Brigitte Fontaine - Rue Saint Louis en L'île (2004)

Brigitte Fontaine, een van de meest opmerkelijke Franse zangeressen (artiest), vaak te vinden in de avant garde hoek. 85 jaar intussen, maar nog steeds actief.
Dit album was de opvolger van Kekeland, een zeer divers en goed album met vele gasten waaronder Sonic Youth die ongelooflijk veel bewondering hebben voor deze artistse.
Na drie jaar is er de opvolger en die tapt uit een ander vaatje.
Brigitte Fontaine blijft dicht bij huis, de naam van de cd is de straat waar ze zelf woont. Ze observeert wat er allemaal gebeurt in haar buurt in Parijs en gaat daar mee aan de slag. Het resultaat is op deze cd te horen. Fontaine's futuristische pop concentreert zich deze keer op een eerbetoon aan de kleine, oneindig kleine details van het leven in haar buurt en de ondeugden en problemen ervan. Bijna geen gastmuzikanten, ze valt weer terug op het gezelschap van haar constante muzikale metgezel, Areski Belkacem, die het leeuwendeel van de muzikale begeleiding en arrangementen verzorgt. Areski, die een jaar jonger is en zeker in de jaren 70 heel veel met Brigitte heeft samen gespeeld.
In het titelnummer speelt Gotan project wel mee en dat ze nog steeds contact heeft met 'de jeugd' komt het duo 'Mouss et Hakim' een oud nummmer van Brigitte opfleuren (Le Nougot).
'La chanson de Simone' gaat over Simone de Beauvoir, een eerbetoon aan deze schrijfster.
En het laatste nummer van de cd (L'homme a la moto) is een bewerking van een nummer van Edith Piaf , maar ook gelijk een eerbetoon. En daarin laat Brigitte horen dat ze drommels goed weet dat het intussen 2004 is.
Alle andere nummers zijn van haar hand, samen met Areski Belkacem.
Het is een prachtig album geworden met de wat aparte stem van Brigitte (op dit album 65 jaar) , prachtige muzikale omlijsting. Soms wat world invloeden, wat cabaresk en prima chansons, maar gewoon wel heel subtiel. En dat verwacht je niet altijd van Brigitte Fontaine, die ook nogal ongeremd uit de hoek kon komen met haar avant-garde muziek. Dat is hier niet het geval, misschien wel het meest toegankelijke album dat ze heeft gemaakt. Maar het verveelt geen moment en laat zien wat voor grote artieste ze is.
Bejubeld door een (kleine) groep liefhebbers, bewierookt door mede muzikanten en past wel in die hele specifieke hoek van de Franse muziek met daarin nog meer van afwijkende artiesten (Higelin, Annegarn, etc)