Lance Skiiiwalker - Audiodidactic (2023)

Daar is 'ie weer hoor.

Lance Skiiiwalker en ik zullen wellicht nooit een goede match zijn, toch blijf ik zijn projecten een kans geven aangezien ze op één van mijn favoriete labels uitkomen: Top Dawg Entertainment.
Waar dit tweede studioalbum me beter ligt daar haar voorganger en de 2 EP's die hij eind 2021 uitbracht is het nog altijd een te abstract geheel voor mij.

Lance doet gewoon wat we van hem gewoon zijn maar dan op toffere instrumentals dan in het verleden. Vaag gezang van de gastheer, wat gebrabbel erover en veel nummers die simpelweg aanvoelen als lange interludes. Wie hier een harde strofe van Ab-Soul of Isaiah Rashad verwacht komt ook van een koude kermis thuis aangezien ze die tracks gewoon aan elkaar praten... en dan nog niet in de spoken-word poëzie vorm zelfs.

Friends en I Just Want hebben heel fijne instrumentaties en IG is opzich wel een banger, maar toch zal ik dit project niet meer opzetten neem ik aan.

Gekke artiest, gekke muziek... maar dat valt na al die jaren wel te verwachten van de beste man.

2,5*

Helemaal eens met Yestsida. Had dit een demootje of een EP geweest, dan kon je nog zeggen: 'hij zoekt zijn eigen stem/stijl nog'. Gezien dit echter z'n tweede plaat is (7 jaar na de eerste, die nb óók al op een populair label werd uitgebracht) heeft ie helemaal geen excuus voor het afleveren van een halfbakken verzameling interludes en korte experimentjes die nauwelijks de speelduur van een halfuur overschrijdt. Zeven (7!) jaar om aan een deftige opvolger voor z'n debuut te werken, en dit is wat ie aflevert? The fuck, dude.

Daar kan ik het helaas niét mee eens zijn: voor mij klinkt 'Ig' als Death Grips van de Aldi, en verdwijnt alles wat enigszins cool is aan, halverwege de track.