Lael Neale - Star Eaters Delight (2023)

Lael Neale ziet het nut er niet van in om tijdens de pandemie in het overbevolkte Los Angeles de vrijheid beperkende maatregelen af te wachten. Gewapend met haar speelgoed keyboards en gitaar ontvlucht ze de dreigende rumoerige tijd en klopt ze bij haar ouders op het platteland van Virginia aan. Nou die rustieke goegemeente krijgt een verschrikte dreun te verwerken als de muzikant daar haar prullaria weer inplugt en veel sneller dan gepland aan de Acquainted with Night opvolger werkt. Sterker nog, deze plaat heeft dan nog niet eens het licht gezien, en wacht geduldig op de schappen af, totdat de corona crisis achter de rug is. Thank God I’m a Country Girl.

En dan heb je opeens twee kant en klaar albums, die nog niemand gehoord heeft, en loop je jezelf te hard voorbij. Vooruit het in 2019 afgeronde Acquainted with Night verschijnt dus in februari 2021. Heel veel is er dus niet aan de hand, Star Eaters Delight komt pas twee jaar later uit. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Lael Neale bezit nu in ieder geval meer dan genoeg materiaal om zich live te presenteren. Zeker als je daar het in 2015 verschenen I’ll Be Your Man debuut bij optelt, al is Lael Neale daar nog een echte country folky en ligt haar interesse nog niet zozeer in de meer elektronische hoek. Ik betwijfel of ze nog zin heeft om die roots songs te spelen. Kijk anderzijds eens hoe Taylor Swift en Angel Olsen schaamteloos van de hak op de tak springen, daar stoort zich verder toch ook niemand aan?

Star Eaters Delight, daar hebben we het nu dus over. Lael Neale wil in ieder geval een identiek oud geluid oproepen. Technisch slaagt ze hier echter gedeeltelijk in, en dat licht niet zozeer aan de muzikale omlijsting, daar is niks mis mee. Alleen klinkt haar zang schel en veel te hard op de voorgrond. Bij een sensuele warme stem pakt dit mooi uit, maar Lael Neale is in die kinderlijke voordracht net te beperkt. Daar valt in de toekomst in ieder geval genoeg winst uit te behalen. Het geslaagde lo-fi principe gaat niet altijd op. Soms zit ze maar een fractie bij Lana Del Rey vandaan, maar die fractie maakt wel het wezenlijke verschil. Na de nodige name dropping nu maar weer terecht aandacht voor Lael Neale, want dat verdient ze zeker, toch kan ik het niet laten om mij hier verder schuldig aan te maken. Ze is in ieder geval een prachtige beeldende verschijnsel, met de identieke jaren zestig zuchtmeisje looks, gecombineerd met de girl next door attitude.

I Am the River combineert rebelse Patti Smith brutaliteit met rommelige The Strokes punkgitaarakkoorden, Duitse futuristische digitale snelwegen krautrock en verstikkende Joy Division doem, en toch geeft Lael Neale hier een verfrissende eigen draai aan. Nee, een eigen geluid heeft ze dus nog niet volledig ontwikkelt, en daar mag ze ondertussen wel wat meer in investeren. Ik heb dan ook nog steeds mijn twijfel of Sub Pop wel het geschikte platenlabel voor haar is, maar goed dat is mijn mening. I Am the River, zeker, maar wel eentje die ver buiten de oevers treedt. Het kerkelijke gospel intro van If I Had No Wings is net te gemaakt, en werkt niet echt ergens naar toe. Een high school musical song met een licht twinkelende gitaar wending. Faster Than the Medicine grijpt weer naar die postpunk terug, en ondanks dat deze muzikale omlijsting mij het meeste aanspreekt, past de lichtgewicht stem van Lael Neale hier het minste bij.

Het psychedelische trippende In Verona heeft een heerlijke laat sixties vibe, al wekt het bij mij wel de indruk dat ze Vaticaanstad met Verona verward. Och, voor veel Amerikanen liggen Amsterdam en Brussel in Denemarken, en hoe ver rijkt onze kennis van de Verenigde Staten? Ik denk dat ik er niet veel beter vanaf kom, maar een beetje voorbereidend werk is als singer-songwriter dan niet zo verkeerd. Must Be Tears maakt voorzichtig van orkestrale depri strijkers gebruik, en begint als een prachtige ode aan de muziekbeleving. Vervolgens verliest Lael Neale zich in haar emoties wat een onnavolgbare voortzetting oplevert.

In het schattige No Holds Barred ligt nog ergens de country bezieling van haar I’ll Be Your Man eersteling verborgen, al krijgt deze wel een integere postpunk metamorfose en getuigt nogmaals dat Lael Neale weldegelijk in staat is om pakkende popdeuntjes te schrijven. Nogmaals, daar ligt het dus niet aan. Stiekem is Return to Me Now een prachtsong, met de nodige liefdesverdriet perikelen, heeft pianoballad Lead Me Blind de vertroetelende lo-fi intimiteit en toch heeft Star Eaters Delight ondanks genoeg schoonheden ook iets wat mij niet helemaal bevalt. Het voelt net niet oprecht genoeg aan.

Lael Neale - Star Eaters Delight | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lael Neale - Star Eaters Delight - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lael Neale - Star Eaters Delight
Lael Neale maakte twee jaar geleden met haar omnichord een bezwerend folkalbum, maar laat op het veelzijdige Star Eaters Delight horen dat ze in muzikaal en vocaal opzicht van vele markten thuis is

Het is een bijzonder oeuvre dat de Amerikaanse muzikante Lael Neale aan het opbouwen is. Op haar debuutalbum kleurde ze nog redelijk netjes tussen de lijntjes van de folk en de country, om vervolgens, gewapend met een omnichord en haar stem, in 2021 het bezwerende lockdown album Acquainted With Night af te leveren. Op album nummer drie horen we weer een andere kant van de muzikante die Los Angeles nog altijd heeft verruild voor het platteland van Virginia. Het album opent met flink wat invloeden uit de postpunk, maar uiteindelijk keert Lael Neale ook weer terug naar de folk, al heeft ze die wel wat voller ingekleurd dan op haar vorige door de omnichord gedomineerde album.

De Amerikaanse muzikante Lael Neale is met het deze week verschenen Star Eaters Delight alweer toe aan haar derde album. Haar inmiddels bijna acht jaar oude debuutalbum I’ll Be Your Man werd nog nauwelijks opgemerkt, terwijl dit waarschijnlijk het meest toegankelijke album is dat de singer-songwriter uit Los Angeles tot dusver heeft gemaakt. Het album ontging mij in 2015 overigens ook, maar ik ben inmiddels zeker gecharmeerd van de lekker in het gehoor liggende maar ook eigenzinnige folk- en countrysongs op het debuutalbum van Lael Neale.

De Amerikaanse muzikante keerde terug in 2021 met het bijzondere Acquainted With Night. Lael Neale verruilde tijdens de corona lockdowns Los Angeles voor het Amerikaanse platteland, waar ze een folkalbum maakte dat zo leek weggelopen uit de jaren 60, ware het niet dat de op het album zeer prominent aanwezige omnichord pas in de jaren 80 werd uitgevonden.

Deze week keert Lael Neale terug met Star Eaters Delight en dat is een album dat vooralsnog met gemengde gevoelens wordt ontvangen. Star Eaters Delight klinkt immers weer totaal anders dan zijn voorganger en het is bovendien een album dat makkelijk van de hak op de tak springt en daar moet je van houden.

Lael Neale is na de coronapandemie op het platteland van Virginia blijven hangen, maar had voor haar derde album wat meer nodig dan de fascinerend klinkende omnichord, die het geluid op Acquainted With Night bepaalde. Dit keer trok de Amerikaanse muzikante onder andere gitaren, orgels, een piano, keyboards, drummachines en de fameuze Mellotron uit de kast, maar ook de mellotron duikt nog een enkele keer op.

Star Eaters Delight klinkt een stuk voller dan zijn voorganger, dat de boeken in kan als een typisch lockdown album, maar Lael Neale varieert ook flink met het tempo en de dynamiek in haar songs. Verder is ze zoals gezegd weinig stijlvast op Star Eaters Delight. Wanneer ze kiest voor staccato drums, diepe baslijnen en heerlijk zeurende synths verruilt de Amerikaanse muzikante de folk van haar vorige album voor postpunk en new wave. Dat klinkt in muzikaal opzicht totaal anders dan we van haar gewend zijn, maar haar bijzondere stem is gebleven, waardoor de stijlbreuk ook weer niet volledig is.

Star Eaters Delight bevat overigens ook wat meer folky songs en hier neemt Lael Neale flink de tijd voor, waardoor er slechts ruimte is voor acht songs op haar nieuwe album. In het ruim acht minuten durende In Verona hoor je weer wat meer van de folkie Lael Neale, al zal je de track dankzij de drummachine en de vervreemdende elektronica niet snel meer in de jaren plaatsen. Later op het album kruipt Lael Neale overigens toch weer wat dichter naar de jaren 60 toe.

Star Eaters Delight is nog wat lastiger te verteren dan het vorige album van Lael Neale en ik begrijp de wisselende reacties dan ook wel. Zelf heb ik overigens totaal geen problemen met het in muzikaal opzicht wat wispelturige karakter van Lael Neale. De uptempo songs met een vleugje postpunk en doom bieden een mooi tegenwicht aan de zich langzaam voortslepende en bezwerende songs op het album en in beide uitersten blijken mooie accenten verstopt, die je het best hoort wanneer je het album beluistert met de koptelefoon. Voor een groot publiek springt Lael Neale misschien wat teveel van de hak op de tak, maar voor muziekliefhebbers van wie het best wat eigenzinniger mag is dit een zeer interessant album. Erwin Zijleman