For Absent Friends - Illusions (1990)

Debuut(mini)album van deze Nederlandse band. Opvallend (zeker voor een debuut) door de prima productie, sterke zang en ritmesectie.

Klinkt nogal als Pallas maar is wel een erg fijn album.

Je kunt het met van alles vergelijken maar ik hoor hier dus echt totaal geen Pallas in terug, hoogstens misschien een heeeeel klein beetje in The Stone. Voor de rest vind ik het toch wel neoprog (denk vroegere Marillion) meets Rush (een beetje) maar dan van de verwaterde soort.

Homeopatische neoprog bedenk ik me net ..

Jeugdsentiment.... Toevallig, door samenloop van verschillende omstandigheden opeens na jaaaaren weer door de speakers. Ik wist niet wat er allemaal door mijn hoofd kon spoken. Besef dat je oud begint te worden wordt sterk bij zulke intense herinneringen van een, zo leek het, ander leven. Het waren mijn Marillion hoogtijdagen en in die turbelentie kwam deze band ook op mijn pad. Een paar keer live gezien waaronder het legendarische Holland-America concert. Illusions, tsja, 3 nummertjes maar, maar wat voor nummertjes. Stem verhoogd naar 4,5. Geen 5 ivm de lengte van de cd.