Esther Rose - Safe to Run (2023)

De uit New Orleans afkomstige countryzangeres Esther Rose bracht in de afgelopen zes jaar drie lp’s uit. De eerste twee, This Time Last Night uit 2017 en You Made It This Far uit 2019, voltrokken zich in betrekkelijke anonimiteit, netjes binnen de lijntjes van de Mississippi-delta countryregels. Maar op haar derde plaat, How Many Times uit 2021, permitteerde Rose zich de vrijheid om de ongeschreven wetten van de countrymuziek te overtreden. Het resulteerde in – met name Amerika – lovende recensies. Haar vierde album Safe To Run zal minstens eenzelfde lot ten deel vallen met hopelijk een groter bereik dan het Amerikaanse continent, want Safe To Run is een prima album dat het verdient om ook op Europese bodem gehoord te worden.

Na het succes van How Many Times pakte Rose haar spullen en verliet de kleurrijke waterwereld van New Orleans voor de gortdroge eentonige woestijntinten van Santa Fé. Daar nam ze twee jaar de tijd om zich enkel te richten op het schrijfproces. Safe To Run opent chronologisch bij haar vertrek in het nummer Stay, waarin gespeelde nonchalance Rose’s twijfel blootlegt: ‘I saw the mountain peaks white, green, gray/ And purple sunsets spreading down from Santa Fe/ Well I’m ok my baby if you’re alright.’ Even later is het de beurt aan het catchy nummer Chet Baker. Een vervaarlijk eenvoudig lied dat gaat over het hebben van empathie voor de jongere, onbezonnen versie van jezelf. Weinigen is het gegeven om met een set onschuldige woorden zoveel betekenis en diepgang te creëren. Rose slaagt daarin opvallend goed.

Elk van de elf liedjes klinkt persoonlijker, doorleefder en Rose blijkt in staat om levendig gedetailleerde emotionele scènes in enkele glasheldere muzikale penceelstrepen neer te zetten. Zo ook in titelstuk Safe To Run: ‘Flying down the highway in a borrowed car/ I don’t know who I am and I don’t know where you are.’ Alle zwaarte, zoetheid, zelfontdekking en vertwijfeling op dit punt van haar reis komen in datzelfde lied aan de oppervlakte: ‘Let the angels find me I don’t care/ If the whiskey drowns me in the poisoned air.’

Je bent als luisteraar getuige van een jonge vrouw die tegen zichzelf ten strijde trekt, tegen de vertwijfeling die het gevolg zijn van haar eigen keuzes en die gelukkig komt bovendrijven. Hierdoor komt de rest van Safe To Run in een rustiger maar zowel muzikaal als tekstueel boeiend blijvend vaarwater. Zoals het afsluitende lied Arm’s Length, waarin Rose de zin van zonden bezingt in vilein scherpe bewoordingen: ‘Come on Jesus, don’t you die for me/ You take yourself so seriously.’ Weinig gracieuze, maar veelbetekenende woorden die symbool staan voor de ontwikkeling die Esther Rose heeft doorgemaakt de afgelopen jaren.

Naar nu blijkt is de verhuizing naar Santa Fé als opmaat voor de totstandkoming van Safe To Run een geniale zet geweest. Mede daardoor ademt deze plaat de aanlokkelijke sfeer van nostalgie, onbegrensde mogelijkheden en de altijd meereizende zorgen en onzekerheid. Het stemgeluid van Esther Rose maakt het geheel compleet. Een vleugje Patsy Cline, een snufje van een jonge Sheryl Crow en her en der een snik á la Tammy Wynette. Tweeënveertig minuten lang heerlijke coming-of-age country-folk. Esther Rose: een naam om te onthouden!

Esther Rose - Safe To Run - nieuweplaat.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Esther Rose - Safe To Run - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Esther Rose - Safe To Run
Esther Rose verbrandde de schepen achter zich en maakte een nieuwe start, wat een fris, sprankelend en kwalitatief hoogstaand album met Amerikaanse rootsmuziek en subtiele uitstapjes daarbuiten oplevert

De Amerikaanse muzikante Esther Rose maakte indruk met haar vorige album How Many Times, maar het deze week verschenen Safe To Run vind ik nog een stuk beter. Safe To Run is een persoonlijk album vol optimisme. Esther Rose vond nieuw geluk in New Mexico en heeft een aantal songs geschreven die je aangenaam omarmen. Ook Safe To Run is in de basis een rootsalbum, maar Esther Rose zoekt op subtiele wijze de grenzen van het genre op, wat een aangenaam en fris geluid oplevert. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar het is ook dit keer vooral de geweldige stem van Esther Rose die de aandacht trekt. Wat een sterk album.

De naam Esther Rose deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, terwijl ik net iets meer dan twee jaar geleden toch behoorlijk enthousiast was over haar derde album How Many Times. De Amerikaanse muzikante beschikt kennelijk over een naam die niet heel onderscheidend is en hierdoor niet goed blijft hangen, maar ze beschikt gelukkig wel over muzikale kwaliteiten die je bij blijven.

Op How Many Times maakte de muzikante die werd geboren in Detroit, Michigan, lange tijd opereerde vanuit New Orleans, Louisiana, maar nu Taos in New Mexico als thuisbasis heeft, vooral Amerikaanse rootsmuziek, maar liet ze zich niet vastpinnen op één genre. How Many Times viel op door sterke songs en een mooie instrumentatie, maar het was vooral de stem van Esther Rose die de aandacht trok.

Het is een stem die gemaakt is voor Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook een stem waar je van moet houden. Ik kan me goed voorstellen dat de stem van Esther Rose niet iedereen zal aanspreken, maar wanneer je gevoelig bent voor de vocale verleidingen van de Amerikaanse muzikante, was op How Many Times echt iedere noot raak. Het is niet anders op het deze week verschenen Safe To Run, het vierde album van Esther Rose.

Ook Safe To Run is een album waarop invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek domineren en waarop direct vanaf de eerste noten de stem van Esther Rose centraal staat. Ik was zelf zeer gecharmeerd van de zang op haar vorige album en was ook bij eerste beluistering van Safe To Run direct onder de indruk van de vocalen. Het zijn vocalen, die, net als op How Many Times, worden gecombineerd met een veelkleurige instrumentatie, die lekker vol, maar ook ingetogen kan zijn.

Het is een instrumentatie waarvoor Esther Rose een beroep deed op leden van de bands The Deslondes, Silver Synthetic en Hurray For The Riff Raff, die ze nog kent uit de muziekscene van New Orleans. Net als How Many Times werd ook Safe To Run geproduceerd door de van de synthpop band Video Age bekende Ross Farbe, die ook het nieuwe album van Esther Rose heeft voorzien van een smaakvol en vooral door snareninstrumenten ingekleurd rootsgeluid.

Waar Esther Rose op How Many Times vooral binnen de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek bleef, staat Safe To Run vol met uitstapjes buiten de gebaande paden van de Amerikaanse rootsmuziek. Het zijn wel hele subtiele uitstapjes, die de songs van Esther Rose voorzien van een vleugje pop of indie, waardoor het album niet alleen in vocaal, maar ook in muzikaal opzicht zal opvallen in het aanbod van het moment.

Ik vind Safe To Run hierdoor nog een stuk aantrekkelijker en aansprekender dan zijn voorganger. Het zijn overigens niet alleen de uitstapjes buiten de gebaande paden die Safe To Run nog interessanter maken dan het al uitstekende How Many Times, want ik vind ook het geluid op het nieuwe album mooier. Bovendien zingt Esther Rose nog wat zelfverzekerder en heeft ze een serie geweldige songs geschreven.

Safe To Run van Esther Rose is een album dat zich direct aangenaam opdringt, maar het is ook een album dat je langzaam maar zeker steeds dierbaarder wordt. Ik ga haar naam vanaf nu echt proberen te onthouden, maar de geweldige songs op Safe To Run krijg ik met geen mogelijkheid meer uit mijn hoofd. Erwin Zijleman

Het vorige album gaf je 4,5 sterren Erwin. Tip: misschien iets minder scheutig strooien met sterren. Dan komt alles wellicht beter in perspectief te staan.

Deze opmerking heb ik ooit eens eerder gelezen ergens. En het antwoord van erwinz ook: "het zijn de krenten uit de pop" en met een 5 punten schaal is er weinig keus. Zijn reviews maken mij wel nieuwsgierig en regelmatig ben ik ook enthousiast.
Dit album doet mij daarintegen niet zo veel. Mooie stem, mooi op de plaat gezet, maar het doet me niet zo veel. Ik stem (ook?) niet als het mij niets doet. Technisch gezien niks mis mee, maar niet mijn smaak en dat verpest ik niet met een negatieve stem.

Niet nodig om een negatieve stem uit te brengen ook. Prima album. Vind alleen dat het bij Erwin iets genuanceerder mag. Ik snap dat hij de krenten uit de pop plukt, maar binnen die context kan hij evengoed variëren tussen 0 en 5 sterren. Lijkt mij niet zo moeilijk. Alles 4 tot 5 sterren geven haalt bij mij juist de interesse weg. Ietsje kritischer maakt ook interessanter imo.

Ik twijfel soms of ik albums die ik niet bespreek omdat ik ze niet goed genoeg vind sterren moet geven, want ik hoor natuurlijk ook zat 3 en 3 sterren albums. Ik hecht verder ook niet zo heel veel waarde aan de sterren, want wat is een 4 sterren album en wanneer wordt het meer? Als ik de allerbeste albums aller tijden vijf sterren geef, wat is dan de score voor een gewoon goed album. Blijft lastig. Ik begrijp je punt, dat zeker.

Ik begrijp jouw punt ook hoor. Tis heel lastig te beoordelen, maar uiteindelijk bepaalt de gemene deler ook hoe een album gewaardeerd wordt. En er zoiets als persoonlijke smaak. De een houdt van pop, de ander van jazz en daar zit nog hee veel tussen. Blijf vooral genieten van muziek en schrijven!