Arlo Parks - My Soft Machine (2023)

Behoorlijk vlak nummer zonder avontuur. Mijn ding niet.

Impurities vind ik zeer fijn. Heerlijk donker.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arlo Parks - My Soft Machine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Arlo Parks - My Soft Machine
Het debuutalbum van Arlo Parks werd ruim twee jaar geleden zeer enthousiast onthaald en dat verdient de Britse muzikante ook met haar tweede album, dat een wat gevarieerder geluid en meer pop laat horen

Collapsed In Sunbeams van Arlo Parks behoorde, zeker achteraf bezien, tot de muzikale verassingen van 2021. Er is sindsdien veel veranderd voor de Britse muzikante en dat heeft invloed gehad op haar tweede album. Je hoort het in de persoonlijke teksten, maar je hoort het ook in de songs, die een stuk veelzijdiger zijn dan die op het debuutalbum. De ruwe charme van dat debuutalbum heeft plaats gemaakt voor een stevig aangezette productie en een veel elektronischer geluid, maar er valt ook dit keer veel te genieten en zeker voor muziekliefhebbers die niet vies zijn van pop en toe zijn aan de zomer, die met My Soft Machine een heerlijke soundtrack krijgt.

Arlo Parks werd al enkele jaren geschaard onder de grote beloften van de Britse R&B toen haar debuutalbum Collapsed In Sunbeams aan het begin van 2021 verscheen. Met haar debuutalbum maakte ze de belofte meer dan waar, want het buitengewoon knappe en aangename album liet de zomer al heel vroeg in het jaar beginnen.

Het succes van Collapsed In Sunbeams, dat uiteindelijk opdook in flink wat jaarlijstjes en Arlo Parks een Brit Award en de Mercury Price opleverde, heeft, in ieder geval bij mij, gezorgd voor hooggespannen verwachtingen rond het tweede album van de Britse muzikante. Dat album is deze week verschenen en laat horen dat het alter ego van Anaïs Oluwatoyin Estelle Marinho zich verder heeft ontwikkeld.

De Britse muzikante heeft twee loodzware jaren achter de rug en dat hoor je op My Soft Machine. Arlo Parks verruilde Londen voor Los Angeles, vond en verloor haar geluk in de liefde, ging op een slopende tournee en dan was er ook nog eens de coronapandemie, die het leven van een muzikante, zeker in 2021, niet makkelijker maakte. Het heeft samen met de grote wereldproblemen en de uiteenlopende problemen van een jong volwassene, allemaal een plekje gekregen op My Soft Machine, dat een ander geluid laat horen dan Collapsed In Sunbeams, al hoor ik ook voldoende raakvlakken tussen beide albums.

Op haar debuutalbum vermengde Arlo Parks op fraaie wijze invloeden uit de pop en de R&B met flink wat soul en een beetje jazz. Op My Soft Machine hebben invloeden uit de pop en de R&B aan terrein gewonnen en is het geluid van Arlo Parks elektronischer en zwaarder geproduceerd. Daar moet je van houden, maar persoonlijk kan ik wel uit de voeten met het geluid op het tweede album van Arlo Parks.

De Britse muzikante is misschien wat opgeschoven richting pop, maar ze heeft zich zeker niet in het keurslijf van de Amerikaanse popmuziek laten persen. My Soft Machine bevat veel ingrediënten die ook een belangrijke rol speelden op Collapsed In Sunbeams, waaronder natuurlijk de bijzondere stem van de Britse muzikante. Het is een stem die op het nieuwe album nog wat makkelijker verleidt en die de muziek van Arlo Parks voorziet van een karakteristiek eigen geluid.

Arlo Parks experimenteert op haar nieuwe album wat meer met ritmes en vindt haar inspiratie dit keer eerder in de hiphop dan in de triphop. Voor My Soft Machine werd een blik producers opengetrokken met onder andere de van Adele bekende Paul Epworth. Het albums is veel zwaarder geproduceerd dan zijn voorganger, maar persoonlijk vind ik de productie mooi. Arlo Parks is er wat mij betreft in geslaagd om de zonnige sfeer en het eigen geluid van haar debuutalbum te behouden met een nieuw geluid.

Het is een geluid dat steeds een net wat andere kant op wordt geduwd, de ene keer door stevigere gitaren of juist door zwaar aangezette synths of diepe bassen, de volgende keer door flirts met de dansvloer of juist wat meer introspectieve elementen. Ook My Soft Machine is een album dat onmiddellijk de zomer in huis haalt en dat, wanneer je houdt van of gevoelig bent voor het soort muziek dat Arlo Parks maakt, onmiddellijk zorgt voor een goed gevoel, zeker als Phoebe Bridgers opdraaft voor een duet. Prima album al met al. Erwin Zijleman

Arlo Parks keert terug met haar tweede album My Soft Machine , een zeer persoonlijk oeuvre over haar ervaringen door de jaren '20 en de groei die daarmee verweven is .

"De wereld / onze kijk daarop wordt doorspekt door de grootste dingen die we meemaken - onze trauma's, opvoeding, kwetsbaarheden bijna als visuele sneeuw", legt ze uit. "Deze plaat is het leven door mijn lens, door mijn lichaam - de angst van halverwege de twintig, het middelenmisbruik van vrienden om me heen zoals alcohol en drugs, de impact om voor het eerst verliefd te zijn, het navigeren door PTSS, verdriet, zelfsabotage en vreugde, door werelden met verwondering en gevoeligheid - hoe het is om gevangen te zitten in dit specifieke lichaam.

Het album bevestigt in mijn ogen opnieuw dat de ware kracht van Parks ligt in de authenticiteit en diepgang van haar songwriting. Het laat een blijvende indruk achter, als een bitterzoete melodie die in de geest blijft hangen en ons herinnert aan de diepe schoonheid die te vinden is in onze gedeelde menselijke ervaring.

Muzikaal gezien beweegt ze wel echt steeds verder weg van de soul sound. Ik moet even wennen.

Fijn album hoor! Idd minder soul en wat cleanere sound dan het vorige album van haar. Maar over de hele linie een constant album. De rock invloeden in Devotion vind ik dan weer minder fijn.

Sommigen vinden het subtieler dan het vorige album, ik vind t vooral saai.

Arlo Parks schrijft wel eens een goede tekst over mentaal welbevinden en zo maar ze staat nog steeds 20 tredes lager dan een Little Simz op dat vlak. Vooral muzikaal is dit toch zo braaf, vrij generiek singer-songwriter geluidsbehang met wat pop en hip hop invloeden.
Dit kabbelt voorbij, steekt of schuurt nergens maar is ook niet perfect smooth zoals een Kali Uchis dat doet. Dit doet het zeker goed in de plaatselijke koffiebar, alwaar een liedje als Blades een Barista doet mee neurieën terwijl ze een flat White met een vegan brownie voor je neus zet. Dat smaakt dan. Niets mis mee maar ik vergeet dat tegen dat ik buiten weg. Maar wel een leuk sfeertje.

Ik hoop voor haar dat het live wat beter uit de verf komt, en wens haar een betere, minder gladde producer toe die wat weerhaakjes brengt die ik nu mis.

Dit nummer - en dan vooral de tweede helft - vind ik eigenlijk de enige echte uitschieter van het album. Zo zie je maar hoe meningen kunnen verschillen

Verder eens met wat hierboven al wordt geschreven. Allemaal vrij smooth en binnen de lijntjes. Zeker geen stap omhoog ten opzichte van haar debuutalbum.

Jeetje, wat had Arlo Parks met Collapsed in Sunbeams een enorm overtuigend debuut. Een debuut met een fijne eigen stijl en sterk geschreven songs. Dus de verwachtingen voor dit My Soft Machine waren hooggespannen. En eerlijkheid laat mij zeggen dat ik wel een aantal luisterbeurten nodig had voor dit nieuwe album. Arlo Parks heeft namelijk voor een andere stijl gekozen die wat gewenning nodig had. Hoe zijn de nummers dan? Na fluisterintro Bruiseless komen bij het persoonlijke Impurities. Een uiterst relaxte song waar je rustig op meeknikt. Gevolgd door het opvallende stevige geluid (gitaar) van Devotion. Het past haar wel, deze stijl, moet ik zeggen. De balans is namelijk goed bewaard. Blades is dan weer een door synths gedreven nummer. Zeer aanstekelijk en superfijn. Misschien wel het meest herkenbare nummer van deze plaat. Purple Phase is mooi melodieus. Het nummer heeft iets fijns subtiel en is gewoon mooie muziek. Het refrein van Weightless zit geheid zo in je hoofd, een tof nummer en wederom erg fijne muziek. Pegasus kent een relaxte, bijna dromerige vibe. Je zou het ook intiem kunnen noemen. Daar waar Dog Rose juist een wat vollere productie kent. Ook weer een prima song. Puppy kenmerkt zich dan weer door de elektronische beats. Pompend en wat zwaarder. I’m Sorry dan juist wat frivoler en een fijne ritmiek. De dromerige zang past er goed bij. Het lieve Room en het fijne Ghost zijn de laatste twee nummers van dit wederom sterke album. Duidelijk een album dat wat tijd nodig heeft, maar gaandeweg die tijd zich steeds meer en meer open voor je stelt.