Caroline Rose - The Art of Forgetting (2023)

De eerste drie uitgebrachte nummers stemmen mij zeer enthousiast. Een vol geluid, tekstueel vuurwerk en veel muzikale ideeën. Zin in!

Intrigerende artieste. Haar vorige albums waren bijzonder en waardeerde ik zeer. Beide albums bleven alleen niet hangen. Ik luister ze zelden meer. Desondanks nieuwsgierig naar deze!
PS: Ze heeft altijd wel heel bijzondere albumhoezen.

Volledig eens met dit bericht, haar optreden op BKS paar jaar terug was hilarisch, en sindsdien blijven volgen. Albums blijven inderdaad niet heel erg hangen. Ze staat dit jaar niet op BKS, maar wel op Sniester in Den Haag (samen met bv Haunted Youth).

Helemaal mee eens. Ik heb de nummers de afgelopen dagen meerdere keren de revue laten passeren en dan komt het behoorlijk binnen. Helaas vanaf dinsdag pas tijd om het hele album te checken, maar dat belooft wat.....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caroline Rose - The Art Of Forgetting - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caroline Rose - The Art Of Forgetting
Caroline Rose maakte de afgelopen jaren al twee bijzondere albums, maar gaat weer een hele andere kant op met The Art Of Forgetting, dat een intiem en persoonlijk maar ook fascinerend singer-songwriter album is

Caroline Rose ging de afgelopen jaren door diepe dalen en dat heeft zijn weerslag gehad op The Art Of Forgetting, de opvolger van de bijzondere albums LONER en Superstar. Het nieuwe album van Caroline Rose is een persoonlijk album en het is een album dat in muzikaal opzicht nog wat diverser is dan zijn twee voorgangers. De pop van Superstar is op The Art Of Forgetting verruild voor een meer ingetogen maar bijzonder veelzijdig en bij vlagen ook experimenteel geluid, waarmee Caroline Rose zichzelf definitief op de kaart zet als een zeer getalenteerde singer-songwriter. Luister één keer en je bent onder de indruk, maar luister tien keer en de muziek van Caroline Rose laat je niet meer los.

De Amerikaanse muzikant Caroline Rose, die zichzelf ziet als non-binair persoon, maakte twee albums met vooral door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede songs, waarna op het in 2018 verschenen LONER andere wegen in werden geslagen. Op de eerste twee albums maakte de Amerikaanse muzikant enige indruk met een prima stem, maar LONER maakte ook in muzikaal opzicht indruk.

Het album werd te makkelijk voorzien van het etiket pop, waardoor het derde album van Caroline Rose helaas wat tussen wal en schip viel. Dat was zonde, want LONER was een verrassend gevarieerd album, waarop Caroline Rose niet alleen uit de voeten kon met pop en rock, maar ook invloeden uit onder andere soul, dance, triphop, dub, elektronica, roots en 70s en 80s new wave verwerkte.

LONER werd in 2020 gevolgd door Superstar, waarop Caroline vol koos voor de pop. Het vooral elektronisch ingekleurde album was een stuk toegankelijker dan zijn voorganger, maar de muziek van Caroline Rose bleef lastig in een hokje te duwen. Met alleen het hokje pop deed je het knap gemaakte album in ieder geval flink te kort, want stiekem verwerkte de Amerikaanse muzikant ook op dit album veel invloeden.

Deze week verscheen een nieuw album van Caroline Rose en na het bovenstaande zal het waarschijnlijk niemand verbazen dat ook dit album weer totaal anders klinkt dan zijn voorgangers. The Art Of Forgetting opent ingetogen en introvert, wat een flinke koerswijziging is vergeleken met het uitbundige en extraverte Superstar. Wat volgt is een bijzondere roller coaster ride.

Caroline Rose combineert op het nieuwe album alles wat op de vorige albums was te vinden, wat een bonte mix aan klanken en invloeden oplevert, waaraan ook nog invloeden van de Balkan en het nodige experiment aan worden toegevoegd. Vergeleken met Superstar hebben organische klanken flink aan terrein gewonnen, al speelt de elektronica nog altijd een voorname rol op het album.

The Art Of Forgetting laat zich nog minder makkelijk in een hokje duwen dan zijn voorgangers en is over de hele linie een wat meer naar binnen gekeerd album. Het is een album waarop plaats is voor zeer uiteenlopende invloeden waarmee Caroline Rose een eigen geluid creëert. Het is een geluid dat is getekend door het einde van de liefdesrelatie van Caroline Rose en de hierop volgende depressie. The Art Of Forgetting is hierdoor een heel persoonlijk album, waarop de blinkende lichten van Superstar zijn verruild voor een inkijkje in de zware jaren die Caroline Rose achter de rug heeft.

Een heftige periode in het leven van een muzikant heeft wel vaker mooie albums opgeleverd en de zwarte bladzijdes in het leven hebben ook in het geval van Caroline Rose een bijzonder album opgeleverd. Caroline Rose laat op The Art Of Forgetting, nog veel meer dan op haar vorige albums horen, dat ze een getalenteerd songwriter en een prima zangeres is. Zeker als de Amerikaanse muzikant het bijna uitschreeuwt van ellende snijdt het album door de ziel, maar het nieuwe album van Caroline Rose heeft gelukkig ook zijn opgewekte momenten, waarop de Amerikaanse muzikant ook zomaar kan kiezen voor lekker in het gehoor liggende pop.

The Art Of Forgetting is een album dat je echt een paar keer moet horen voordat er het een en ander op zijn plek valt, maar vervolgens heb je er echt een heel mooi en bijzonder en bij vlagen ook behoorlijk singer-songwriter album bij. Echt de hoogste tijd dat het werk van Caroline Rose in veel bredere kring op de juiste waarde wordt geschat. Erwin Zijleman

Wat een intrigerend én bloedmooi album is dit zeg. Op het eerste gehoor ingetogen en wat voortkabbelende songs, maar neem de tijd en de nummers komen binnen. Zeer persoonlijke teksten en muzikaal ontvouwt zich een hele bijzondere album als je er de tijd voor neemt. De elektronica is sfeervol verwerkt in een soort akoestische sfeer; heel bijzonder. Teksten die niet altijd heel vrolijk stemmen maar wel raak zijn. In één woord geweldig!.

Inmiddels binnen op vinyl en wat komen de details nu mooi uit. Mooie hoes inclusief teksten.......genieten.