I'm Kingfisher - Glue (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: I'm Kingfisher - Glue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

I'm Kingfisher - Glue
De Zweedse muzikant Thomas Denver Jonsson heeft inmiddels al heel wat mooie albums op zijn naam staan, maar overtreft zichzelf met het werkelijk wonderschone Glue van zijn band I’m Kingfisher

Ik kwam de muziek van I’m Kingfisher een kleine drie jaar geleden bij toeval tegen en ook Glue had zomaar aan mijn aandacht kunnen ontsnappen, want zoveel aandacht krijgt de muziek van de Zweedse muzikant Thomas Denver Jonsson helaas niet. Ik ben blij dat ik Glue niet heb gemist, want het nieuwe album van I’m Kingfisher is nog wat mooier dan zijn voorganger. Door de samenwerking met flink wat muzikanten klinkt Glue rijker en experimenteler en klinken ook wat andere invloeden door. Gebleven zijn het zeer stemmige geluid, de wat weemoedige klanken en de bijzondere stem van Thomas Denver Jonsson, die echt veel meer waardering verdient voor zijn muziek.

In de herfst van 2020 besprak ik het wonderschone The Past Has Begun van de band I’m Kingfisher. Het bleek al het vierde album van de band rond de Zweedse muzikant Thomas Denver Jonsson, die in het eerste decennium van dit millennium ook al drie prima albums onder zijn eigen naam uitbracht. The Past Has Begun beviel me nog wat beter dan de drie soloalbums van de Zweedse muzikant, die ik in tegenstelling tot de eerste drie albums van I’m Kingfisher wel kende.

Het album klonk aangenaam melancholisch, was bijzonder mooi ingekleurd met flink wat instrumenten, verwerkte op fraaie wijze invloeden uit met name de folk en werd nog wat verder opgetild door de wat weemoedig maar ook prachtig klinkende stem van Thomas Denver Jonsson.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de naam I’m Kingfisher inmiddels al lang weer was vergeten, al triggerde iets me om toch even naar het album te luisteren. Het album had vervolgens maar een paar minuten nodig om me te overtuigen, want Glue is, net als voorganger The Past Has Begun, een prachtig album.

Direct vanaf de eerste noten is er de fraaie en stemmige instrumentatie die het vorige album van I’m Kingfisher zo mooi maakte en niet veel later valt de uit duizenden herkenbare en zeer karakteristieke stem van Thomas Denver Jonsson in. De eerste noten blijken representatief voor de rest van het album, want Glue is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een bijzonder mooi album.

Het is een album dat in het verlengde ligt van het helaas nauwelijks opgemerkte The Past Has Begun, maar ik vind het nieuwe album van de band van Thomas Denver Jonsson in alle opzichten nog wat mooier dan de al zo bijzondere voorganger. De Zweedse muzikant werkt op Glue samen met een flinke waslijst aan muzikanten, onder wie Martin Hederos, Bebe Risenfors, Vilma Flood en Niamh Regan. Het zijn misschien niet de bekendste namen, maar het zijn stuk voor stuk muzikanten die hun sporen in de muziek ruimschoots verdiend hebben.

Op The Past Has Begun verwerkte I’m Kingfisher vooral invloeden uit de folk en dat doet de band ook op Glue, al klinkt het nieuwe album anders dan zijn voorganger. De instrumentatie neemt dit keer wat meer afstand van de gebaande paden van de folk en klinkt, zeker wanneer blazers worden ingezet ook wat jazzy. In muzikaal opzicht klinkt Glue nog een stuk sfeervoller dan het vorige album van de band en ook net wat experimenteler, wat zorgt voor een interessant klankentapijt.

Het is een klankentapijt waarin de unieke stem van Thomas Denver Jonsson uitstekend gedijt. De Zweedse muzikant zingt nog wat mooier en trefzekerder dan op het vorige album van I’m Kingfisher en zeker wanneer hij zich laat bijstaan door de al even mooie stem van Vilma Flood, is de zang op Glue van een bijzondere schoonheid.

Dat geldt ook voor de songs, die net wat meer het experiment opzoeken dan op het vorige album, maar die de avond bog altijd prachtig inkleuren. Glue lijkt gemaakt voor koude winteravonden, maar ik heb het idee dat dit album ook in de andere seizoenen van het jaar gekoesterd kan worden. Net als zijn voorganger is ook Glue van I’m Kingfisher een album dat makkelijk over het hoofd kan worden gezien, maar dit bijzonder fraaie album verdient absoluut een beter lot. Erwin Zijleman

Over het debuut Barely Touching It van Thomas Denver Jonsson was ik destijds lyrisch. En ook na al die jaren vind ik dat nog altijd een prachtalbum. En een van de hoogtepunten in het americana-genre.

De opvolger was een tik minder, maar nog altijd fijn om te horen.

Maar toen ging hij verder onder de naam I'm Kingfisher en veranderde zijn muziek. En daar had ik moeite mee. Het werd wat meer richting folk, en werd qua songstructuren ook wat zweveriger. En dat beviel mij minder, vandaar dat ik hem uit het oog heb verloren.

Maar door de enthousiaste review van erwinz heb ik Glue een paar keer beluisterd. En ik twijfel: inderdaad is zijn muziek wat experimenteler geworden, en de soms wat jazzy inbreng van de blazers klinkt best aardig. Het doet mij denken aan de manier waarop één van mijn muzikale helden, Tim Buckley zich in de jaren zeventig zich ontwikkelde. Ook hij ging van de folk richting jazz en avant garde, en ging daarin veel verder dan Thomas.

Maar door deze vergelijking weet ik ook waar mijn twijfel vandaan komt: de kwaliteit van de songs van Thomas is niet bijster hoog. Dat was bij Tim Buckley (meestal) wél het geval. En waar Tim een fenomenale zanger was, is de stem van Thomas wat te iel en te zweverig. Denk niet dat ik dit nog vaker ga beluisteren.