Echo Beatty - Vision Glitch (2023)

Elimineer zoveel mogelijk alle onnodige onzinnige triphop verwijzingen, geef de warmte een donkere postpunkglans mee en vorder de Belgische experimenteerdrift terug. Heeft Annelies Van Dinter zich daadwerkelijk in de Ardennen met deze doelstelling in haar achterhoofd van de buitenwereld afgesloten? Overdag dromerig mijmerend de lijnen voor Vision Glitch uitzetten, om deze diep in de laatste resterende avonduren tot bezielende tracks te transformeren. Dit romantische beeld krijgt in mijn gedachte vorm. In alles hoor ik de nachtelijke eenzaamheid terug. Het dagelijks vertrouwen verandert dan namelijk al snel in de wantrouwende schaduwen.

Het eenmansproject Echo Beatty is van oorsprong een samenwerkingsverband met haar toenmalige liefdespartner Jochem Baelus. Maar als die liefde niet meer wederzijds is, belemmert het de samenwerking, tenzij je juist een drukkende, ijzige sound wil neerzetten. Vreemd genoeg is dit wel het effect wat de neurotische krautrock van The Silence oproept. Er is niks zo gevaarlijk, zo rumoerig, zo dreigend, zo beangstigend als de stilte. Juist in de stilte valt de leegte zo op zijn plek, en komen nikszeggende geluiden zo hard binnen. The Silence is benauwend, de antireactie van de claustrofobische eenzaamheid. The Silence opent de deuren naar de nachtmerries, en versterkt de innerlijke onvrede. Annelies Van Dinter speelt de rol als postpunk koningin perfect uit, en gebruikt haar persoonlijke onrusten om een naargeestig spiritueel effect op te roepen. Als atmosfeerbepaler heeft Omar Yakar Jr in het verleden al de songs van The War On Drugs ingekleurd, in principe doet hij ook nu niks anders. Door de natuurgeluiden in Laying Low ontwaken de bossen in de duisternis en eist het nachtleven deze griezelige song op.

Annelies Van Dinter speelt met het inlevingsvermogen van de luisteraar, speelt met ingehouden dynamiek, speelt met stemmingswisselingen. Het vintage seventies getinte Just Because duikt voorzichtig het desperate schemergebied in, en ondanks de wat meer luchtige invalshoeken blijft ook hier de basiskleur zwart. Soms leidt een song zich door de vocalen, soms is het instrumentatie, soms spelen beide factoren een beslissende rol. Hier gaan de repeterende drumslagen voorop, leggen een begaanbaar pad bloot, waarop Annelies Van Dinter de weg vervolgt. Krachtig in wanhoop, wankel in zekerheden. Toch is het allemaal niet zo zwaar. Het sensuele Candor Candor verloochend de afkomst niet en maakt gebruik van die typerende manische Belgische gekte, welke het geheel heerlijk oppompt. De gemeende spanning van het rondspokende Myriad Of (Im)possibilities haakt hier verleidend op in. Het is zo mooi om die oprechte breekbare vrouwelijkheid te ervaren. De geharde instrumentatie leiden haar al dansend de nacht door.

Op Weeping Streets laat ze haar invloedrijke sobere drumverleden gelden. Vision Glitch ademt in alles de verleden tijd uit, waarbij krachtige jaren tachtig elementen zich op de voorgrond opdringen. Vision Glitch is hoe dan ook een groeiproces. Hoe verder de nummers zich opstapelen, hoe meer de verschillende lagen zich openbaren. Annelies Van Dinter karakteriseert zich in haar vrouwelijkheid. Kwetsbaar, bemoederend, en dus zoals al eerder benoemd, verleidend sensueel. Dat is bewustwording van haar machtsbesef. Een vrouw mag weer gewoon een vrouw zijn, en stelt zich niet minder, gelijk of meer dan haar mannelijke collega’s op. Ze verschillen gewoon in aanpak en in uitvoering, en dat mag ook weer. Hoe mooi is dat om dit ook zo te ervaren. Het zijn de stevige gewortelde persoonlijkheden van Polly Jean Harvey, Kate Bush en Carla Torgerson van The Walkabouts die in het stemgeluid terugkomen.

Op het zachte liefkozende Ghosts of Past Lovers kijkt ze berustend vredig op haar afgesloten relatie terug, geen haat maar gelijkwaardige liefde. Het is geen keiharde aanval op Jochem Baelus, maar het besef dat de reis zich voor beide anders vervult, de een gaat linksaf, de ander volgt het rechterspoor. Deze conclusie laat zich breed in het zes minuten durende What If uitleiden. Hier dringt zich overduidelijk de invloed van Omar Yakar Jr. op, het ademt in alles de verstillende Americana van The War On Drugs uit. Soms is het voldoende om gepast andermans kwaliteiten te gebruiken. Vision Glitch is de plaat die Annelies Van Dinter moest maken, wij zijn enkel passerende passanten die ademloos aansluiten.

Echo Beatty - Vision Glitch | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Aangename verassing deze plaat. Erg goed. De plaat opent geweldig met het pulserende The Silence. Voor mij ook het prijsnummer van de plaat. De overige songs zijn wat ingetogener van aard maar ook meer dan uitstekend. Sfeervol maar wel met vlagen mooi gitaarwerk. De hele plaat roept bij mij sterke herinneringen op aan deze band Gravenhurst - MusicMeter.nl En dat mag gezien worden als een compliment.
Één of twee songs meer in het straatje van opener The Silence hadden zeker 4,5 ster opgeleverd. Voor nu blijf ik steken op 4. Groei is echter niet uitgesloten.

Wat een heerlijke plaat! Verdient echt meer aandacht op deze site. Ik heb Echo Beatty leren kennen toen ze in het voorprogramma speelde van Trixie Whitley in de AB. Ik was meteen omvergeblazen en kocht haar toen recentste album 'Nonetheless' op vinyl, die hier vaak afspeelt. Maar dit album doet nog veel meer met mij. Wat een gelaagdheid. Zoveel sfeer. Spanning. On repeat hier!

Klopt, ik begrijp niet goed waarom niet zo goed waarom die niet meer bekend is.

Echo Beatty doet me wat denken aan Nadine Shah maar een soort kraut/eighties versie

Wat een prachtplaat. Totaal gemist bij de release

Met een verraderlijke (en zeer goede) krautrock track werd ik kort geleden het album in gezogen. Ik was er hier op MuMe voor gewaarschuwd. De release had ik gemist.

De volgende track ‘Laying Low’ is de andere kant van het muzikale spectrum. Rust, ruimte en stilte zijn hier wat mij betreft de kernkrachten. Wat een geweldig nummer.

Bij ‘Just Because’ verslapte bij mijn eerste luisterbeurt de aandacht en weet me nog steeds minder te raken.

De aandacht is weer terug bij ‘Candor Candor’ dat en pakkend gitaarloopje heeft en wat meer van zich af bijt.

Bij Myriad of (im)possibilities besef ik pas wat een geweldige stem Annelies van Dinter heeft omdat ik bij eerdere nummers meer op de muziek dan zang was gefocust.

Vanaf dit moment ga ik anders naar het album luisteren en eigenlijk nog meer genieten van de overige tracks.

Dit album mag wat mij betreft meer aandacht krijgen, het kruipt iig bij mij onder mijn huid… met name de parels; Laying Low, en; What if.