Jim White - Transnormal Skiperoo (2007)

De laatste tijd bevind ik me iets vaker in deze muziek-categorie. Zo ben ik dol op b.v. Tom Brosseau, Ray Lamontagne, Thomas Dybdahl, M. Ward etc.
Van alles vind ik wel een beetje terug in dit album wat ik dan ook zeer aangenaam vind klinken.
Bij dit soort muziek word ik lekker loom en gaat alles een tandje lager en dat is in deze haastige tijd van druk druk druk eigenlijk wel heel erg prettig. Onthaasten op wonderschone klanken als die van Jim White is dus een aanrader wat mij betreft.

L_T_B bedankt voor deze tip

minder pakkend en inventief als zijn voriger platen. Luistert lekker weg, maar zelden spits je echt de oren omdat er iets bijzonders gebeurt, wat bij z´n vorige platen bijna constant het geval was

Imo zijn beste album. Heb er nu al vaker naar geluisterd dan zijn vorige 3 (hoewel die ook erg goed zijn). Echt een groeiplaatje dit; met elke luisterbeurt wordt 'ie beter en beter.

hoewel het een beetje laat is (4,5 jaar) sluit ik mij aan bij aERodynamIC, hier wordt je toch wel relaxter van

Niet sinds "The mysterious tale of how I shouted Wrong-Eyed Jesus!" liet White een muzikaal geluid en dito sfeer horen dat ook daadwerkelijk consistent wordt doorgetrokken. Je waant je weer in de donkere bossen en drassige moerassen van het Zuiden.

Mooie teksten ook. Zo zijn er de gebruikelijke zoektochten naar zichzelf en God gekoppeld aan roadtrips. de berusting van een eigen thuis en realisme wat betreft het verwezenlijken van (onrealistische?) dromen. White lijkt zijn plek te hebben gevonden en tevreden te zijn met zijn leven. Het zorgt er wel voor dat de liedjes ontdaan zijn van zijn anders zo gebruikelijke cynisme en daarmee samengaande pikzwarte humor. Een wat serieuzer album is het gevolg, anders maar niet perse slechter.