The Damned - Darkadelic (2023)

Het is decennia geleden dat ik The Damned luisterde. Maar dit nieuwe werk klinkt best lekker.

Dát is zeker waar! Ik kom terug bij dit album omdat You're Gonna Realise en From Your Lips op mijn lijstje met scheurende gitaren waren beland en ik het album eens goed ging beluisteren. Waar menig generatiegenoot in Nederland een minimaal redelijke bekendheid geniet, geldt dat niet voor The Damned, al hadden we in de jaren '80 de hits van en verhalen bij die "maffe" gitarist Captain Sensible.
Na de tumultueuze punkfase (eerste punksingle ooit, bovendien één van de eerste keren dat ik voor scheurende gitaren viel, New Rose uit 1976 is een persoonlijke favoriet gebleven) volgde slechts bescheiden aandacht in het land van sloten, kikkers en weilanden.

Dit terwijl de groep zich vernieuwde en in eigen land één van de koplopers in de nieuwe gothicbeweging werd. Hun platen kom je hier zelden tweedehands tegen, naar ik aanneem omdat ze weinig werden verkocht; de albumlijst van dutchcharts vermeldt inderdaad geen noteringen. Geheel anders is het overzicht bij de British charts: dit album haalde daar in mei #9.

Darkadelic bevat het ene na het andere lekkere nummer. Zoals The Stranglers terugkeerden naar het gekruide geluid van de eerste jaren, zo klinkt de groep hier gothic als in de jaren '80. Dat betekent niet de zware stemmen die je bij hedendaagse groepen in het genre hoort, daarvoor zingt Dave Vanian niet diep genoeg. Maar de weemoed druipt van de muziek, in sterke liedjes gegoten.
Wat het extra lekker maakt is het orgeltje van Monty Oxymoron dat, vergelijkbaar maar soberder dan bij The Stranglers, regelmatig opduikt en de liedjes van een extra laagje voorziet, ook wel herinnerend aan de eerste platen van Elvis Costello.

Slechte nummers hoor ik niet, het aantal favorietjes is teveel om te noemen. Misschien is dat een nadeel, dat er niet een enkel nummer helemaal uitspringt. Een poging tot meer: het snelle Bad Weather Girl, het uptempo-en-toch-slepende Western Promise en het pittige Wake the Dead. Ik ontdek dit album relatief laat, beter dat dan nooit...