Chris Duarte - Ain't Giving Up (2023)

Een gelickte, overgeproduceerde plaat heeft Chris Duarte nog nooit gemaakt. ZIjn trademark is een rauwe, ongepolijste, bijna punk-achtige stijl. Uiteraard is de basis wel Texasblues, zoals ZZ-Top en Stevie Ray Vaughan beroemd hebben gemaakt. Chris Duarte is zelf nooit beroemd geworden, maar zoals de titel al suggereert: hij geeft nooit op.

Deze nieuwe worp is één keer opgenomen (live in de studio) met oude apparatuur, om het zo authentiek en rauw en 'vintage' mogelijk te laten klinken. Dit is dan ook wel erg 'in', maar je kan Chris Duarte er niet van beschuldigen met een hype mee te doen, want zijn stijl is altijd al rauw geweest.
Zelfs Come My Way die met een minimalistische electronische beat start klinkt rauw. De electronische beat zal uit een analoge drummachine komen.

Zo is deze een plaat een rauwe bluesrockplaat geworden met dat typische funky spel van Duarte met een lekkere punk-attitude. Een goede worp die zich prima kan meten met zijn grootste succes-album Texas Sugar Strat Magic (toevallig ook dezelfde producer: Dennis Herring).