Peter Baumann - Romance '76 (1976)

Prima album van Baumann. Ritmische elektronische muziek, maar op het laatste nummer na niet zo kosmisch als bij TD. Mijn lievelingsnummer is hier Phase by Phase. Er zit een heerlijke dynamiek in dat nummer.

Het debuut solo-album van Peter Baumann laat duidelijk een componist horen die naast zijn bijdrage in Tangerine Dream, zich ook prima alleen staande weet te houden.

Romance '76 laat voor een deel qua sound exact horen waar Tangerine Dream in die tijd voor stond. Met het enige verschil dat Peter Baumann zich duidelijk in die periode onderscheidde door opvallende melodielijnen toe te voegen aan zijn muziek. Iets wat rond 1976 binnen Tangerine Dream pas ontwikkeld werd vanaf het Stratosfear-album.

En het moet gezegd, opener "Bicentennial Present" laat al net zo'n opvallend thema horen als het titelnummer van Stratosfear doet. Het is in ieder geval een overtuigende binnenkomer.

Opvolger "Romance" is wat meer simplistisch van aard, maar laat wel erg fijn licht subtiel sequencer-werk horen en de melodie zou niet misstaan hebben in een nummer van onze landgenoten van Nova/Peru. Het is een heel prettig nummer wat iets zacht-aardigs over zich heeft. En ook hier is die alom bekende Tangerine Dream-sound in alles terug te horen. Erg kan ik het niet vinden, gezien het gewoon erg lekker klinkt.

"Phase by Phase" had absoluut, zonder twijfel zo op het Stratosfear-album kunnen staan. Geweldige melodielijnen op een effectieve, ritmische ondersteuning zorgt voor een prima, ergens wat intrigerend nummer.

"Meadow of Infinity (Part 1)" is dan opeens een heel ander verhaal. Ietwat spookachtig vanwege de grillige vocalen en opvallend percussiewerk, is dit nummer eerder iets wat op een Heaven and Hell van Vangelis had kunnen staan. Het klinkt wel erg verrassend en biedt een prima afwisseling na de vorige drie tracks die toch diep geworteld in de beste Tangerine Dream-traditie zitten.

"The Glass Bridge" gaat direct verder waar het vorige nummer ophield en zet de trend verder door met in het begin duidelijk wat heftiger percussiewerk en forse aanslagen op de synths. Vrij snel daarna wordt de muziek wat geheimzinniger en is het de combinatie van apart percussiewerk, naargeestige zang die her en der sporadisch opduikt en dwalerige synth-melodieën die de rest van het nummer kenmerken.

"Meadow of Infinity (Part 2)" sluit het album op vakkundige wijze af en vormt tevens een waardig en allesomvattend slot van het drieluik waar de vorige twee tracks ook toe behoren. Sterke thema's groeien tot grootse proporties uit en het lijkt alsof middels dit coda, Peter Baumann even wil bewijzen dat hij in staat is om met veel overtuiging, even alles uit de kast te trekken. Het levert in ieder geval een sterk slot op van een debuut waarmee Peter weliswaar nog teveel bivakkeert in het Tangerine Dream-kamp; het neemt niet weg dat hij zich wel degelijk een begenadigd componist mag benoemen.

Persoonlijk ben ik heel blij dat ik dit album heb weten te bemachtigen, gezien het geweldige Esoteric Reactive-label heeft besloten dit jaar (40 jaar na het verschijnen van Romance '76), deze opnieuw uit te brengen op CD.
Voor liefhebbers van elektronische muziek in het algemeen en zeker Tangerine Dream in het bijzonder is dit album niet te missen.

Waarmee kan ik het solowerk van Baumann mee vergelijken? De titel van dit album stemt mij nou niet echt gerust. Tot nu toe vind ik Froese solo nog het beste klinken buiten wat ze samen in TD hebben gedaan.

Denk grotendeels aan Tangerine Dream ten tijde van Stratosfear. Het is over de gehele linie zelfs wat melodieuzer. De tweede helft van het album klinkt eigenzinniger.
Laat de titel van het album je niet afschrikken. Vind je Tangerine Dream en het solowerk van Edgar Froese goed, dan zou ik dit album, maar ook opvolger Trans Harmonic Nights zeker een kans geven.

Een verrassend album. Op vinyl in een Franse kringloop mee kunnen nemen voor een klein bedrag. Hoes is wat beschadigd, maar vinyl nog opperbest.
Iskan 1 nog redelijk lichte synthesizer muziek, kant 2 is veel zwaarder, maar wel interessant !
De twee delen van 'meadow of infinity' met symphonische ondersteuning hebben een totaal eigen klankkleur en dynamiek. Met The Glass Bridge ertussen is het een echte suite geworden.
In recensies wordt duidelijk opgemerkt dat het album ook figuurlijk twee kanten heeft. Kant A wat nog veel weg heeft van een Tangerine Dream album uit halverwege de jaren 70, maar dat kant 2 duidelijk maakte dat Peter Baumann verder wilde gaan met eigen muziek. Het donkere van kant 2, een soort donkere movie muziek laat een andere muzikant horen dan kant 1.
Een intrigerend album uit de jaren 70.