Wednesday - Rat Saw God (2023)

Vreselijke stem. Overdreven geschreeuw. Geef mijn portie maar aan Fikkie.

Toffe lekkere rammelende indie rock plaat alhoewel er ook rustige passages ( zelfs een streepje country rock) ' fomula one en' choosen to derserve' te vinden zijn.

De balans tussen de rustige nummers en de gitaar songs zijn prima. Het gaat nooit vervelen. Karly Hartzmann is zeker niet de beste zangeres maar wel de mooiste qua rauwe emoties.

Er staan enkele heel mooie songs op de plaat. 'Turkey Vultures' Wil je meteen opnieuw horen. Piepende, schurende nineteens gitaren met een opzwepende melodie... Ook 'Bath country' is lekkere kost.
Maar de song van de plaat en voor mij alvast van het jaar is 'Bull believer' . Een mooi opgebouwde avontuurlijke sleeper waar Karly het op het einde uitschreeuwt. De song blijft lang nazinderen, nasmeulen... Verrassende ontdekking Wednesday coldwarkids

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wednesday - Rat Saw God - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Wednesday - Rat Saw God
Wednesday laat op haar uitstekende derde album Rat Saw God horen dat de ruwe 90s indierock uit de stad en melancholische alt-country van het platteland niet zo heel ver uit elkaar hoeven te liggen

Op het in 2021 verschenen Twin Plagues liet de Amerikaanse band Wednesday al horen dat het niet vies is van gruizige 90s indierock, maar dat het ook prachtig gas terug kan nemen. Het is niet anders op Rat Saw God. Het ene moment domineren de gitaren, het volgende moment wordt de muziek van de band uit North Carolina fraai ingekleurd met een lap steel. De zang van frontvrouw Karly Hartzman is de constante factor, al kan het ook met de vocalen alle kanten op. Twin Plagues was in 2021 al een album dat je bij de strot greep en Rat Saw God doet dat nog veel nadrukkelijker. Het levert een intens en donker album op dat bij iedere keer horen indringender en overtuigender wordt.

Twin Plagues, het in de zomer van 2021 verschenen tweede album van de Amerikaanse band Wednesday, was wat mij betreft een van de beste gitaarplaten van het betreffende jaar en haalde dan ook met overtuiging mijn jaarlijstje. De band uit Asheville, North Carolina, nam de luisteraar op overtuigende wijze mee terug naar de indierock uit de jaren 90, maar was ook niet ver verwijderd van het wat gruizigere materiaal van Big Thief en kon bovendien op verrassende wijze gas terug nemen.

Vorig jaar verscheen het met covers gevulde tussendoortje Mowing The Leaves Instead Of Piling 'Em Up, dat af en toe aardig maar toch vooral wat overbodig klonk. Veel interessanter was wat mij betreft het soloalbum Boat Songs van gitarist MJ Lenderman, dat uiteindelijk in verrassend veel jaarlijstjes opdook. Deze week keert Wednesday terug met haar nieuwe album Rat Saw God, dat in tegenstelling tot zijn voorganger moet opboksen tegen behoorlijk hoge verwachtingen.

In Wednesday moet gitarist MJ Lenderman genoegen nemen met een rol op de achtergrond, want in de band uit North Carolina draait heel veel om frontvrouw Karly Hartzman. Ik vergeleek Twin Plagues twee jaar geleden niet alleen met de indierock die in de jaren 90 door bands met een vrouwelijk boegbeeld werd genaakt, maar ook met de muziek van Big Thief. Het is een vergelijking die zich dit keer nog wat nadrukkelijker opdringt, al bestrijkt Wednesday wel zo ongeveer het hele oeuvre van de band rond Adrianne Lenker.

Rat Saw God opent met twee behoorlijk stevige en gruizige rocksongs, waarvan de tweede (Bull Believer) uiteindelijk flink ontspoort, zeker wanneer Karly Hartzman het aan het eind van de track uitschreeuwt. In deze track hoor je niet dat de band naast gitaar, bas en drums ook nog ruimte biedt aan een lap steel en hoor je vooral invloeden uit de 90s indierock, ook de belangrijkste inspiratiebron op de eerste albums van Big Thief.

Big Thief verkende op het vorig jaar verschenen Dragon New Warm Mountain I Believe In You ook flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en die hoor je ook wanneer Wednesday de gruizige gitaarmuren tijdelijk verruild voor de sfeervolle klanken van de lap steel. Het zijn twee uitersten op Rat Saw God, maar op een andere manier weet Wednesday ze op logische wijze aan elkaar te smeden.

Ook de songs waarin de lap steel opduikt zitten immers vol geweldig gitaarwerk en ook de stem van Karly Hartzman zorgt voor een consistent geluid. Het is een stem die overigens wel wat lijkt op die van Adrianne Lenker, maar Karly Hartzman zingt wat mij betreft wel wat mooier dan de Big Thief zangeres. Net als Adrianne Lenker legt ze wel veel gevoel en pijn in de vaak donkere teksten, waardoor Rat Saw God net zo hard aan komt als de muziek van Big Thief.

Ik was in 2021 behoorlijk onder de indruk van Twin Plagues, maar op haar derde album maakt de band uit Asheville nog wat meer indruk. Enerzijds door de bijzondere wijze waarop invloeden uit de indierock en de Amerikaanse rootsmuziek aan elkaar worden gesmeed en anderzijds door de enorme intensiteit van de songs en de zang op Rat Saw God, dat klinkt als een album van een band die wel eens heel groot kan gaan worden de komende jaren. Het zou niet meer dan terecht zijn. Erwin Zijleman

Same here. Ik trek die stem voor geen meter

Hele toffe plaat. Wednesday maakt een soort country-indierockhybride die bij vlagen behoorlijk noisy mag worden. Rat Saw God is behoorlijk kaleidoscopisch, de songs wurmen zich alle kanten op waardoor elke luisterbeurt nieuwe ontdekkingen brengt. In de zang van Karly Hartzman zit behoorlijk wat pijn. Ik ben vooralsnog behoorlijk onder de indruk!

Nee, sorry. Dit trek ik dan weer totaal niet. Zeer ongecontroleerd. Ik houd het dan liever bij de indierock van Indigo De Souza. Ongeveer dezelfde stem maar dan wat standvastiger en mooiere composities met afwisseling van indiepop en indierock.

Klopt begrijp ik wel hoor. Van mij mag er soms wel al eens buiten de lijntjes gekleurd worden... Bull Believer is hier echt het buitenbeentje. Indierock 90 en ik denk dat velen het geschreeuw niet kunnen aanhoren op deze song. Maar bij maakt het juist wel indruk. Trouwens Indigo de Souza vind ik ook goed!

Ik vind de schreeuwerige zang juist goed passen bij dit album en deze muziek. Daarbij klinkt het voor mij juist kloppend en best goed eigenlijk. Ik had nog nooit van deze band gehoord en zo zie je maar waar Mume allemaal goed voor is.
Een soort punk- indie-rock-ish plaat met een vleugje country. Ik ben om
Doe mij er maar nog meer van dit soort hoor
Deze gaat nog veel op replay!

Ik vind de stem wel wat weg hebben van Adrianne Lenker. Lekker ongepolijst. Of zeg ik nu iets heel raars?

Zeker niet, ik vind de hele band ook wel wat van Big Thief hebben. Maar dan veel spannender.

Dat laatste ben ik dan weer niet met je eens

Stem irriteert mij mateloos, kan het tot dusver alleen in het mooie "Quarry" hebben. Nog even paar luisterbeurten wie weet schuift mijn beoordeling nog naar een 3?

Kon het in de jaren 90 nog wel van die mevtouw van de Cranberries hebben al heeft dat ook even geduurd dus er is nog hoop voor juffrouw Karly...

Zo'n stem die voortdurend overslaat ja - ik ben helaas afgehaakt

Een album met de meest confronterende minuten die ik op muzikaal vlak heb meegemaakt sinds het begin van 'In Utero'. Skippen is de enige optie. Verder is dit een prima album. Maar het meest naartoe geleefde of vijf sterren? Nee, dat zeker niet. Gewoon een goed, gruizig album, dat een aantal verrassende kanten toont, zodra de pedalsteel de kop opsteekt. Wednesday is breder en gevarieerder dan een "simpel" alternatief, grungy bandje. En dat scoort een extra punt.

Ja, is mij ook opgevallen. Sommige nummers in algemene zin ook wel. Spannender itchy? Radicaler en compromislozer zou ik zeggen. Het geeft wel aan dat Big Thief, waar ik tot het laatste album mijn draai niet bij kon vinden, een standaard is geworden,

Bull Believer krijg er maar niet genoeg van! Het meest ontspoorde, fantastische song van het jaar!

Cool, Helium is terug op aarde.

Grappig om te lezen dat de stem zo'n splijtzang is. Inmiddels is Chosen to Deserve hier al een keer of 30 langs gekomen en het is nooit in me opgekomen dat de stem een afknapper zou kunnen zijn. Voor mij is de zang juist een pluspunt. Verder hoor ik gewoon fraaie liedjes met 'twang' gitaarspel. Soms schuurt het een beetje en een enkele keer vliegen ze precies niet uit de bocht, wat het juist spannend houdt. Dappere keuze ook om Bull Believer zo prominent vooraan het album te zetten.

Met name Japanese Breakfast komt hier in me omhoog. Niet letterlijk trouwens, tis namelijk zeer genietbaar. Bull Believer blijft toch wel ontzettend vet!

Ik vind Bull Believer echt een verfrissend nummer. Er zit alles in, intimiteit, dreiging, ontsporing, emotionele stem, zachtheid en uiteindelijk dodelijk met 'Finish Him' vanuit de diepte gezongen. Het heeft een soort impact van de eerste keer dat ik Smells Like Teen Spirit hoorde en zag. En dat alles in zo'n dikke 8 minuten.

Die eerste twee nummers - inclusief het alom geprezen 'Bull Believer' - doen mij mogelijk het minst van het hele album; ik hoor op die dubbele opener echt niets dat Sonic Youth niet al eerder en beter heeft gedaan.

Sonic Youth heeft vocaal nog nooit zo catharsisch gekrijst hoor, zelfs Kim Gordon niet.
Het deel in Bull Believer waar het loos gaat doet me dan eerder denken aan een Diamanda Galas.

RudieRuud ken je dit?

Ja, DjFrankie, ken ik. Toffe plaat.

Nou, dat weten we dan ook weer.

Lijstjes, lijstjes... De beste albums van 2023. Daar stond deze ook bij.

Het is wel alles of niets hier. Met die stem ook wel logisch, je kunt ernaar luisteren of je begint je vreselijk te storen aan dat gekweel. Voor wie zich herkent in het laatste is dit inderdaad een vreselijke plaat. Het schuurt en het wringt en het ongemak verdwijnt nooit. Maar ze past ook wel bij de muziek moet ik zeggen. Nog geen cijfer, maar ik ga dit zeker nog een keer langs laten komen deze week.

Muzikaal vind ik het een heel erg goed album en past precies in mijn straatje, maar helaas trek ik de zangstem bij niet alle nummers even goed.