Meg Myers - TZIA (2023)

Als je dit aanklikt op Spotify, zie je alle titels in kapitalen. Dat past wel bij de plaat, die vrij schreeuwerig overkomt. Jammer, want een slechte zangeres is het allerminst.

Mijn eerste kennismaking met Meg Myers was het nummer ‘Desire’ van de EP Make s Shadow. Een EP met vijf tracks die een diepe indruk bij mij achterlieten; sterke liedjes, met veel bezieling gezongen.
Maar die EP is van alweer 10 jaar geleden zie ik nu… In de tussentijd is de muziek van Meg er niet op vooruit gegaan. De stem is nog altijd bijzonder en uit duizenden herkenbaar, maar op dit album hebben de producers er alles aan gedaan om die stem om zeep te helpen met autotune en een algehele elektronische overkill. Sterke liedjes hoor ik er ook niet meer in, om van bezieling maar te zwijgen. Ik haak af.
Als ze ooit nog eens de elektronica overboord gooit en haar mooie stem en dito liedjes durft te laten horen, ben ik weer van de partij.

Wat! Is! Dit!
De dame die altijd stiekem best veel indruk wist te maken met liedjes die onder je huid kropen, niet in de laatste plaats vanwege haar unieke en -inderdaad- herkenbare stemgeluid. Ik weet niet of ze op deze plaat zichzelf de nek omdraait, of dat ze dit heeft laten gebeuren, maar dit is echt verschrikkelijk! Ik sluit me aan bij bovenstaande sprekers. JAMMER!!
(Oh, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de nieuwe versie van Numb. Het origineel is fan-tas-tisch, de nieuwe versie is ALLES wat het origineel niet is).