer een sombere tekst, So much lost, so much lost in me. Het is wel jammer dat de zang niet al te best is.

Feet in the Swamp, Gaze to the Sky wordt gevuld met onder andere een saxofoon. Een redelijk ontspannen nummer. Overwhelmed doet zijn naam eer aan. Scheurende gitaren vanaf het begin, maar geheel tegen de postrock regels in een kalm slot. Maar het is Time to Sleep…Until you wake up Voor dat ontwaken wordt gezorgd want nog één keer komen de gitaren aan bod.

A Man and his Nature is een prettig album maar haalt de top van de postrockbands toch net niet. In elk geval zou een beetje zangles nuttig zijn.