Unknown Mortal Orchestra - V (2023)

'That Life' werd reeds gereleased augustus 2021. 'Weekend Run' en 'I Killed Captain Hook' oktober 2022.
Uiteindelijk lijken ze allemaal het nieuwe album te halen.
UMO geeft alle nummers een lofi vibe en dat kan ik meestal wel pruimen. Maar na x-aantal nummers voelt het na een tijdje ook wel wat teveel als gimmick.

'Weekend Run' is best een lekker nummer, maar met 'Layla' ben voor het eerst nog eens echt enthousiast over een een UMO nummer.

Nadja, wat een prachtig nummer.

Nadja is fantastisch inderdaad. That life was één van mijn favoriete songs van vorig jaar. Benieuwd naar dit album

Meshuggah is de fijnste single tot nu toe, heerlijke UMO sfeer.

Valt me op dat That Life en Weekend Run er ook opstaan. Aangename verrassing. Aan de laatste singles te horen vallen That Life en Weekend Run daar perfect tussen.

Meshuggah is nu ook te luisteren. Hun minste van de tot nu toe verschenen nummers.

Wat is Unknown Mortal Orchestra toch een apart gezelschap. Na het zeer goed ontvangen Multi-Love en het gelijkwaardige Sex & Food met daarop het hitgevoelige American Guilt ligt de definitieve doorbraak naar het toewenkende alternatieve publiek binnen handbereik. Maar dan besluiten de psychedelische Nieuw-Zeelandse rockers een andere weg in te slaan. Het experimentele IC-01 Hanoi is een veredelde jamsessie met zeer sterk restmateriaal, waardoor het onlogisch is om deze niet te presenteren. IC-01 Hanoi is broeierig, stroef en eigenzinnig, maar voor de band wel de juiste plaat op het juiste moment om dat vastgelopen speelplezier te hervinden. Natuurlijk spelen de pandemie gevolgen een grote rol in het vervolg en Unknown Mortal Orchestra verdwijnt stilletjes van het toneel. Is het lastige te plaatsen IC-01 Hanoi dan toch de genadeloze nekschot om het gezelschap rond Ruban Nielson uit het lijden te verlossen?

Welnee, V klampt zichzelf stevig aan Sex & Food vast, IC-01 Hanoi blijkt een dwaze fantastische droom waarmee ze wel saxofonist Chris Nielson aan het gezelschap koppelen. Unknown Mortal Orchestra is hierdoor een huis, tuin en keuken familieproject geworden waarin vader Chris en vooral de twee Nielson broers Kody en Ruban het spil vormen, en zorgt moeder onbewust voor de inspirerende bezieling in haar oeroude historische Polynesische volksvertellingen. Uiteraard is bassist Jacob Portrait ook nu weer van de partij. Wat kun je op V verwachten? Nou, de kenmerkende soulfunk gekte, druggy vertragingen, vals afgestelde vervreemdingen, die het mond snoerende kenmerkende effect bewerkstelligen. Kortom, niets nieuws onder de zon, nou ja, juist weer een overschot aan zon, en vertrouwd lekker.

De stralende Friday I’m In Love Weekend Run clubtrack verschijnt al op 25 juni 2021 en geeft aan dat de aanloop naar V een lange trip is, met de nodige pandemie beren op de weg. Ook That Life met het herkenbare Billie Jean ritme beats stamt al uit die onzekere nazomer. Het akoestische I Killed Captain Cook warmtebronnetje verschijnt afgelopen herfst, en de laatste maand richten ze de aandacht op twee single releases; het uptempo swingende Layla en het stevig drummende Nadja.

Is V een te vroeg geplande zomerplaat, of geven de overige nummers meer inzicht in de onnavolgbare hersenspinsels van Ruban Nielson. Er zit een heerlijke drive op V, die nergens verzwakt, maar continu in beweging blijft. De tracks sluiten naadloos op elkaar aan, en creëren een ondergaande zonwerend vakantiegevoel sfeertje. Soms hebben familieomstandigheden voorrang. Zo gaat de verhuizing van de moeder en oom van de twee broers voor alles, maar zorgt het hete woonklimaat in Hawaii wel voor de nodige inspiratie. Het karakteriseert zich tussen haastige vluchtige breaks en een ontspannen voltooide opgeruimdheid. Nog steeds heerlijk psychedelisch, maar dan meer de gecontroleerde freakpower gekte die aan een Beck, Ween of zelfs Prince memoreert.

Ruban Nielson is zich zeer goed van het feit bewust dat hij het mooiste baantje van de wereld heeft, en ondanks dat V zich in de corona stilte ontwikkelt, hoor je dit ongemak nergens terug. Het speelplezier staat centraal, en misschien vormt dit eenvoudige geluk wel het kernthema van de plaat. Echt moeilijk hoeft het allemaal niet te zijn. Oubollig kitscherig, B-film orkestraal met jaren zeventig naïviteit. De onbezorgdheid van een perfecte jeugd, waarin alles mogelijk is, en de primaire luxe achter de wolken goedkeurend toelacht. Of is het allemaal schijn?

Het is allemaal schijn. De verhalende naamsingles schetsen een beeld van een hedendaags kansloos deprimerend bestaan, zonder duidelijk toekomstperspectief. I Killed Captain Cook is een gemeende aanklacht tegen de kolonisatie van Hawaii, en gebaseerd op de geschiedenis van zijn moeders roots, waar ze hem als kind zijnde dagelijks aan herinnert. Vergeet nooit je afkomst, wees altijd trots op die afkomst, en laat deze je door niemand afnemen. Het is wel de keuze van Unknown Mortal Orchestra om die kwaadwillige boosheid met een overdosis aan liefde te vertroetelen. Toon je dan zwakte, of overstijg je deze juist en stel je jezelf door die liefde heel krachtig op. Ach, het zal de gemiddelde luisteraar weinig schelen, die hebben er weer een heerlijke gelikte zonnebadende relaxplaat bij.

Unknown Mortal Orchestra - V | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bevlogen recensie, maar hier krijg ik jeukende jeuk van.

Taaltechnisch inderdaad wel heel krom

Een uur lang word ik het heerlijke en lome universum van UMO ingeslingerd. Na de vooruit geschoven singles had ik niet eens hele grote verwachtingen van het album, maar zo op het album in zijn geheel vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. Muzikaal zijn er weinig nieuwe dingen te horen, maar dit is misschien wel het meest consistente album tot nu toe. Hoe meer luisterbeurten, hoe lastiger het wordt om favorieten te kiezen.

Ik sluit me aan bij mijn bovenstaander. Consistent album dat volledig in lijn ligt met hun eerder werk en daardoor niet echt vernieuwend aanvoelt. Toch lijkt alles net iets beter uitgewerkt te zijn. Meer detailwerk?

Ik geniet er alleszins van en denk dat dit album hoog in mijn eindjaarlijstje kan eindigen.

Heerlijke plaat. Dat een akoestische track (I Killed Captain Cook) mijn favoriet mag zijn is best merkwaardig. Op de een of andere manier krijg ik het nummer gewoon niet uit mijn hoofd.

Het geheel moet nog wat meer beklijven, maar het is zeker een fijne plaat. Doorgroeimogelijkheden naar 4*.

Ben niet zo enthousiast. Zal ook door de zang komen, ben daar minder van gecharmeerd. Layla is wel een nummer dat ik gaaf vind, en derhalve mijn favoriet.

Van begin tot eind een fantastisch album. 100% UMO, groovy en aanstekelijk!