Zopp - Dominion (2023)

Stukken minder dan hun eerste plaat. In eerste instantie omdat deze veel zang bevat. Het bevalt me gewoon niet. Instrumentaal kom dit soort muziek zoveel beter tot zijn recht.

Ik vind het een erg fijne plaat, maar ik heb de eerste dan ook niet als vergelijkingsmateriaal. Klassieke canterbury van de meer melodieuze soort.

Ik was in een anti-zang bui? Geen idee, ik moest er vandaag nog aan denken, na het draaienvan Wobbler en Amoeba Split. Ik dacht aan welke andere moderne retro-prog ik nou ook alweer ken; Zopp natuurlijk.

Wat meer zang dan op het debuut van deze Canterburianen (is dat een woord?), maar voor het overige aardig voortbordurend op de verkende (en soms wat platgetreden) paden. Na enkele malen niet meer zo laaiend enthousiast als bij de eerste luisterbeurt, wat me wel vaker gebeurt bij dit soort uitdagende prog. Want dat is het zeker wel, en hoewel er ook platen zijn in dit subgenre die ik steeds beter/gaver ga vinden, blijft deze wat hangen. Allerminst een schande hoor, en net als op het debuut is de afsluiter een fraaie staalkaart!

3,5 sterren

AOVV, ook een erg fijne Canterbury-release van vorig jaar, was deze: Amoeba Split - Quiet Euphoria (2023) - MusicMeter.nl

Dan ga ik die zeker ook eens checken. Bedankt voor de tip, Michiel!