Mega Bog - End of Everything (2023)

End of Everything is het zevende album van Mega Bog, een experimenteel popensemble onder leiding van Erin Elizabeth Birgy. In 2020 werd Birgy omringd door schijnbaar eindeloze onrust: massale sterfte, een brandende planeet en een persoonlijke afrekening toen trauma's uit het verleden nieuwe ontmoetten. Ze woonde in Los Angeles, tegen de achtergrond van vreselijke bosbranden, en vroeg zich af welk perspectief ze moest gebruiken om in zo'n stomverbaasd ontzag verder te gaan. Ze besloot iets tastbaars te grijpen en produceerde een plaat die spreekt over overgave, rouw en steun en dat zonder te vergeten zelf in de spiegel te kijken, iets wat vandaag de dag niet iedereen meer doet.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mega Bog - End Of Everything - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mega Bog - End Of Everything
Bij Mega Bog weet je nooit waar je aan toe bent en dat is niet anders op het deze week verschenen End Of Everything, waarop het jazzy geluid van het vorige album is verruild voor wolken synths

Ook het nieuwe album van Mega Bog heb ik weer meerdere keren moeten beluisteren voor ik het op de juiste waarde kon schatten. In eerste instantie vond ik het jammer dat End Of Everything in vrijwel niets lijkt op voorganger Life, And Another, maar dat het bij Mega Bog alle kanten op kan laat ze inmiddels al zeven albums lang horen. Op End Of Everything domineren de synths, maar een ieder die denkt dat Mega Bog nu aanstekelijke synthpop deuntjes maakt komt bedrogen uit. Het nieuwe album van het alter ego van Erin Birgy is een album waarop je steeds weer nieuwe dingen hoort en dat alleen maar beter wordt. Makkelijk maakt de Amerikaanse muzikante het je geen moment, maar dat is zo af en toe precies wat je wilt.

Ik kon jarenlang niet zo goed uit de voeten met de muziek van Mega Bog, maar met het in 2021 verschenen Life, And Another wist het alter ego van de Amerikaanse muzikante Erin Birgy me opeens wel te overtuigen. Het was een album dat je constant op het verkeerde been zette, maar de songs van de muzikante uit Seattle, Washington, hadden iets en schoten af en toe met heel veel overtuiging in de roos.

Wanneer we de twee in eigen beheer uitgegeven albums mee tellen, is het nu verschenen End Of Everything al het zevende album van Mega Bog en het is er wederom een die je een paar keer moet horen voor er ook maar iets op zijn plek valt. Erin Birgy combineerde op haar vorige album de meest uiteenlopende stijlen met een voorkeur voor wat jazzy en vooral organische klanken. Ook End Of Everything is niet erg stijlvast, maar in muzikaal opzicht tapt het album uit een totaal ander vaatje dan zijn voorganger.

Voor haar nieuwe album heeft Erin Birgy in eerste instantie alleen de piano en wat synths uit de kast getrokken, terwijl ze haar songs in het verleden altijd schreef met de gitaar in haar hand. Het levert een album met een vooral elektronisch geluid op, waardoor de muziek van de tegenwoordig vanuit Los Angeles opererende muzikante hier en daar wordt beschreven als synthpop. End Of Everything bevat absoluut invloeden uit de synthpop, zeker wanneer Erin Birgy kiest voor zwaar aangezette akkoorden, maar liefhebbers van toegankelijke synthpop zijn bij de Amerikaanse muzikante aan het verkeerde adres.

End Of Everything is met acht tracks en net iets meer dan een half uur muziek een betrekkelijk kort album en het is, zeker vergeleken met de vorige albums van Mega Bog, een redelijk consistent klinkend album, al is dat in het geval van de Amerikaanse muzikante een relatief begrip. Ook het zevende album van Mega Bog is immers een album dat met enige regelmaat van de hak op de tak springt, een album vol verrassingen en een album dat af en toe flink tegen de haren in strijkt.

Dat laatste doet Erin Birgy zeker met haar stem, die alle kanten op kan en die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Ik ben zelf wel te spreken over de zang, want deze voorziet de songs van Mega Bog van een eigen gezicht. Erin Birgy nam het album op terwijl California werd geteisterd door zware bosbranden, waardoor klimaatverandering uiteindelijk het centrale thema op het album is geworden, al is de Amerikaanse muzikante ook de gewelddadige ontmoeting met een indringer in haar huis niet vergeten.

Net als op haar vorige album werkte Erin Birgy op End Of Everything samen met Big Thief’s James Krivchenia als co-producer, maar beide albums lijken nauwelijks op elkaar. Persoonlijk vind ik het nieuwe album van Mega Bog het mooist wanneer je het met de koptelefoon beluistert. Dan hoor je dat er onder de hier en daar stevig aangezette wolken synths nog andere instrumenten zijn verstopt en hoor je bovendien hoe knap de songs op het album in elkaar zitten.

Mega Bog schotelt ons ook dit keer geen lichte kost voor, want wat gebeurt er veel op dit album. Het is een album dat me misschien net wat sneller overtuigde dan zijn voorganger, maar de muziek van Mega Bog blijft het mooist wanneer je haar songs de tijd geeft om te rijpen en te groeien. Erwin Zijleman

Dit album wordt beter en beter naarmate ik het vaker hoor. Er gebeurt meer dan ik aanvankelijk dacht. Spannend album van begin tot eind. Halfje erbij.

Intrigerende plaat, lekker dwars en donker. En met hints uit allerlei muzikale genres, van deephouse tot progrock.

Al is Love Is dan weer een pure synthpopparel en misschien wel een van de beste songs van het jaar.

Deze dame was me tot nog toe niet opgevallen, maar ben wel benieuwd naar meer.

Voor mij is The Clown tot nu de topper.