Angelica Rockne - The Rose Society (2023)

Destijds noemde Erwin Zijleman van Krenten uit de pop bij het uitkomen van haar debuutalbum Queen of San Antonio Rockne een oude ziel met een voorliefde voor de muziek uit de jaren zestig en zeventig. En dan met name van de countryrock uit die tijd zoals The Flying Burrito Brothers en Gram Parsons. Rockne’s muziek wel ook al snel “cosmic country” genoemd. Sinds dat debuut is er het nodige veranderd in het leven van Rockne. Er werd haar een contract aangeboden door het label Loose, waar uitstekende acts als Native Harrow en Courtney Marie Andrews onderdak vinden. Ze leerde haar man Benjamin kennen en werd moeder midden in de Coronapandemie.

Bij het produceren van haar tweede album The Rose Society kreeg Rockne hulp van de zeer ervaren Oz Fritz (oa Tom Waits, Afton Wolfe en X-Legged Sally). Iemand die met artiesten van divers pluimage gewerkt heeft. Ook wordt Rockne omringd door muzikanten die zeer breed georiënteerd zijn qua genres. Het zijn muzikanten die volledig in dienst van de liedjes spelen. Nadat de basis was opgenomen zijn er later nog de nodige strijkersarrangementen aan toegevoegd.

The Rose Society laat een duidelijke groei horen van Rockne, zowel als zangeres en als componist. Rockne is overigens niet alleen maar liefhebber van countryrock van lang geleden. Ze was een van de eersten die een tribute bracht aan David Bowie vlak na diens dood. Ze lijkt me ook een liefhebber van Portishead, want de opbouw van Protection, Prayers and Vigilance doet heel erg denken aan de klassieker Glory Box. En Crystalline heeft door het pianospel van Patrick McGee een Nick Drake vibe. Met The Rose Society lost ze de verwachtingen, die ontstonden na haar debuut, wat mij betreft volledig in.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angelica Rockne - The Rose Society - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Angelica Rockne - The Rose Society
Het is lang stil geweest na Queen Of San Antonio, het droomdebuut van de Amerikaanse singer-songwriter Angelica Rockne, maar met het deze week verschenen The Rose Society levert ze een prima opvolger af

Angelica Rockne uit Nevada City, California, zette zichzelf in 2017 nadrukkelijk op de kaart met haar uitstekende debuutalbum, dat indruk maakte met fraai doorleefde vocalen en muziek vol echo’s uit de countryrock en psychedelica uit de jaren 60 en 70. Angelica Rockne heeft de tijd genomen voor haar tweede album, dat anders klinkt dan zijn voorganger. De cosmic country van Queen Of San Antonio heeft plaatsgemaakt voor een wat eigentijdser klinkend rootsgeluid met hier en daar flink wat invloeden uit de Laurel Canyon folk. De nadruk ligt dit keer wat meer op de zang en die is nog mooier dan op het terecht geprezen debuutalbum. Angelica Rockne, onthouden die naam!

The Rose Society is het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Angelica Rockne, die aan het eind van 2017 met Queen Of San Antonio een bijzonder indrukwekkend debuutalbum afleverde. De Amerikaanse muzikante was bij de release van haar debuutalbum nog geen 25 jaar oud, maar klonk als een oude ziel, die je bij de strot greep met indringende verhalen.

Deze verhalen waren verpakt in songs die zich stevig hadden laten beïnvloeden door de countryrock, psychedelica en cosmic country uit de jaren 60 en 70 en herinnerde aan de roemruchte albums van onder andere Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. De voor countrymuziek gemaakte stem van Angelica Rockne, die op haar debuutalbum bestond uit gelijke delen Lucinda Williams, Grace Slick en Stevie Nicks, tilde het sensationeel goede debuutalbum van de muzikante uit Nevada City, California, nog wat verder op.

Het is te lang stil geweest rond Angelica Rockne, maar deze week keert ze eindelijk terug met The Rose Society. Het is een album dat zeker niet fantasieloos voortborduurt op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, al had ik daar persoonlijk best mee kunnen leven. Op haar tweede album grijpt Angelica Rockne minder nadrukkelijk terug op de muziek uit het verre verleden, die centraal stond op Queen Of San Antonio. The Rose Society is een wat eigentijdser klinkend album, al heeft Angelica Rockne nog altijd veel respect voor de muziek die in het verleden werd gemaakt en klinken hier en daar nog altijd flink wat echo’s uit de jaren 60 en 70 door.

De songs op het nieuwe album zijn net wat soberder ingekleurd dan die op haar debuutalbum, waardoor er meer ruimte is voor haar stem. Die stem klinkt nog steeds ouder en doorleefder dan gebruikelijk voor een jonge dertiger en het is een stem die er voor zorgt dat Angelica Rockne zich vrij makkelijk weet te onderscheiden van haar concurrenten. Ik vind de zang persoonlijk nog wat mooier dan op het debuutalbum en dat zegt wat.

Ik was erg gecharmeerd van de cosmic country, psychedelica en countryrock die de muzikante, die inmiddels is uitgeweken naar Los Angeles, California, maakte op haar debuutalbum, maar ook de folk, country en singer-songwriter muziek die een plek heeft gekregen op The Rose Society heeft me bijzonder makkelijk overtuigd. Het is folk en country die af en toe flink schatplichtig is aan de Laurel Canyon folk, waardoor het nieuwe album van Angelica Rockne aan de ene kant eigentijdser klinkt, maar aan de andere kant nog altijd een jaren 60 en 70 vibe heeft.

Het gemak waarmee Angelica Rockne overtuigt met haar tweede album is deels de verdienste van de bijzonder fraaie inkleuring van het album, die veelzijdiger is dan die op het debuut. Met name de wat soberder en de met strijkers ingekleurde songs klinken prachtig en versterken de zang van Angelica Rockne op indrukwekkende wijze. Zeker in de intensere en emotievolle songs op het album is d Amerikaanse muzikante goed voor kippenvel en er staan nogal wat songs op het album die flink onder de huid kruipen.

Angelica Rockne leverde bijna zes jaar geleden met Queen Of San Antonio een album af dat bol stond van de belofte en die maakt ze wat mij betreft meer dan waar met The Rose Society, dat de concurrentie met de beste rootsalbums van 2023 aan kan en dat bovendien over flink wat groeipotentie blijkt te beschikken. Indrukwekkend album. Erwin Zijleman