The Thing - Action Jazz (2007)

Klinkt weer anders dan het debuut en toch weer erg als The Thing. Eigenzinnige jazz waar ik wel pap van lust, alleen jammer dat er op de achtergrond soms gezang valt te horen, verpest de geweldige solo's van Gustafson wel wat. Sowieso wel geweldige jazz, alleen gaat mijn voorkeur voorlopig uit naar het debuut.

SQ, ik heb niet gauw verwacht dat jij een plaat als dit zou uitkiezen!

Maar dit is wel een zeer leuk punk/jazz/metal ding, of hoe ik het ook mag beschrijven. Vooral drums zijn erg gaaf. Leuk album dit

maar eens achter Bag it aan gaan.

Heerlijke plaat, door de wat kalere productie vind ik Bag It! nog beter (dat geeft het nog iets meer popwer), maar ook hier weten deze drie muzikanten me al prima te vermaken.

Wat begon als een band die een ode aan Don Cherry bracht is hier inmiddels een volwaardige band, waarvan de een nog aggressiever speelt dan de ander, fantastisch is het ook om dit soort dingen live te zien (al heb ik The Thing zelf nog niet live gezien, alledrie de leden ervan wel eens, drummer inmiddels 5 keer).

Er zit zo'n raffinement en snelheid in het drumspel, dat tegelijk heerlijk gecontroleerd is... en Gustafsson toetert natuurlijk lekker de longen uit zijn lijf.

Na bovenstaande omschrijving zal het ook vast niemand verbazen dat ik de hardere en chaotische stukken wat beter vind dan de rustigere. Vooral de momenten dat Gustafsson Bariton speelt vind ik helemaal geweldig, alleen kan het dus nog iets beter met de productie enzo. (op Bag It! gooien ze er ook nog elektronische dingen doorheen)

Soms lekker hardcore jazz soms matige wanabee jazz, dubbel gevoel dus bij deze plaat, niet slecht maar door die matige nummers een lagere waardering.
De ambitie is een maatje groter dan de aanwezige techniek, daar houd ik wel van.
De saxofonist staat zich goed het snot voor de ogen te blazen, hulde voor deze inzet.

Wat bedoel je met wanabee jazz?

Poging tot jazz maar het toch ergens niet zijn.

Eigenlijk hoopte ik dat je ook ging uitleggen waarom het zo is. Mijn fout natuurlijk(vandaar: Ik Doe Moeilijk), dus bij deze:

Waarom en waar is het wannabee jazz?

De sax is altijd wel goed maar drum en bas vervallen voor mij bij tijd en wijlen in een soort rock begeleiding, niet in een jazz stijl dus.
Doordat de sax altijd goed is lijkt het totaal dus wanabee jazz voor mij, ik heb geen problemen met rock maar als je het gaat spelen in een jazz omgeving lijkt het niet op zijn plaats.
Waar kan ik je niet vertellen, ik luister naar muziek als album als geheel, niet per track.

Ik voel dat wel mee met Blabla. Het hele album is erg 'rockerig' en het mooie van jazz als het gaat om speelse improvisatie en samenspel staat niet op de voorgrond hier. Ik wilde vooral deze saxofoon over julie heen storten en de hele band staat meer naar 'het publiek' dan 'samen met de anderen' en ook de ritmes zijn hier en daar duidelijk rock, en laten dan weinig jazz toe. Ik heb dit ook ontdekt in een rock-context (nl. op het Roskilde festival) en daar past zoiets natuurlijk heel goed.

Ik heb wel getwijfeld om dit album, dat ik zelf niet in bezit heb, JAVDW te maken. UIteindelijk wil ik toch met iets komen dat echt vanuit mijn eigen ervaring/ontdekking komt en dat overigens nog niet door veel anderen is opgepakt. Deze had daarbij als voordeel dat het weer eens iets heel anders was dan de andere albums die ik heb ingebracht.

Een rock-context (zoals sq het zelf zei) doet mij vanzelf denken aan een eerdere passage in het jazz-album van de week-topic, namelijk 'Acoustic Ladyland', maar 'The Thing' is duidelijk van een ander kaliber. Expressie te over, zeker bij de diepe sax van Gustafsson, maar ik mis een soort leidraad die 'Action Jazz' richting zou moeten geven. Dat 'The Thing' "free jazz" maakt, lijkt me in deze een te gemakkelijk excuus.

Zoals het nu klinkt lijken alle nummers bovendien onafhankelijk van elkaar te zijn opgenomen. Ook qua samenspel zitten de muzikanten elkaar niet altijd dicht op de huid, zodat het album als een uit-de-hand gelopen jam-sessie gaat aanvoelen. Wat mij betreft niet bepaald een clash der genieën, want waar is het verhaal gebleven...?

Daar gaat het bij mij juist ook om. Geniaal hoe je dit kan opzetten, met een verstand op nul, om dan gewoonweg te incasseren en op het einde van de rit de schade op te meten. Zoals altijd drumt Nilssen-love voor twee waarbij zijn rockritmes me absoluut niet storen. Integendeel, doordat Hâker Flaten zo goed met de drum samenspeelt ontstaat een contrast tussen de ritmetandem en de schreeuwerige sax van Gustafsson. Die krijgt op die manier veel ademruimte en power met zich mee die dan ook helemaal wordt opgeblazen. Wannebe jazz zou ik het dus niet noemen, gewoonweg een andere benadering van jazzmuziek.

Best een vette plaat dit inderdaad. Soort Punk freejazz. Haker Flaten en Nilssen-Love zijn favoriet. Wat me op een gegeven moment gaat tegenstaan is het hersenloze geschreeuw van Gustafsson. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van wat geknetter alleen vind ik pas interessant worden als er sprake is van creativiteit, opbouw en vooral het vermogen naar anderen te luisteren. En dat mis ik soms bij Gustafsson. Het is tevens iets dat me steeds meer gaat tegenstaan bij Brötzmann. 1 harde toeterplaat is tof en revolutionair. Doe je dat na 40 jaar nog steeds dan wordt het wat saai.

The Thing is tof maar ik mis de originaliteit en spontaniteit van bijvoorbeeld ATomic.