Party Day - Sorted! (2021)

Tijdgenoten van The Sound en The Chameleons. Een vergeten jaren 80 band, die ook ik tot voor
voor een paar jaar geleden niet kende. Deze verzamelaar, een dubbel cd, waarop hun twee albums plus EP's zijn uitgebracht is zeker het beluisteren waard.

Alicia, Premonition, Chameleon Day, DjFrankie, e.a.

Dit zijn de twee albums verzameld? Ben ff te lui om het zelf te checken. Het album ‘Glass House’ zegt me nog wat. Weer eens in de herdraai doen.

Rainmachine, mss ook iets voor jou? Maar je kent dit natuurlijk al…

Ik vind Party Day vooral erg schatplichtig aan The Cure. Altijd sympathieke band gevonden met af en toe lekkere puntige songs. Paul Nash, gitarist van The Danse Society, speelde ook nog een paar jaar mee.
Ik heb hun eerste album, Glasshouse, lang in huis gehad, maar eens uitgeleend en …..
Grace is een postpunk klassieker!

Dit zijn heel veel meer nummers dan van de twee albums. Waar is de rest van afkomstig? EP’s? Of onuitgebracht werk? Fijne verzamelaar dit. Al schreeuwt de zanger mij soms te veel. Hoor trouwens weinig Cure. Ligt dichter tegen een meer kale Chameleons, zonder delays e.d. . ‘Atoms’ bijvoorbeeld, had zomaar een Chameleons nummer kunnen zijn (geweldig nummer trouwens!).

‘Borderline’ ook heel fijn! (ben nu aan het luisteren).

Ik hoor (vroege) The Cure invloeden toch vrij duidelijk, maar The Chameleons hoor ik ook zeker in terug.
Volgens mij staat hier al het materiaal op wat ze hebben opgenomen, dus wss ook hun derde album die nooit is uitgebracht.

Dit is veel zwaarder en meer “in the face” dan vroege Cure (ttv debuut).

Als je dit hoort, hoor je hoe weinig origineel een band als Interpol eigenlijk is, maar dat terzijde….

Op Bandcamp vind je wat info over wat er op staat, het betreft inderdaad hun volledige discografie.

Sorted! | Party Day | Optic Nerve Recordings - opticnerverecordings.bandcamp.com

Het album nu een paar keer beluisterd. Zeker geen slechte band, maar ik vind het toch wat te minimalistisch, en dan vooral het gitaarwerk dat nergens echte uitschieters kent, het blijft naar mijn smaak bij wat gepingel, zeker op de eerste cd. De tweede cd is wat beter, maar meteen ook meer mainstream. Lichtvoetige indie met een vleugje postpunk. De bassist is wel goed, en voert vooral op de eerste cd de boventoon. Echter, geen enkel liedje vind ik er echt uitspringen, en ik merk dat ik moeite moet doen om beide albums uit te zitten. Het verbaast me daarom ook niet dat deze band onbekend is gebleven, ook in de scene, er waren immers veel betere bands uit die tijd. Een miskoop zou ik het niet willen noemen, daarvoor was deze band teveel ook een van de originals. Maar, het pakt me niet, zo simpel is het. Met gothic rock heeft dit niks te maken, hoewel er een poging wordt gedaan -op sommige songs- om aldus te klinken. Resumerend; zeker geen slechte band en typisch jaren 80, maar voor mij niet donker en vooral niet spannend genoeg.