Skrillex - Quest for Fire (2023)

Skrillex is lange tijd een beetje een boeman geweest voor de 'serieuze' dubstepliefhebber, met zijn lompe, clubvriendelijke variant op het genre dat vaak neerbuigend 'brostep' wordt genoemd - een argument dat op overtuigende wijze wordt uitgewerkt in een uitstekend video-essay met de titel "All My Homies Hate Skrillex" (van YouTuber TimbahOnToast). Ik ben altijd min of meer meegegaan in deze kritiek, maar als er voor mij een sprankje hoop gloorde aan de horizon, was het Skrillex' lang lopende vriendschap met Four Tet - iemand die toch juist consistent een van de meest interessante namen in de elektronische muziek is geweest over de afgelopen twee decennia. Zo zag ik op Four Tets Instagram vaak video's dat de twee samen optrokken, en de afgelopen zomer waren ze zelfs samen op vakantie met rijzende DJ/producer ster Fred Again..

De afgelopen maanden zijn er al veel nummers van deze plaat gereleast, en eerder deze week bracht Skrillex een video uit waarin hij een groot deel van deze tracklist tot een DJ-set mixte. Helaas kon ik vrij weinig met die set, omdat die mij allemaal een beetje te bombastisch, te geforceerd, te drop-naar-drop, en te EDM'ig was. En het is een beetje flauw, maar ik moet eerlijk toegeven dat zijn theatrale stijl van draaien me ook gewoon irriteert. Maar dat wil niet zeggen dat dit album slecht wordt, want hoewel de reeds uitgekomen nummers voor mij een beetje hit or miss waren, was er wel degelijk genoeg kwaliteit op te horen - zo is Rumble een clubby dubsteptrack zoals we ze niet vaak meer zien.

Tracklist en volgorde wijkt aardig af, correctie ingediend. Helaas maar één samenwerking met Four Tet.

Dat met Oizo en Missy is echt een knaller

Er staat net iets te veel matig materiaal op voor een hoog cijfer, maar de hoogtepunten zijn geweldig. Vooral Supersonic (My Existence) is echt een fenomenaal nummer, al wisten we dat twee jaar geleden al. Ook Ratata, Xena en Still Here zijn erg prettig. Wat mij opvalt is dat de gastartiesten de nummers vaak naar hun hand zetten, terwijl je tegelijkertijd ook wel de hand van Skrillex blijft horen.

Het is altijd heel hip geweest om te haten op Skrillex. De video waar panjoe het over had is inderdaad geniaal. Ikzelf houd wel van de diepere dub geluiden, maar kan Skrillex wel waarderen als heel iets anders. Skrillex heeft zijn sound best weten te evolueren naar een populaire sound en toch hoor je overal wel echt een Skrillex "touch".

Dit is een prima album met genoeg hoogtepunten.

Butterflies met Four Tet is wel echt een banger