The Tallest Man on Earth - Henry St. (2023)

Oef Every Little Heart is goed zeg! Enorm volwassen geluid, klinkt als een mooie voortzetting van I Love You It’s a Fever Dream.

Every Little Heart is inderdaad een erg fijn nummer. Het heeft wel een lichte Ben Howard sfeer ofzo.

Het titelnummer vind ik dan weer erg saai.

Het eerste wat mij opvalt is dat er muzikaal best wat invloeden te horen zijn van Joni Mitchell ten tijden van Ladies of the Canyon, maar of dat in combinatie met de TMOE een welkom geluid is.. ben ik nog niet over uit.

Jammer dat er hier zo weinig aandacht is voor dit album, terwijl het gewoon weer de zoveelste ijzersterke plaat is van deze sympathieke Zweed. Dit keer met een band erbij, en een hele goede ook. Favorieten tot nu toe zijn Italy, In Your Garden Still en het heerlijke Slowly Rivers Turn.

deze guy stelt nimmer nooit teleur niet.

zo

Het is natuurlijk wel een eer als men jouw stemgeluid met dat van Bob Dylan vergelijkt. In het begin werkt dit uiteraard in het voordeel, maar op den duur heeft dit veelal nadelige gevolgen. Zelf ben ik ook niet helemaal over het vroegere geluid te spreken, waar hij dus echt als een versneld afgespeelde Bob Dylan op helium klinkt. Krampachtig, gemaakt, niet origineel en zelfs wat saai. Zo verwijt men je toch wel terecht dat een eigen geluid ontbreekt, en als je dan ook nog jezelf als eenvoudige gitaartroubadour presenteert, kom je nooit van dit opgelegd stigma af. Kristian Matsson is zich hier zeker bewust van, vandaar dat hij op zijn nieuwste The Tallest Man on Earth plaat Henry St. voorzichtig van deze aanpak afwijkt. Het voelt niet zozeer meer als een eenmansproject aan, en dat is het ook niet.

Gitarist Ryan Gustafson heeft een grijs verleden in het licht psychedelische Boxbomb, jazzdrummer TJ Maiani werkt met Weyes Blood samen, de veelzijdige Adam Schatz is hier voornamelijk als saxofonist actief. Multi-instrumentalist Rob Moose is net als trompettist CJ Camerieri en pianist Phil Cook een veel geziene gast binnen het Bon Iver collectief. Die bijzondere vriendschap met Bon Iver stamt al uit 2008, als de band The Tallest Man on Earth als voorprogramma vraagt. Het valt op dat het allemaal Amerikaanse muzikanten betreft, waardoor de link met de folk en Americana eenvoudig gelegd wordt. En zo voelt Henry St. ook aan, alsof de Zweedse Kristian Matsson een roadtrip door het landelijk gebied van de Verenigde Staten maakt, daar vriendschappen opbouwt, en gezamenlijk ontspannen onbevangen aan kleine liedjes werkt.

De sensitief gevoelige Kristian Matsson wekt de indruk dat liedjes gewoon in de ochtend aankloppen, en geduldig afwachten tot ze binnen gelaten worden. Het komt allemaal zo vanzelfsprekend over. Toch heeft het voorproces nogal wat voeten in de aarde, en verloopt het gebeuren allemaal niet zo gemakkelijk. Ook hier legt de pandemie een grote druk op de goedlachse singer-songwriter en is hij genoodzaakt om geïsoleerd thuis met die beginselen te rommelen. Omdat die solosetting hem niet vreemd is, verwacht je eigenlijk dat hij ervoor kiest om ook nu weer alleen verder aan de slag te gaan. Maar misschien versterkt juist die corona eenzaamheid het vreugdevolle saamhorigheidsgevoel, het belang om verwaterde contacten te herstellen. Iedereen staat er hetzelfde voor, iedereen moet zijn New Religion geloof terugvinden. Het wantrouwen heerst, en of het nu een hogere macht of juist een dierbare naaste is, de overtuiging om er samen iets van te maken, is hierbij het kernbegrip.

Bless You wordt ingezet om de wereld te laten ontwaken. Het zijn de kleine onverwachte momenten die het leven aantrekkelijk maken. Net als de rest van de maatschappij leert Kristian Matsson opnieuw om te lopen, stappen te zetten, de stilstand achter zich te laten. Looking for Love, de nachten zijn het lastigste. Dan broedt je dromend op genoeg bruikbare ideeën, die in de ochtend veelal vergeten zijn. Every Little Heart bestrijdt de writer’s block mentaliteit door het schrijversvakmanschap ook daadwerkelijk als werk te beschouwen. Gewoon dagelijks volgens een vast patroon aan songs knutselen, net zo lang totdat er daadwerkelijk iets moois ontstaat. Elke herwonnen muziekliefhebber is er weer eentje om in het hart te sluiten. Daar ligt de kern, en daar is The Tallest Man on Earth zich absoluut bewust van. Kristian Matsson is een van de Foothills, tevreden met zijn schikkende underdog positie. Verander de wereld begin bij jezelf en leg niet teveel onbereikbare doelen op.

Slowly Rivers Turn handelt over levensvisie herschikkingen. Het is minder belangrijk om een eindpunt de plannen, het gaat voornamelijk om de observerende wandeling daar naartoe. Wat heb je eigenlijk aan een definitieve bestemming, daarna is het klaar. En wat volgt er dan? Leegte? Onvrede? Dat behagelijke gevoel hou je maar kort vast, vervolgens wordt je weer opnieuw rusteloos en gespannen. De Major League country bevestigt dat we niet allemaal winnaars zijn. Niet iedereen heeft het vermogen om alleen maar memorabele songs te schrijven, daar verandert een Verenigde Staten uitwijking niks aan. The Tallest Man on Earth maakt doodgewone eenvoudige begrijpbare liedjes voor de eenvoudige doodgewone man, die net wat trager van begrip is, en weinig met die gevatte Randy Newman humor op heeft. En juist dat soort sarcasme druipt van Major League af. In Your Garden Still benadrukt nogmaals dat je jezelf niet groter dan de toehoorders moet maken. Leg dat maar eens aan de buitenstaanders uit als je onder de The Tallest Man on Earth naam opereert, en je met Henry St. het plafond wel bereikt hebt. Het trouwe publiek groeit met hem mee, en overstijgt Kristian Matsson hierbij niet.

The Tallest Man on Earth - Henry St. | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Henry St. vind ik echt een prachtig klein liedje. De andere singles echter erg teleurstellend, komen niet in de buurt van de plaat I Love You. It's a Fever Dream.

Mijn verwachtingen lagen wat lager deze keer. Ik dacht dat ik zijn stijl wat ontgroeid was. Maar hij bewijst het tegendeel.



Die vond ik dan net iets minder owv de productie die wat voller/populairder/afgelijnder was.
Hier lijkt hij terug te grijpen naar zijn natuurlijkere wat country-achtige singer-songwriters stijl waarbij de begeleiding eerder sober is.

Favorieten zijn hier de opener 'Bless You' waar hij op momenten klinkt als Sufjan Stevens op zijn breekbaarst.
Slowly Rivers Run waarop hij wat meer uithaalt met zijn stem.
maar mijn favoriet is vooral Major League.

En de rest luistert gewoon goed weg zoals het bij een goed TTMOE-album hoort te zijn.

Slowly Rivers Turn wekt nu toch wel interesse voor de volledige plaat, prachtig liedje