St. Paul & The Broken Bones - Angels in Science Fiction (2023)

Wow een veel intiemer album dan dat we gewend zijn van St. Paul & The Broken Bones. Ik vind dit nagenoeg goed uitpakken. Hij heeft er in ieder geval de stem voor.

Doet mij af en toe ook denken aan Villagers. Wat opzich een goed iets is.

Heel af en toe is het alleen iets te zoet.

Met wat wisselend succes, maar nooit echt door het ijs zakkend hebben St. Paul en zijn Broken Bones ons muzikaal kunnen onderhouden. Tijd voor een nieuwe plaat, tijd voor een nieuw luisterbeurt. En wat een luistersessies werden het. Het begint eigenlijk al meteen vanaf opener Chelsea. Je hoort daar meteen al aan alles dat dit album anders is. Het is een prachtig, intiem en breekbaar begin. Emotionele muziek. De termen intiem en emotioneel zijn er twee die dit album samen gaan vatten. Er ligt ongelooflijk veel gevoel in deze plaat. Alle nummers zijn daar duidelijk van doordrenkt en komen binnen. Muzikaal is het dan ook nog eens zeer rijk uitgevoerd, zit er genoeg groove in of zijn er juist mooie strijkers toegevoegd. De vocalen passen perfect en de energie is goed. Waar nodig zit er een lekker randje op, maar wat dus vooral enorm opvalt is de lading aan sentiment, intimiteit en gevoel dat er in de nummers wordt gelegd. Het album kent fantastische nummers, maar herkent zich vooral als beluistering als album in zijn geheel. Natuurlijk kan ik de groove op City Federal Building benoemen, het melancholische Mangolia Trees of juist het licht psychedelische Sea Star. Maar wat dan ook te bedenken van het stemmige en warme Angels in Science Fiction of het funky Wolf in Rabbit Clothes. Ik doe de andere nummers tekort als ik alleen deze benoem, want geen nummer valt uit de toon. Die prachtige toon die het hele album opvat.