Death Cab for Cutie - Asphalt Meadows Acoustic (2023)

Normaal ben ik niet zo van integrale akoestische versies van platen en dergelijke, op z'n best voelen dat soort projecten als onderhoudende maar overbodige aanhangsels, leuk om een keertje te beluisteren en verder niet. Maar in dit geval vind ik het zowaar een verbetering ten opzichte van het album. En ik vond Asphalt Meadows al Death Cab's sterkste album in zeer lange tijd, maar ik vind dat de prachtmelodieën hier nog een stuk beter tot hun recht komen. Voor mij is dat het duidelijkst in de meer rockende nummers, dat vond ik de wat zwakkere broeders op het 'echte' album, die gingen een beetje ten onder aan een wat opgeblazen geluid. En omdat nu juist de eerste twee tracks van het album zulke nummers zijn stapte ik er nooit helemaal goed in, hoe wonderschoon ik de rest van de plaat ook vind, was dan toch geneigd om bij het derde nummer te beginnen, wat ik als albumnerd eigenlijk blasfemisch vind. Maar op deze akoestische versie hoor ik pas echt wat een prachtnummers dat zijn, waar de rest compleet logisch op aansluit, en voelt het voor mij sowieso veel meer als een geheel. De nummers zitten ook vol prachtige details, waardoor het nergens dynamiek mist en te rustig wordt, wat natuurlijk het gevaar zou kunnen zijn. En dan ook nog een hartverwarmende ode aan Mimi Parker om de boel mee uit te luiden. Ik wil gerust mijn handen branden aan de volgende hot take: dit hadden ze gerust als het officiële album uit mogen brengen (met eventueel het 'echte' album als aardig extraatje er achteraan)...