PJDS - Extinct Birds (2023)

Ondergewaardeerd is hij zeker, Pieter-Jan de Smet, en van de weeromstuit, om de balans te herstellen als het ware, wil een mens misschien een beetje overdrijven in zijn lof als hij een commentaar schrijft op 's mans nieuwste album. Daar ga ik mij niet aan bezondigen. Een 8 op 10 lijkt me dan ook gepast (op mijn wiskundetoetsen van weleer was ik daar zelf al dik tevreden mee). 'Extinct Birds' is gewoon een prima album van de band, waarop de frontman zich kan uitleven in al zijn geliefde gedaantes: de ene keer als een ijl-croonende Scott Walker ('Days we will not see'), dan weer een beetje als Bowie ten tijde van zijn zwanenzang ('This dirt'); soms filosofisch en mijmerend ('If it wasn't for love') en even later speels en fel ('Beach head'). Favorieten zijn 'This dirt', een nummer dat klinkt alsof het is geschreven achter een door miezelregen geteisterd raam op een schemerige herfstavond (de druppels banen zich traag maar onherroepelijk naar de onderste sponning) en het kwaaie 'Black and blue' (ofschoon ik de live-versie in Werkplaats Walter nog beter vond). 'Days we will not see' kan me voorlopig niet meeslepen, op de intro na, die niet had misstaan op 'Spirit of Eden'.