menu

Susanne Sundfør - blómi (2023)

mijn stem
3,60 (35)
35 stemmen

Noorwegen
Pop
Label: Bella Union

  1. Orð Vǫlu (3:47)
  2. Ashera's Song (3:44)
  3. Blómi (4:59)
  4. Rūnā (4:46)
  5. Fare Thee Well (4:23)
  6. Leikara Ljóð (6:47)
  7. Alyosha (5:31)
  8. Ṣānnu Yārru Lī (5:44)
  9. Náttsǫngr (3:49)
  10. Orð Hjartans (2:26)
totale tijdsduur: 45:56
zoeken in:
avatar van Kronos
Dat lijken me kleine Susanne en haar papa op de hoes.

Edit: Het zal haar grootvader zijn: klik

avatar van -SprayIt-
4,0
Susanne

2 vooruitgesnelde songs zijn mooi, maar nog niet helemaal in lijn met de magie van haar vorige album. Maar desondanks highly anticipated hier!

Ik was dan de kaart hoor, toen ik dit vorige week beluisterde.
Alyosha, Hallelujah! Bloedmooi

avatar van Mausie
Mausie (crew)
Bloedmooie singles zeg! Ik was eigenlijk alleen bekend met haar uptempo synthpop nummers, maar deze rustige stijl staat hier mss wel nog beter.

avatar van Mssr Renard
Ik ben benieuwd. Ik ben erg fan geweest. Maar op een gefeven moment vond ik het te zwaar, depressief en donker worden. Nu heeft haar muziek altijd wat melancholisch. Ik zie trouwens dat de nummers in haar eigen taal zijn. Veel vocaal? Dat zou jammer zijn.

avatar van aERodynamIC
4,0
Als orð Vǫlu van start gaat denk je toch even dat er wat mis is met je apparatuur. Maar dan krijgen we een monoloog in het Engels van Susanne met dreigende geluiden op de achtergrond.
Even schrikken toch wel. Dit is mij echt te zweverig. Gaat het een voorbode zijn voor de rest van het album???

“I want this album to be an antidote to the darkness that dominates our culture today. I want to show that there’s another way to see reality, if one dares to take the leap of hoping for a more beautiful world.” aldus Susanne. Het verklaart al wel wat meer.

ashera's song (ja, alles met kleine letters) is sprookjesachtig. Alsof je een ritje in de Efteling's Droomvlucht maakt. Maar ook dit is best zweverig. In dit geval vind ik dat helemaal prima, want het is een fraai nummer.

Op blómi horen we de Susanne van het vorige album. Wel Engelstalig, wat ik niet verwacht had eigenlijk. Sowieso is alles op één nummer na in het Engels. Piano en sax dartelen hier over elkaar heen en Susanne met haar scherpe zang snijdt er dwars doorheen. Prachtig en bijna gospel.

rūnā is een schitterend nummer, wederom akoestisch getint, maar nu met gitaar in de hoofdrol en hemelse koortjes. Dit is de Susanne die ik zo waardeer. Geen elektronische randjes, maar die heeft ze ook niet nodig (alhoewel ik ze vaak wel fraai vind).

fare thee well heeft ook een gospel-gevoel. Bij haar zang is en blijft het wegsmelten. Ze doet me hier een beetje denken aan Maria McKee. Het is een nummer dat lieflijk overkomt. Spaarzame instrumentatie maar heel subtiel op je emotie werkend en als je dan zo passievol zingt dan komt dat wel aan hoor. Aan het einde voegt de saxofoon zich weer bij het geheel.

leikara ljóð start met vogelgetjilp gevolgd door een neuriënde Susanne met daarop gevolgd handgeklap. Het is een lang intro op wat wederom een gospel-achtig nummer blijkt te zijn. Ook hier vormen koortjes het decor voor dat gospel-gevoel. Tekstueel ook vrij zwaar: “this is my final call for you give me shock treatment”. En dan eindigt het met een viool-solo, ongetwijfeld traditioneel Noors.

alyosha is hemeltergend mooi. In dit nummer vindt Susanne hoop, hoop in een wereld waar alle hoop vervlogen lijkt onderhand. Het is duidelijk het sleutelnummer van dit album. IJzersterk gezongen en de langzame opbouw bezorgt kippenvel.

Op ṣānnu yārru lī horen we wederom spoken word; het enige niet-Engelstalige nummer (maar Duits). Het klinkt als een oud volkslied en wordt gedragen door ritme. Hier dus geen gospel of hemelse zang en dito klanken. Fluiten dartelen over de ritmische geluiden heen, innig verstrengeld in een soort oerdans met daar dus overheen een Duits-sprekende Susanne.

náttsǫngr borduurt voort op alyosha. Wederom een bloedmooi nummer gedragen door de piano en een heldere zang. Hier doet Susanne me denken aan Tori Amos. Voor dit soort nummers kan ik onmogelijk ongevoelig blijven. Dit gaat door merg en been en weet diep binnen te dringen.

orð hjartans maakt de cirkel rond die begon met orð Vǫlu. Het lijkt wel of je naar een griezelfilm aan het kijken bent. Hier krijg ik een unheimisch gevoel bij. En dan keert de monoloog kort terug aan het einde. Heel abrupt eindigt het om je als luisteraar een beetje vertwijfeld achter te laten.

Dit album is opgedragen aan haar vader, maar is ook een liefdesbrief aan haar dochter. Het is duidelijk een album dat je als geheel moet luisteren. Susanne slaagt er wederom in om iets avontuurlijks voor te schotelen. Minder elektronische artpop, maar een meer aards geluid, zoals ook op de voorganger al te horen was. Ook horen we mede hierdoor minder drama. Het klinkt organischer en natuurlijker. Toch is het geen makkelijke kost en moet je echt even gaan zitten voor blómi. Het is dat ik met de openingstrack wat minder kan en ook de andere spoken word nummers halen me nog een beetje weg van 4,5*, maar het zit er wel weer tegenaan.

Een album waar hoop in doorklinkt: “From the ashes of sorrow we will rise again”. Laten we ons hier als luisteraar maar aan vastklampen.

avatar van Jasper'sLament
4,5
Prachtige, warme en hoopvolle plaat. In tegenstelling tot de voorganger, waar ik naar luister als ik wil zwelgen in ellende en wanhoop zou ik hier juist naar luisteren als ik een pick-me-up nodig heb.
Het valt me wel op dat een aantal sounds, akkoordprogressies en melodieën van MFPIT expres (lijkt mij) terugkomen op dit album, alsof het echt een koud en warm tweeluik betreft en het duidelijk moet zijn dat dit zo is. Dat vind ik soms een beetje jammer want bepaalde nummers, vooral in de 1e helft van t album, lijken daarom net iets te herkenbaar.
Vocaal is ze weer een stuk gegroeid, wat heeft ze toch een prachtige stem, geweldig hoe ze het als een instrument gebruikt.
Niet zo goed als "Music for people in trouble" maar een mooie opvolger die denk ik nodig was om de balans op te maken.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Susanne Sundfør - blómi - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Susanne Sundfør - blómi
Na een lange stilte keert de Noorse singer-songwriter Susanne Sundfør terug met een album dat laat horen dat ze een groot maar ook eigenzinnig talent is en ook dit keer zeer nadrukkelijk haar eigen weg kiest

Inmiddels weten we dat het bij Susanne Sundfør meerdere kanten op kan, maar het deze week verschenen blómi weet toch weer te verrassen en te verbazen. Dat laatste doet de Noorse muzikante met een aantal wel erg zweverige tracks, waarvan er een aantal kiezen voor het gesproken woord. Susanne Sundfør laat de elektronica dit keer grotendeels achterwege, maar laat wel weer horen dat ze zich aan de ene kant heeft laten beïnvloeden door de grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar vervolgens een eigen draai geeft aan de invloeden uit het verleden. Met blómi heeft de Noorse muzikante een veelzijdig en soms ongrijpbaar album gemaakt, waarop steeds meer op zijn plek valt.

Bij de Noorse muzikante Susanne Sundfør weet je eigenlijk nooit waar je aan toe bent. Haar eerste album vond ik aangenaam folky maar misschien wat weinig onderscheidend, maar van haar vooral elektronisch ingekleurde tweede album werd ik vooral heel erg onrustig. Het in 2012 verschenen The Silicone Veil vond ik juist weer prachtig, waarna het met heel veel elektronica ingekleurde Ten Love Songs mij weer enorm tegenviel. Het in 2017 verschenen Music For People In Trouble was daarentegen weer een enigszins conventioneel en erg mooi singer-songwriter album.

Sindsdien was het stil rond de Noorse muzikante, maar deze week keert ze terug met blómi. Het is een album dat je direct op het verkeerde been zet, want het album begint met bijna vier minuten gesproken woord. In eerste instantie is het een wat filosofische beschouwing, maar uiteindelijk lijkt het wel een meditatieve sessie, zeker wanneer bijzondere klanken worden toegevoegd aan de gesproken teksten. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er niet heel zen van werd en me vooral afvroeg wat Susanne Sundfør nu weer voor album had gemaakt.

Gelukkig staat vanaf de tweede track de muzikante Susanne Sundfør weer op en laat ze het zweverige gesproken woord op de rest van het album vrijwel achterwege, al zijn er nog wel wat tracks die me door een gebrek aan echte zang minder goed bevallen. De songs die overblijven leveren een misschien wat kort, maar wel erg goed album op. Het zijn songs die alle elementen bevatten die de goede albums van de Noorse muzikante zo interessant maakten.

Zo strooit Susanne Sundfør met sprookjesachtige klanken, die de Scandinavische winter over je uitstorten, maar ook op blómi laat ze horen dat ze uit de voeten kan met redelijk conventionele singer-songwriter muziek. Zeker in combinatie met de sprookjesachtige en afwisselend klassiek, folky en jazzy klanken maakt de Noorse muzikante indruk als zangeres, maar ook in de wat toegankelijkere songs met op het album met wat invloeden uit de soul en de gospel is de stem van Susanne Sundfør mooi en expressief.

Net als de vorige albums van Susanne Sundfør is blómi een album dat het je lang niet altijd makkelijk maakt, maar dit is ook juist de kracht van de eigenzinnige albums van de Noorse muzikante. Persoonlijk mag ze van mij wel wat vaker verleiden met wat conventioneler klinkende songs, met emotievolle vocalen en stemmige bijdragen van bijvoorbeeld blazers, maar bij Susanne Sundfør weet je dat haar songs nooit lang hetzelfde blijven.

Buiten de songs met gesproken woord overtuigt blómi echter redelijk makkelijk, net zoals het fraaie Music For People In Trouble dat bijna zes jaar geleden deed. De songs op het nieuwe album van Susanne Sundfør zijn veelzijdig en veelkleurig, maar het zijn ook persoonlijke songs waarin de Noorse muzikante zowel haar familiegeschiedenis in duikt als stilstaat bij het moederschap dat haar leven heeft veranderd.

De sterkste songs maken van blómi een prachtalbum en deze sterke songs compenseren wat mij betreft de paar smetjes waar ik persoonlijk niet zoveel mee kan ruimschoots. Zonder die smetjes had blómi zich kunnen meten met het briljante The Silicone Veil uit 2012, nu is het, net als enkele van zijn voorgangers een fascinerend album van een muzikante die precies doet waar ze zelf zin in heeft en ook wel eens dingen doet die niet voor iedereen werken. Ik heb er vrede mee. Erwin Zijleman

Kalamitsi
Zingen kan ze als de besten dus waarom drie gesproken tracks? Die maken voor mij het album minder aantrekkelijk. De instrumentatie en productie zijn goed verzorgd en de thematiek van de songs lijkt zinvol. Dat wel. Toch weet haar werkstuk mij niet te raken. Ik vind het, hoe zal ik het zeggen, nogal gekunsteld.

avatar van MusicFreak
3,5
Haar vorige albums vond en vind ik nog steeds stuk voor stuk prachtig maar tot nu toe komt dit album van Susanne bij mij niet echt binnen. Alyosha is prachtig maar de rest moet misschien nog even bezinken

avatar van venderkets
2,5
Als groot fan van Susanne moet ook ik helaas concluderen dat dit haar minste is sinds haar debuut. Dat zegt echter voor mij meer over de rest van haar albums dan over deze, want er staan geen echte missers op. Toch voelt vooral de eerste helft als b-sides van haar vorige plaat. Pas vanaf Leikara Ljóð kom ik er echt in, waarbij Alyosha en Náttsǫngr op hetzelfde niveau bivakkeren. Bizar mooi, maar niet genoeg voor een heel album.

Net als Kalamitsi hoop ik ook dat ze afstapt van het spoken word geneuzel, want het voelt als lege opvulling en zelfs een beetje pretentieus. Na 1 of 2 keer luisteren ken je het wel en daarna is het vooral vervelend. Op vinyl kun je het echter zo moeilijk overslaan...

Gast
geplaatst: vandaag om 23:42 uur

geplaatst: vandaag om 23:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.