Robin Kester - Honeycomb Shades (2023)
mijn stem
87 stemmen
Nederland
Pop
Label: AT EASE
-
Fries and Ice Cream (3:58)
-
Leave Now (3:47)
-
Cat 13 (3:03)
-
Infinity Song (3:52)
-
Celeste (2:52)
-
Dead End (3:02)
-
Goodnight Argus (4:51)
-
Skinny Kids (2:04)
-
Zwanzig Zwanzig (3:50)
-
Blinds (3:17)
-
Hands (2:57)
0
geplaatst: 21 februari 2023, 13:11 uur
Debuutalbum van Robin Kester. Infinity Song, Fries, Leave now, Cat 13 en Celeste waren al een tijdje te horen.
Vandaag is daar Hands bijgekomen (en Hands, wat waarschijnlijk b-kantje is).
Volgens OOR een prachtige, indrukkwekkende plaat. Dat maakt nieuwsgierig. Ik zag haar al op Crossing Border (mooi!), en volgende maand begint de tournee samen met Amber Arcades
Vandaag is daar Hands bijgekomen (en Hands, wat waarschijnlijk b-kantje is).
Volgens OOR een prachtige, indrukkwekkende plaat. Dat maakt nieuwsgierig. Ik zag haar al op Crossing Border (mooi!), en volgende maand begint de tournee samen met Amber Arcades
2
geplaatst: 25 februari 2023, 10:45 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robin Kester - Honeycomb Shades - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Robin Kester - Honeycomb Shades
De Nederlandse muzikante Robin Kester levert met Honeycomb Shades een bijzonder mooi en in kwalitatief opzicht hoogstaand debuutalbum af, dat de torenhoge verwachtingen moeiteloos overtreft
Het is een tijd stil geweest rond Robin Kester, maar met de release van haar debuutalbum Honeycomb Shades is de Nederlandse muzikante helemaal terug. Na het uitstekende mini-album This Is Not A Democracy uit 2020 lag de lat hoog, maar Honeycomb Shades is nog veel beter. Dat hoor je vooral in de aansprekendere en bijzonder knap in elkaar zittende songs, maar ook in vocaal, muzikaal en productioneel opzicht heeft Robin Kester flinke stappen gezet. Honeycomb Shades betovert elf songs lang met prachtige arrangementen, hoge spanningsbogen en muzikaal avontuur en laat horen dat Robin Kester in Nederland, maar ook daarbuiten, met de besten mee kan.
De Nederlandse muzikante Robin Kester brengt deze week met Honeycomb Shades dan eindelijk haar eerste album uit. De muzikante uit Rotterdam debuteerde in 2018 veelbelovend met de EP Peel The Skin, die op zijn minst een bijzondere stem en eigenzinnige songs liet horen. Vervolgens verscheen in 2023 het mini-album This Is Not A Democracy, dat Robin Kester samen met Moss-voorman Marien Dorleijn maakte. De zeven songs op This Is Not A Democracy maakten indruk met bijzondere arrangementen en uiteenlopende invloeden, maar ook in vocaal opzicht was Robin Kester de belofte inmiddels ver voorbij.
Op het deze week verschenen Honeycomb Shades laat de Nederlandse muzikante horen dat ze nog veel beter kan dan op het terecht veelvuldig geprezen mini-album uit 2020. Ook Honeycomb Shades maakte ze samen met Marien Dorleijn, die over een eigen studio beschikt, waardoor er alle tijd was om de songs op het album te vervolmaken en dat hoor je terug in de kwaliteit van de songs.
Het debuutalbum van Robin Kester bevat een aantal ingrediënten die we kennen van Peel The Skin en This Is Not A Democracy. De Rotterdamse muzikante beschikt over een mooie en karakteristieke stem, laat zich niet makkelijk in een hokje duwen en heeft een goed gevoel voor bijzondere arrangementen. De stem van Robin Kester en de fraaie arrangementen op het album krijgen een flinke boost door het mooie geluid op het album, wat deels de verdienste is van de topkrachten die werden aangetrokken voor de mix en het masteren van het album.
De arrangementen klinken niet alleen een stuk beter dan die op This Is Not A Democracy, maar bestaan ook uit meer lagen, waarin organische en elektronische klanken op elkaar worden gestapeld. Robin Kester werd ooit onthaald als folky, maar dat etiket is ze al lang ontgroeid. Honeycomb Shades staat vol met bijzonder aangenaam klinkende popliedjes vol invloeden en vol verrassende ingrediënten, waaronder voorzichtig ontsporende gitaren en wolken zweverige synths.
Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Weyes Blood, maar nog veel meer aan de muziek die Tessa Rose Jackson maakt als Someone, bijvoorbeeld op het eerder dit jaar verschenen prachtalbum Owls. Owls is voor mij een van de onbetwiste hoogtepunten van het nog prille muziekjaar 2023 en krijgt nu gezelschap van Honeycomb Shades van Robin Kester.
Net als Tessa Rose Jackson slaagt Robin Kester er op haar debuutalbum in om te grossieren in 24 karaat popsongs. Het zijn popsongs met hier en daar flarden uit de jaren 80 en 90, maar de songs van de muzikante uit Rotterdam klinken ook absoluut eigentijds. Honeycomb Shades blinkt uit door de zeer fraaie arrangementen, maar ook de dynamiek in de songs en de wijze waarop Robin Kester haar songs opbouwt dwingen respect af.
Het debuutalbum van Robin Kester imponeert elf songs lang in vocaal, muzikaal en productioneel opzicht, maar is ook nog eens een persoonlijk album, waarop de Rotterdamse muzikante terugkijkt naar ingrijpende gebeurtenissen uit het verleden en zichzelf niet ontziet. Elf songs lang sleept Robin Kester er van alles bij en slaagt ze er in om steeds weer net wat anders te klinken, maar alles op haar debuutalbum is even mooi en indrukwekkend.
Door de coronapandemie en de lange wachtrijen voor de vinylperserijen hebben we behoorlijk lang moeten wachten op Honeycomb Shades, maar de inmiddels tot bijna onrealistische hoogten gestegen verwachtingen worden moeiteloos overtroffen met dit prachtige album. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Robin Kester - Honeycomb Shades - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Robin Kester - Honeycomb Shades
De Nederlandse muzikante Robin Kester levert met Honeycomb Shades een bijzonder mooi en in kwalitatief opzicht hoogstaand debuutalbum af, dat de torenhoge verwachtingen moeiteloos overtreft
Het is een tijd stil geweest rond Robin Kester, maar met de release van haar debuutalbum Honeycomb Shades is de Nederlandse muzikante helemaal terug. Na het uitstekende mini-album This Is Not A Democracy uit 2020 lag de lat hoog, maar Honeycomb Shades is nog veel beter. Dat hoor je vooral in de aansprekendere en bijzonder knap in elkaar zittende songs, maar ook in vocaal, muzikaal en productioneel opzicht heeft Robin Kester flinke stappen gezet. Honeycomb Shades betovert elf songs lang met prachtige arrangementen, hoge spanningsbogen en muzikaal avontuur en laat horen dat Robin Kester in Nederland, maar ook daarbuiten, met de besten mee kan.
De Nederlandse muzikante Robin Kester brengt deze week met Honeycomb Shades dan eindelijk haar eerste album uit. De muzikante uit Rotterdam debuteerde in 2018 veelbelovend met de EP Peel The Skin, die op zijn minst een bijzondere stem en eigenzinnige songs liet horen. Vervolgens verscheen in 2023 het mini-album This Is Not A Democracy, dat Robin Kester samen met Moss-voorman Marien Dorleijn maakte. De zeven songs op This Is Not A Democracy maakten indruk met bijzondere arrangementen en uiteenlopende invloeden, maar ook in vocaal opzicht was Robin Kester de belofte inmiddels ver voorbij.
Op het deze week verschenen Honeycomb Shades laat de Nederlandse muzikante horen dat ze nog veel beter kan dan op het terecht veelvuldig geprezen mini-album uit 2020. Ook Honeycomb Shades maakte ze samen met Marien Dorleijn, die over een eigen studio beschikt, waardoor er alle tijd was om de songs op het album te vervolmaken en dat hoor je terug in de kwaliteit van de songs.
Het debuutalbum van Robin Kester bevat een aantal ingrediënten die we kennen van Peel The Skin en This Is Not A Democracy. De Rotterdamse muzikante beschikt over een mooie en karakteristieke stem, laat zich niet makkelijk in een hokje duwen en heeft een goed gevoel voor bijzondere arrangementen. De stem van Robin Kester en de fraaie arrangementen op het album krijgen een flinke boost door het mooie geluid op het album, wat deels de verdienste is van de topkrachten die werden aangetrokken voor de mix en het masteren van het album.
De arrangementen klinken niet alleen een stuk beter dan die op This Is Not A Democracy, maar bestaan ook uit meer lagen, waarin organische en elektronische klanken op elkaar worden gestapeld. Robin Kester werd ooit onthaald als folky, maar dat etiket is ze al lang ontgroeid. Honeycomb Shades staat vol met bijzonder aangenaam klinkende popliedjes vol invloeden en vol verrassende ingrediënten, waaronder voorzichtig ontsporende gitaren en wolken zweverige synths.
Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Weyes Blood, maar nog veel meer aan de muziek die Tessa Rose Jackson maakt als Someone, bijvoorbeeld op het eerder dit jaar verschenen prachtalbum Owls. Owls is voor mij een van de onbetwiste hoogtepunten van het nog prille muziekjaar 2023 en krijgt nu gezelschap van Honeycomb Shades van Robin Kester.
Net als Tessa Rose Jackson slaagt Robin Kester er op haar debuutalbum in om te grossieren in 24 karaat popsongs. Het zijn popsongs met hier en daar flarden uit de jaren 80 en 90, maar de songs van de muzikante uit Rotterdam klinken ook absoluut eigentijds. Honeycomb Shades blinkt uit door de zeer fraaie arrangementen, maar ook de dynamiek in de songs en de wijze waarop Robin Kester haar songs opbouwt dwingen respect af.
Het debuutalbum van Robin Kester imponeert elf songs lang in vocaal, muzikaal en productioneel opzicht, maar is ook nog eens een persoonlijk album, waarop de Rotterdamse muzikante terugkijkt naar ingrijpende gebeurtenissen uit het verleden en zichzelf niet ontziet. Elf songs lang sleept Robin Kester er van alles bij en slaagt ze er in om steeds weer net wat anders te klinken, maar alles op haar debuutalbum is even mooi en indrukwekkend.
Door de coronapandemie en de lange wachtrijen voor de vinylperserijen hebben we behoorlijk lang moeten wachten op Honeycomb Shades, maar de inmiddels tot bijna onrealistische hoogten gestegen verwachtingen worden moeiteloos overtroffen met dit prachtige album. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 27 februari 2023, 13:13 uur
Conclusie na één luisterbeurt: intrigerend! Deze gaat op repeat voorlopig.
2
Maartenn (crew)
geplaatst: 27 februari 2023, 13:36 uur
25 maart op een double bill met Amber Arcades in Ekko. Gaat een mooie avond worden omdat beide dames sterke platen hebben uitgebracht. Ik hoop vooral ook op goed geluid, want met teveel bas gaat de gelaagdheid van de muziek al snel verloren.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 3 maart 2023, 16:38 uur
Het is geen toeval dat Robin Kester en Amber Arcades als double bill door het land touren. De albums die beide dames hebben uitgebracht, 24 en 10 februari respectievelijk, kunnen in hetzelfde genrebackje gedeponeerd worden. Als ik een poging zou mogen doen is dat elektronische popmuziek / pop noir. Omdat beide albums zo in het verlengde van elkaar liggen, ontstaat al snel de neiging bij mij om de platen met elkaar te vergelijken. En als ik dat doe, dan gaat mijn voorkeur uit naar deze plaat.
De reden daarvoor is om te beginnen de sterke productie. De baslijnen die zo vaak de kern van een nummer vormen, zoals bij Leave Now en Infinity Song, zijn erg naar de voorgrond gemixt. Hierop is een synthesizerlaag geplankt in combinatie met warme gitaarklanken. Dat blijkt de perfecte tegenbalans te zijn voor de lage stem van Robin Kester waardoor het een pakkend geheel wordt.
Wat ik ook heel erg kan waarderen is dat er duidelijk is nagedacht over het maken van een album in de traditionele vorm van het woord. Dat zou ik willen beschrijven als een beknopte selectie liedjes met een duidelijke samenhang. Het mooie aantal van 11 nummers zorgt er namelijk voor dat je aan het album gekluisterd blijft. In de 37 minuten dat deze plaat duurt, blijft de boog gespannen en duurt het geen seconde te lang. Dat is wat mij betreft een onderschap ambach; keuzes maken. Kill your darlings. En Robin Kester beheerst dat vak.
De plaat heb ik al veelvuldig gedraaid en is me nog geen seconde gaan vervelen. Robin Kester levert een straffe debuut plaat af en ik zie uit naar het concert eind deze maand.
De reden daarvoor is om te beginnen de sterke productie. De baslijnen die zo vaak de kern van een nummer vormen, zoals bij Leave Now en Infinity Song, zijn erg naar de voorgrond gemixt. Hierop is een synthesizerlaag geplankt in combinatie met warme gitaarklanken. Dat blijkt de perfecte tegenbalans te zijn voor de lage stem van Robin Kester waardoor het een pakkend geheel wordt.
Wat ik ook heel erg kan waarderen is dat er duidelijk is nagedacht over het maken van een album in de traditionele vorm van het woord. Dat zou ik willen beschrijven als een beknopte selectie liedjes met een duidelijke samenhang. Het mooie aantal van 11 nummers zorgt er namelijk voor dat je aan het album gekluisterd blijft. In de 37 minuten dat deze plaat duurt, blijft de boog gespannen en duurt het geen seconde te lang. Dat is wat mij betreft een onderschap ambach; keuzes maken. Kill your darlings. En Robin Kester beheerst dat vak.
De plaat heb ik al veelvuldig gedraaid en is me nog geen seconde gaan vervelen. Robin Kester levert een straffe debuut plaat af en ik zie uit naar het concert eind deze maand.
0
geplaatst: 5 maart 2023, 14:33 uur
Review zoals ik die schreef voor Luminous Dash:
'De ep’s die reeds op de nietsvermoedende luisteraars werden losgelaten deden het beste verhopen, het lichtjes geweldige oorwurmpje Fries And Ice Cream was wat ons betreft een van dé songs van 2022. Nu is het wachten eindelijk over en worden hoge verwachtingen meer dan ingelost met Honeycomb Shades, het debuutalbum van Robin Kester.
De Rotterdamse pakt gul uit met een niet te versmaden eigenzinnig traktaat van jazzy pop met donkere randjes, al dan niet geïnjecteerd met psychedelica, triphop en indie-tronics. Dan weer aanschurkend aan pure dreampop en ook shoegaze zowaar. Heerlijk zweverige toetsenwerk, uitwaaierende en soms lichtjes ontsporende gitaren, hypnotische, soms tegendraadse percussie spelen een prominente rol.
Met die mooie zwoele en zalvende, soms hese, wonderlijke stem van Kester die ons gracieus gidst doorheen de popparels die het universum van Honeycomb Shades vormen.
In 2020 werd Robin Kester al opgemerkt met het sterke mini-album This Is Not A Democracy waarbij we meteen al erg warm liepen voor de songs als The Dirt en Day is Done. Met het officiële debuut drukt de zangeres haar stempel, 37 minuten en evenveel seconden lang, met 11 juweeltjes, want dat zijn het. Op Honeycomb Shades, bundelt de zangeres persoonlijke jeugdherinneringen, verhalen en impressies als liedjes die ons, stuk voor stuk als warme dekens toedekken, of/en zalven en troosten.
Met het lichtjes van triphop zwangere onheilspellende Fries And Ice Cream, je weet wel die oorwurm die zich al comfortabel diep had genesteld, trapt Kester het album op gang. Een jeugdherinnering die door nieuwe feiten, de glazen van de roze bril wat bekladden. En ja het nummer, geholpen door die percussie en keys, klinkt behoorlijk donker en kruipt onder je huid. Maar de groove is geweldig lekker, Kester zingt prachtig. Let ook op die verrukkelijke gitaarpartij naar het einde toe van de song.
Leave Now verhaalt dan weer over een chaotische reis naar Vietnam en de daar opgedane sensaties. Het ritme en de zenuwachtige percussie verraden een beetje dat chaotische karakter van die reis, met een haast fluisterend zingende Kester, met zuinige atmosferische toetsen en zeer subtiele gitaartoetsen.
Cat 13 klinkt als die song die The Notwist vergeten te schrijven was. Kester deed het dan maar en beloont de song met een prachtig gezongen breekbare troostende melodie. Nog meer breekbaarheid, somberheid ook en pure schoonheid hoor je in de spacey en late night jazzy midtempo tearjerker Goodnight Argus, met de geweldige zanglijn “the darker it gets, the better I feel…”. Slik!
Nog uit het departement pure schoonheid en breekbaar: het ultrakorte en bijzonder krachtige Skinny Kids, dat klinkt als een jazz standard die volledig kopje onder werd geduwd in een bad vol David Lynch. Die Lynchiaanse donkere sfeer horen we ook in Blinds, de song waarin ook de titel van het album verscholen zit. En “I don’t want to spend the afternoon in this room” klinkt het ietwat somber. Ferm aanzwellende blazers, een spokend gitaar-riedeltje dat verderop heerlijk uitwaaiert. Moody en swingend.
Zowel The Notwist als Frank Zappa, of ook Morphine kunnen erg jaloers zijn op songs als Celeste en Dead End, volgestouwd met avant gardistische jazzy vibes en met een fenomenale tegendraadsheid, met de prompte sax-partijen als uitschieter op Celeste en zalige zenuwachtige percussie bij Dead End dat een geweldige drive heeft. Het zwoele en zalvende stemgeluid van Kester wordt daar als fijn teder laagje overheen gelegd. Machtig!
Zwanzig Zwanzig is een instrumental die je terug katapulteert naar de jaren ’70 en het klankenspectrum van David Bowie en Brian Eno op Low, alsook schurkt het aan bij krautrock en een Morphine uit een andere dimensie. Heerlijke gestoorde en ontspoorde jazzrock uit een andere wereld kan je het ook noemen, donker ook. Heerlijke blazers, gekke keys en geweldige gitaarscapes.
Al strooit de zangeres haar vocalen rustig en gedwee over de compositie, in Infinity Song wordt er lekker gerockt, check dat fraaie duel tussen percussie, gitaarspel en subtiel gebruikte toetsen. De meest ‘naakte’ song op het album is allicht Hands, dat met zijn donkere jazzy folk het album besluit.
Elders lazen we begrijpelijke vergelijkingen met Weyes Blood, zelf voegen we daar ook nog graag Portishead aan toe, en we deden zelf ook al aan name dropping in dit stuk, maar Robin Kester bewijst toch vooral een eigen geluid te hebben, alsook het talent om sterke songs te schrijven, omkaderd door sterke arrangementen en voorzien van een rijk instrumentarium.
Met Honeycomb Shades, geproducet door Kester zelf, samen met Marien Dorleijn (Moss), heeft de muzikante de lat nu wel hoog gelegd voor de opvolger. Maar dat is een zorg voor later. Nu is het genieten geblazen van dit intrigerende album.'
De review op Luminous Dash: ROBIN KESTER – Honeycomb Shades (At Ease) – Luminous Dash BE - luminousdash.be
'De ep’s die reeds op de nietsvermoedende luisteraars werden losgelaten deden het beste verhopen, het lichtjes geweldige oorwurmpje Fries And Ice Cream was wat ons betreft een van dé songs van 2022. Nu is het wachten eindelijk over en worden hoge verwachtingen meer dan ingelost met Honeycomb Shades, het debuutalbum van Robin Kester.
De Rotterdamse pakt gul uit met een niet te versmaden eigenzinnig traktaat van jazzy pop met donkere randjes, al dan niet geïnjecteerd met psychedelica, triphop en indie-tronics. Dan weer aanschurkend aan pure dreampop en ook shoegaze zowaar. Heerlijk zweverige toetsenwerk, uitwaaierende en soms lichtjes ontsporende gitaren, hypnotische, soms tegendraadse percussie spelen een prominente rol.
Met die mooie zwoele en zalvende, soms hese, wonderlijke stem van Kester die ons gracieus gidst doorheen de popparels die het universum van Honeycomb Shades vormen.
In 2020 werd Robin Kester al opgemerkt met het sterke mini-album This Is Not A Democracy waarbij we meteen al erg warm liepen voor de songs als The Dirt en Day is Done. Met het officiële debuut drukt de zangeres haar stempel, 37 minuten en evenveel seconden lang, met 11 juweeltjes, want dat zijn het. Op Honeycomb Shades, bundelt de zangeres persoonlijke jeugdherinneringen, verhalen en impressies als liedjes die ons, stuk voor stuk als warme dekens toedekken, of/en zalven en troosten.
Met het lichtjes van triphop zwangere onheilspellende Fries And Ice Cream, je weet wel die oorwurm die zich al comfortabel diep had genesteld, trapt Kester het album op gang. Een jeugdherinnering die door nieuwe feiten, de glazen van de roze bril wat bekladden. En ja het nummer, geholpen door die percussie en keys, klinkt behoorlijk donker en kruipt onder je huid. Maar de groove is geweldig lekker, Kester zingt prachtig. Let ook op die verrukkelijke gitaarpartij naar het einde toe van de song.
Leave Now verhaalt dan weer over een chaotische reis naar Vietnam en de daar opgedane sensaties. Het ritme en de zenuwachtige percussie verraden een beetje dat chaotische karakter van die reis, met een haast fluisterend zingende Kester, met zuinige atmosferische toetsen en zeer subtiele gitaartoetsen.
Cat 13 klinkt als die song die The Notwist vergeten te schrijven was. Kester deed het dan maar en beloont de song met een prachtig gezongen breekbare troostende melodie. Nog meer breekbaarheid, somberheid ook en pure schoonheid hoor je in de spacey en late night jazzy midtempo tearjerker Goodnight Argus, met de geweldige zanglijn “the darker it gets, the better I feel…”. Slik!
Nog uit het departement pure schoonheid en breekbaar: het ultrakorte en bijzonder krachtige Skinny Kids, dat klinkt als een jazz standard die volledig kopje onder werd geduwd in een bad vol David Lynch. Die Lynchiaanse donkere sfeer horen we ook in Blinds, de song waarin ook de titel van het album verscholen zit. En “I don’t want to spend the afternoon in this room” klinkt het ietwat somber. Ferm aanzwellende blazers, een spokend gitaar-riedeltje dat verderop heerlijk uitwaaiert. Moody en swingend.
Zowel The Notwist als Frank Zappa, of ook Morphine kunnen erg jaloers zijn op songs als Celeste en Dead End, volgestouwd met avant gardistische jazzy vibes en met een fenomenale tegendraadsheid, met de prompte sax-partijen als uitschieter op Celeste en zalige zenuwachtige percussie bij Dead End dat een geweldige drive heeft. Het zwoele en zalvende stemgeluid van Kester wordt daar als fijn teder laagje overheen gelegd. Machtig!
Zwanzig Zwanzig is een instrumental die je terug katapulteert naar de jaren ’70 en het klankenspectrum van David Bowie en Brian Eno op Low, alsook schurkt het aan bij krautrock en een Morphine uit een andere dimensie. Heerlijke gestoorde en ontspoorde jazzrock uit een andere wereld kan je het ook noemen, donker ook. Heerlijke blazers, gekke keys en geweldige gitaarscapes.
Al strooit de zangeres haar vocalen rustig en gedwee over de compositie, in Infinity Song wordt er lekker gerockt, check dat fraaie duel tussen percussie, gitaarspel en subtiel gebruikte toetsen. De meest ‘naakte’ song op het album is allicht Hands, dat met zijn donkere jazzy folk het album besluit.
Elders lazen we begrijpelijke vergelijkingen met Weyes Blood, zelf voegen we daar ook nog graag Portishead aan toe, en we deden zelf ook al aan name dropping in dit stuk, maar Robin Kester bewijst toch vooral een eigen geluid te hebben, alsook het talent om sterke songs te schrijven, omkaderd door sterke arrangementen en voorzien van een rijk instrumentarium.
Met Honeycomb Shades, geproducet door Kester zelf, samen met Marien Dorleijn (Moss), heeft de muzikante de lat nu wel hoog gelegd voor de opvolger. Maar dat is een zorg voor later. Nu is het genieten geblazen van dit intrigerende album.'
De review op Luminous Dash: ROBIN KESTER – Honeycomb Shades (At Ease) – Luminous Dash BE - luminousdash.be
1
geplaatst: 7 maart 2023, 18:30 uur
Geholpen door de meesterhand van de geweldige Marien Dorleijn van Moss, levert Robin Kester een prachtige, dromerig-broeierige plaat af. De verwachtingen waren al hooggespannen en dat maakt la dame helemaal waar. Tintelende, spannende electropop met heerlijk uitwaaierende synth- en gitaarlijntjes. De filmische sfeer van David Lynch is inderdaad nooit ver weg. Rijk debuut, als we de voorafgaande EP'tjes even vergeten. Wat komt er toch veel mooie muziek van vaderlandse bodem af.
0
geplaatst: 28 maart 2023, 12:24 uur
Lovende woorden in de Volkskrant voor de live-optredens van Robin Kester, en terecht! Gaat dat zien. Kan trouwens ook op Pinkpop
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl
0
geplaatst: 1 april 2023, 23:07 uur
In november kreeg ik in het voorprogramma van Moss in het Patronaat een voorproefje van Robin Kester. Dit maakte mij nieuwsgierig. Met het vooruitgesnelde:
'Fries and ice cream' werd dit gevoel vergroot. Ik heb vorige week de vinyl versie van Honeycomb Shades in huis gehaald. Deze was ook nog eens betaalbaar hetgeen niet gold voor Momento Mori van Depeche Mode, welke ook op de verlanglijst stond en dus nog staat maar dat terzijde. Ik hoor hier het Moss gevoel in terug door de inbreng van Marien Dorleijn maar ik hoor toch ook vooral een eigen geluid, gekenmerkt door subtiele elektronica, ingetogen prettige gitaarlijnen en een dromerige en soms ook mysterieuze sfeer (al deze elementen komen het duidelijkst naar voren in 'Goodnight Argus'). Er is een fijne balans tussen wat langzamere en meer uptempo nummers. Het is allemaal redelijk keurig binnen de lijnen maar soms waaiert het lekker enthousiast uit (Zwanzig Zwanzig en de outro van Blinds).
'Leave Now' vind ik persoonlijk een erg sterk nummer. Het is ingetogen maar heeft een aanstekelijke drive. Eigenlijk bevat het album geen slecht nummer. Bijzonder knap.
Een fijne aanwinst in de toch aardige lijst van goede Nederlandse bands.
'Fries and ice cream' werd dit gevoel vergroot. Ik heb vorige week de vinyl versie van Honeycomb Shades in huis gehaald. Deze was ook nog eens betaalbaar hetgeen niet gold voor Momento Mori van Depeche Mode, welke ook op de verlanglijst stond en dus nog staat maar dat terzijde. Ik hoor hier het Moss gevoel in terug door de inbreng van Marien Dorleijn maar ik hoor toch ook vooral een eigen geluid, gekenmerkt door subtiele elektronica, ingetogen prettige gitaarlijnen en een dromerige en soms ook mysterieuze sfeer (al deze elementen komen het duidelijkst naar voren in 'Goodnight Argus'). Er is een fijne balans tussen wat langzamere en meer uptempo nummers. Het is allemaal redelijk keurig binnen de lijnen maar soms waaiert het lekker enthousiast uit (Zwanzig Zwanzig en de outro van Blinds).
'Leave Now' vind ik persoonlijk een erg sterk nummer. Het is ingetogen maar heeft een aanstekelijke drive. Eigenlijk bevat het album geen slecht nummer. Bijzonder knap.
Een fijne aanwinst in de toch aardige lijst van goede Nederlandse bands.
1
geplaatst: 24 april 2023, 19:11 uur
Cliché-alert, met bij voorbaat een excuus, maar u bent gewaarschuwd... Komtie.... Pas op....
On-Nederlands Goed!!!
Wat een geweldige sfeer wordt er op deze plaat neergezet! Wat een fraaie nummers, creatieve instrumentatie en inventieve twists. Enige reden dat ik niet hoger dan 4,0 kom is de stem. Die vind ik een beetje te lijzig en ééntonig, maar van de andere kant past dat ook wel weer bij de muziek, dus wellicht is het een kwestie van even wennen... Vakwerk dit. Prachtig!
On-Nederlands Goed!!!
Wat een geweldige sfeer wordt er op deze plaat neergezet! Wat een fraaie nummers, creatieve instrumentatie en inventieve twists. Enige reden dat ik niet hoger dan 4,0 kom is de stem. Die vind ik een beetje te lijzig en ééntonig, maar van de andere kant past dat ook wel weer bij de muziek, dus wellicht is het een kwestie van even wennen... Vakwerk dit. Prachtig!
0
geplaatst: 19 juni 2023, 18:29 uur
Overgenomen van mijn eigen website:
Na het album/EP This Is Not A Democracy uit 2020 is dit de wat steviger aangezette opvolger van het Nederlandse talent Robin Kester. De enigszins dromerige stem van Robin blijft hetzelfde, er is meer aandacht voor de muzikale omlijsting.
Dat begint direct in Fries And Cream met de eerste noten van het album. Een stevige drum en synthesizer bepalen het ritme. Met name de drum speelt een belangrijke rol. Naar mijn gevoel soms wat te belangrijk. Ook in Leave Now raakt de mooie stem van Robin wat te veel overstemd. Mooie liedjes zijn het echter wel.
Gelukkig krijgt de zang in Cat 13 wat meer ruimte. Dat nummer grijpt wat terug op de aanpak van de voorganger. In Infinity Song lijkt de goede balans te zijn gevonden. In dit nummer kruipt de muziek wat verder uit de dreampop hoek en mag rustig als (dream)rock worden bestempeld.
Celeste is één van mijn favoriete songs op het album. Wat een mooie subtiele begeleiding.
Dead End. Weer die luide drum, maar gelukkig wordt de zang na het intro ook wat meer volume gegund. Leuke effecten en een minimale rol voor de mannenstem.
Het is wel jammer dat de teksten op Spotify nog niet getoond worden. Voor mij is het soms wat lastig te verstaan. Ik was nooit zo van de teksten maar dat lijkt wat te veranderen.
Terug naar het album zijn we bij Goodnight Argus aangeland. Een song met een fraai lang instrumentaal einde. Skinny Kids is een fijn klein liedje. Jammer dat het zo klein is.
Zwanzig Zwanzig is een nummer waar ik niet zo veel mee kan. Ik krijg het idee dat er oerwoudgeluiden te horen zijn, maar dat kan ik niet bij de titel plaatsen. Gaat het om het jaar 2020? Hmmm.
Blinds, het nummer met de meeste rock. Ik hoor dan toch liever de wat meer dromerige nummers zoals het afsluitende Hands.
Een mooi album. Vakwerk inderdaad zoals hierboven gemeld.
Na het album/EP This Is Not A Democracy uit 2020 is dit de wat steviger aangezette opvolger van het Nederlandse talent Robin Kester. De enigszins dromerige stem van Robin blijft hetzelfde, er is meer aandacht voor de muzikale omlijsting.
Dat begint direct in Fries And Cream met de eerste noten van het album. Een stevige drum en synthesizer bepalen het ritme. Met name de drum speelt een belangrijke rol. Naar mijn gevoel soms wat te belangrijk. Ook in Leave Now raakt de mooie stem van Robin wat te veel overstemd. Mooie liedjes zijn het echter wel.
Gelukkig krijgt de zang in Cat 13 wat meer ruimte. Dat nummer grijpt wat terug op de aanpak van de voorganger. In Infinity Song lijkt de goede balans te zijn gevonden. In dit nummer kruipt de muziek wat verder uit de dreampop hoek en mag rustig als (dream)rock worden bestempeld.
Celeste is één van mijn favoriete songs op het album. Wat een mooie subtiele begeleiding.
Dead End. Weer die luide drum, maar gelukkig wordt de zang na het intro ook wat meer volume gegund. Leuke effecten en een minimale rol voor de mannenstem.
Het is wel jammer dat de teksten op Spotify nog niet getoond worden. Voor mij is het soms wat lastig te verstaan. Ik was nooit zo van de teksten maar dat lijkt wat te veranderen.
Terug naar het album zijn we bij Goodnight Argus aangeland. Een song met een fraai lang instrumentaal einde. Skinny Kids is een fijn klein liedje. Jammer dat het zo klein is.
Zwanzig Zwanzig is een nummer waar ik niet zo veel mee kan. Ik krijg het idee dat er oerwoudgeluiden te horen zijn, maar dat kan ik niet bij de titel plaatsen. Gaat het om het jaar 2020? Hmmm.
Blinds, het nummer met de meeste rock. Ik hoor dan toch liever de wat meer dromerige nummers zoals het afsluitende Hands.
Een mooi album. Vakwerk inderdaad zoals hierboven gemeld.
0
geplaatst: 25 augustus 2023, 15:18 uur
Aardig maar ook wat saai. Niet zo onder de indruk als sommigen hier. Misschien moet het nog wat rijpen maar het gaat nu vaak wat langs me heen als het opstaat.
0
geplaatst: 26 augustus 2023, 19:51 uur
Dikke vier sterren voor deze sfeervolle, ietwat mysterieuze en soms dromerige plaat.
0
DjFrankie (moderator)
geplaatst: 30 oktober 2023, 13:15 uur
Dim schreef:
Dikke vier sterren voor deze sfeervolle, ietwat mysterieuze en soms dromerige plaat.
Dikke vier sterren voor deze sfeervolle, ietwat mysterieuze en soms dromerige plaat.
Ik had het niet beter kunnen omschrijven, ook 4 sterren hier
0
geplaatst: 18 december 2023, 09:33 uur
Zondag 17 december was Robin live te zien in ECI cultuurfabriek in Roermind met Madoux in het voorprogramma.
Dromerige nummers afgewisselt door up tempo nummers.
Maar ook snoeiharde gitaar/synthrock deden mij smullen van deze dame en haar band.
Wat een energie en dan weer wat een ingetogen dromerige muziek.
Robin heeft een mooie stem die perfect passen bij de begeleiding . Ook de synth en de gitaar speelt ze.
Een concert wat me nog lang bij zal blijven en.
Ik ben benieuwd naar wat ze nog gaat uitbrengen.
Na het concert nog even met Robin gepraat.
Oo mijn vraag wat haar zoal geïnspireerd heeft noemde ze Radiohead en Cocteau Twins.
Als ze weer gaat toeren gaat dat zien mensen
Dromerige nummers afgewisselt door up tempo nummers.
Maar ook snoeiharde gitaar/synthrock deden mij smullen van deze dame en haar band.
Wat een energie en dan weer wat een ingetogen dromerige muziek.
Robin heeft een mooie stem die perfect passen bij de begeleiding . Ook de synth en de gitaar speelt ze.
Een concert wat me nog lang bij zal blijven en.
Ik ben benieuwd naar wat ze nog gaat uitbrengen.
Na het concert nog even met Robin gepraat.
Oo mijn vraag wat haar zoal geïnspireerd heeft noemde ze Radiohead en Cocteau Twins.
Als ze weer gaat toeren gaat dat zien mensen
0
DjFrankie (moderator)
geplaatst: 18 december 2023, 11:57 uur
joko16
Ik was er ook, ontzettend goed, wat is ze gegroeid na de poprondes.
Strakke band, en de nummers kwamen erg goed uit de verf. Is ook terecht dat haar album zo goed ontvangen is.
Infinity Song komt live nog beter uit de verf dan op de plaat, en die is al sterk.
Opener Madoux vonden wij trouwens ook sterk.
Was een mooie avond in Roermond, hadden alleen meer mensen mogen zijn.
Ik was er ook, ontzettend goed, wat is ze gegroeid na de poprondes.
Strakke band, en de nummers kwamen erg goed uit de verf. Is ook terecht dat haar album zo goed ontvangen is.
Infinity Song komt live nog beter uit de verf dan op de plaat, en die is al sterk.
Opener Madoux vonden wij trouwens ook sterk.
Was een mooie avond in Roermond, hadden alleen meer mensen mogen zijn.
0
geplaatst: 13 mei 2024, 09:43 uur
Volgens OOR het op 1 na beste NL album: OOR's Eindlijst 2023: dit zijn de 20 beste albums van het jaar
Inmiddels heeft ze ook weer een nieuw nummer uitgebracht: Shape Memory | Robin Kester - robinkester.bandcamp.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.