KISS - Off the Soundboard: Live in Poughkeepsie 1984 (2023)

Mijn eerste indruk is dat dit toch wel de slechtste uit de Off The Soundboard reeks is. De band klinkt ongeïnspireerd en slordig. Tussen de nummers door voert Stanley zoals gewoonlijk overmatig het woord. De bas solo van Gene is overbodig net zoals het nummer 'Oh ! Susanna'. Verder worden de songs in hoog tempo afgeraffeld. Ik ben dus verbijsterd over de hoge score.

Ik ben één van de twee die een hoge score geeft aan dit album. KISS speelde wat sneller live met Eric Carr achter de drums tijdens de Animalize en Asylum tours. Voor mij als KISS fan is het bijzonder om Mark St. John te horen, hij speelde tenslotte maar 2,5 shows met de band voordat hij vervangen werd door Bruce Kulick.

Ik heb iets van 30 bootlegs uit die periode en dit album klinkt perse niet beter dan een goede bootleg uit die tijd. Maar om KISS te horen, in 1984, mét Mark St. John, vind ik toch wel een hoge score waard, zeker ook om de over the top vocalen van Paul Stanley te horen. De reden waarom hij nu geen stem meer heeft. Overdaad schaadt, blijkt wel weer.

Deze avond speelde ze Oh ! Susanna, had net zo goed La Bamba, Sunshine for your Love, Whole Lotta Love of Winchester Cathedral kunnen zijn. Wisselde per avond tijdens de Animalize tour.

'Off the Soundboard: Live in Virginia Beach, July 25, 2004' is naar mijn smaak het minste deel in de serie en dat ligt niet aan Tommy Thayer en Eric Singer. Daar komt Paul Stanley reeds bij het openingsnummer vermoeid over en is zijn stem, evenals die van Gene Simmons, aan de schorre kant. Als laatste bij Bol uit de prijstips gehaald om de serie te completeren. 'Live in Poughkeepsie' had ik reeds 20 maart bij Large in de pre-order gezet om de schappelijke prijs voor een enkele schijf en omdat 'Animalize' mijn instroomalbum was. Een Duitse witte digipack met aangepaste letters, maar voor de ware fan is er voor een tientje meer gewoon de versie zoals hier afgebeeld. Wel, ik heb 'm 3x gedraaid en me er goed mee vermaakt. Men teert niet al te veel op oude roem maar valt vooral terug op 'Creatures of the Night' en in mindere mate 'Lick It Up', en twee afgezanten van 'Animalize' en er is ruimte voor improvisaties (en conversaties met het publiek; ik vind dat alleen maar mooi als 'Black Diamond' even stop wordt gezet omdat de heren een 'drink' willen). Toch vooral Paul Stanley die druk in de weer is om zijn 'bedrijf' staande te houden, ondersteund door Gene Simmons die eens even een korte bassolo geeft om Stanley twee minuten adempauze te gunnen. Heb ook de indruk dat die gitaarsolo vooraf 'Under the Gun' van Stanley is en in de coupletten zelf zingt hij soms achter de muziek aan, alhoewel de tekst wel compleet is. Eric Carr zet 'Creatures of the Night' in met een snelheid alsof hij de laatste trein nog moest halen maar 'Fits Like a Glove' is daarentegen strak uitgevoerd, compleet met die oeh!, al komt die halve 'Young and Wasted' wat rommelig over en eindigt de CD alsof je voortijdig de zaal verlaat. Maar wel een verrassende keuze dit concert uit te geven.

Een uniek livedocument, omdat Mark St John hier een volledige show meespeelt. St. John was de opvolger van Vinnie Vincent en van dezelfde gitaarschool afkomstig als Vincent. Al vrij snel kreeg hij last van Reiter's Syndrome, hetgeen het voor hem moeilijk maakte om nog gitaar te kunnen spelen. KISS hield Bruce Kulick achter de schermen, om in te kunnen vallen als Mark niet meer kon spelen. Deze show is een van de twee volledige shows die Mark St John kon spelen. Na KiSS richtte hij White Tiger op en speelde nog even met Peter Criss in The Keep. In 2006 belandde hij in de gevangenis, waar hij flink in elkaar geslagen werd. Iets later overleed hij.

Mooi dat KISS met deze release even stilstaat bij hun korte periode met Mark. In deze tijd speelde de band de nummers behoorlijk snel, om niet te zeggen afraffelen. Tja, je moet er van houden... ik mis soms een beetje de subtiliteit en finesses. Ondertussen renden Paul en Gene van links naar rechts op het podium. Waarschijnlijk wisten ze zich nog niet echt een houding te geven zonder makeup. Paul dropt "F-bommetjes" alsof het een lieve lust is. Achteraf zou hij zich hier over schamen.

"Under the Gun", "Young & Wasted" en "I Still Love You" behoren niet tot mijn favoriete nummers van KISS. Enne, in plaats van "Oh Susanna" hadden ze ook iets fatsoenlijks kunnen spelen. Ik weet dat ze dit vaker deden op tours in de jaren '80, maar ze hebben genoeg eigen materiaal.