Vague Lanes - Foundation and Divergence (2022)

Zware drummachines, diepe bas, donkere vocals, hypnotiserende synths en uitwaaierende gitaren, dit past wel in mijn straatje. Ik vind het zelfs mooi, hoewel de drummachine behoorlijk hard is, maar dat is ook de bedoeling las ik in een recensie. De band bestaat uit twee bassisten en ook nog eens linkshandig! Toch wel uitzonderlijk. De muziek is een mix van gothic rock en postpunk, en gebaseerd op jaren 80 underground bands. De zang doet me soms nog het meest denken aan Craig Lorentson van Lowlife. Mijn voorlopige favoriet is; Nihilist Knot Twist. Het album is in Europa uitgebracht op het Swiss Dark Nights label en bevat een instrumentale bonustrack. Dit album gaat bij mij in elk geval op de wenslijst.

DjFrankie, jorro, Alicia, deric raven, Killeraapje, e.a.

Gaat op de luisterlijst!

Geen feesten en partijen zal ik hiermee gaan vullen. Dit is muziek voor de afterparty. Dus laat je dansschoentjes maar in de kast staan. Tenzij je wilt 'slijpen'. Kennen jullie deze term nog? Slijpen? Daar moest ik even aan denken. De muziek sleept zichzelf dan geheid met je mee. Wedden?

Nee, opbeurend klinkt het allemaal niet. De synthesizers zijn mooi dromerig, de zang is fijn, de bassen en drums daarentegen zijn mij iets te machtig. Maar ik kan mij voorstellen dat Foundation and Divergence in een bepaalde setting best mooi kan klinken.

Klinkt niet echt enthousiast. Ik vind het een van de betere nieuwe bands in het genre.

Fijne boel. Minstens ****.

Ik dacht dat slijpen een vorm van sexy slowdancen was...?

Nou... ik vond 'slijpen' altijd wel leuk. Dat gebeurde meestal ook wat later op de avond.

Slijpen, je bedoelt slowen? Die term ken ik wel, maar op deze muziek, dat wordt lastig. Dit is behoorlijk donkere synth postpunk, hier kreeg ik geen meisjes mee voor de donkere hoeken van de dansvloer destijds.
De drummachine is te prominent aanwezig, maar de gitaren zijn zeker ok.

Nee, 'slijpen' heette dat... 'slowen' ken ik niet.

Schuifelen bedoel je waarschijnlijk.....zo noemden wij het althans in 1975. Op Je t'aime moi non plus.
Ik ben ook niet gelijk verkocht bij dit album. De drums kunnen wel bedoeld zijn, ik vind het wat te veel van het goede. Ze maken zelfs het schuifelen ingewikkeld. En dat terwijl ik zelf veel heb met drummen. Ik overweeg om op mijn oude dag nog een drumstel aan te schaffen. Zo eentje waar de buren geen last van hebben. Met een beetje fanatisme hoef ik dan niet naar de sportschool.

Maar terug naar dit album. Het is het allemaal net niet. De drum niet, maar de zang ook niet echt. Helaas jeanmaurice en Scarlet en Darkwaver....De zanger is wat sloom itt de drums dus. Of hij staat te gapen terwijl hij zingt?
3*

Het is een manier van zingen, ik vind dit wel mooi. De harde drummachine en de synths verwijzen naar de jaren 90 goth rock. Het album staat nu weer op, ik denk dat ik het ga bestellen. Sterke plaat!

Nieuw album is uit. Klinkt op het eerste gehoor weer goed. Wel nog donkerder dan deze; dus voor de liefhebbers. Staat in de wachtrij.

Divergence and Declaration | Vague Lanes - vaguelanes.bandcamp.com

Juul1998B, ken je dit?

Nog niet, maar klinkt erg interessant! Ty

Foundation and Divergence uit 2022 is het debuut van Vague Lanes en maakt meteen duidelijk dat dit geen lichte of vrolijke muziek is. De sfeer voelt donker, rustig en wat afstandelijk. In het begin vallen vooral de duidelijke drummachines en de slaperige, beheerste zang op. Dat is even slikken,  maar zodra je eraan gewend bent, merk je dat er juist veel gevoel en spanning in de muziek zit. Vooral met een koptelefoon komt het album goed tot zijn recht.

Een belangrijk kenmerk is het gebruik van twee bassen in plaats van veel gitaren. Daardoor klinkt de muziek laag, zwaar en mistig. Samen met de strakke drumcomputer ontstaat een traag maar stevig ritme. De nummers nemen de tijd om zich te ontwikkelen en bouwen langzaam een stemming op in plaats van meteen uit te pakken.

De zang waar ik eerst wat moeite mee had past echter goed bij deze donkere klank. De stem blijft koel en ingetogen, zonder grote emotionele uitbarstingen. Toch voel je in de teksten duidelijke thema’s zoals verlies, twijfel en innerlijke strijd. Alles blijft subtiel, waardoor het juist geloofwaardig overkomt.

Het album draait meer om sfeer dan om opvallende melodieën. Sommige nummers lijken daardoor op elkaar, maar dat zorgt ook voor samenhang. Voor mij voelt het luisteren als een lange tocht door een donkere tunnel waarin kleine verschillen langzaam zichtbaar worden. De heldere productie helpt daarbij: elk detail, zoals echo’s of zachte synths, krijgt ruimte en maakt de muziek rijker bij herhaald luisteren.

Sterk vind ik dat de band trouw blijft aan zijn eigen stijl en niet probeert commercieel te klinken. De muziek verwijst naar post-punk en darkwave uit het verleden, maar blijft toch fris genoeg om interessant te zijn. Tegelijk is het lage tempo en de gelijkmatige sfeer een mogelijk minpunt. Niet iedereen zal het geduld hebben voor deze ingetogen aanpak. Het album past beter bij een stil moment alleen dan bij een feestelijke situatie.

De sterkste fase ligtaan het einde van de plaat, waar sfeer, ritme en emotie mooi samenkomen. Het slot blijft rustig en sluit aan bij het sobere begin. Als geheel zie ik het album als een redelijk overtuigend debuut dat draait om stemming, eenvoud en diepte. Geen snelle indrukmaker, maar wel een plaat die groeit bij vaker luisteren.

Nummer-voor-nummer met waardering:

Anhydrophobic. Langzaam opbouwende spanning met diepe klanken. Sfeervol en passend als opener. (3,5)

We’ll Always Have Never. Meer ingetogen. Mooi in sfeer, maar minder opvallend dan de andere nummers. (3)

A Dying Star. Melancholisch en dromerig..(3,5)

Nihilist Knot Twist. Krachtiger ritme en meer spanning. Een van de duidelijkste hoogtepunten van het album. (4)

Here Now. Evenwichtig en sfeervol nummer dat goed in het geheel past. (3,5)

The Kneeling. Rustig en donker, met nadruk op stemming boven melodie. (3,5)

The Induction to Waves. Sterke opbouw en meeslepende sfeer. Laat goed horen waar de band in uitblinkt. (4)

Hollow Clock. Een kalm maar indrukwekkend nummer dat het album waardig afsluit.(4)

Alles samen zie ik een consistent, sfeervol debuut met vooral een prettig slot dat vooral groeit bij herhaald luisteren.

Zie ook op www.mijn-beste-muziek.nl

Mooie site.

Tip; luister ook eens de opvolger, vind ik nog ietsje beter dan dit debuut.