Youth Lagoon - Heaven Is a Junkyard (2023)

Leuke verrassing dat Youth Lagoon weer terug is. Prizefighter is in ieder geval alvast een pareltje

Single nummer drie is al weer uit; The Sling
Plus er is een concert aangekondigd voor in Paradiso (Tolhuistuin) op 2 november.

Prachtige plaat.

Prizefighter is een heerlijk nummer! De andere tracks zijn wat ‘gezapiger’, maar dit is zeker weer een fijne plaat van Youth Lagoon

Dit album is mijn eerste kennismaking met Youth Lagoon. De eerste drie nummers vond ik erg sterk, de rest raakte me nog niet zo. Wellicht dat ik ze bij een herbeluistering meer zal waarderen. Voor nu 3.5 sterren, maar voor enkel de eerste drie nummers had ik een waardering van 4.5 gegeven als dat had gekund.

Dik tien jaar geleden hun debuut The Year of Hibernation ontdekt, en dat maakte niet zo bijster veel indruk. Omdat we sindsdien (en daarvoor eigenlijk ook al) wekelijks met een stortvloed aan nieuwe releases om de oren worden geslagen, zijn alle opvolgers onbekend terrein voor mij, maar ik zag de naam Youth Lagoon recent passeren en dat deed een belletje rinkelen. Dus het plaatje maar 'ns beluisterd.

Tijdens het luisteren mijn bericht bij het debuut er nog eens op nagelezen, en de basis geldt eigenlijk ook wel voor dit kleinood. Dromerige, eerder kleine liedjes die jammer genoeg ook wat blijven hangen in onopvallendheid. Het begin van de plaat is dan nog het sterkst, vooral Idaho Alien vind ik een sterke, aantrekkelijke song. Maar voor het overige blijft er slechts bitter weinig hangen, zonder dat het ergens echt slecht wordt overigens.

3 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Youth Lagoon - Heaven Is A Junkyard - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Youth Lagoon - Heaven Is A Junkyard
Youth Lagoon, het project van de Amerikaanse muzikant Trevor Powers, keerde onlangs terug na lange afwezigheid met Heaven Is A Junkyard en wat is het een mooi, bijzonder, intrigerend en verslavend album

Ik had nog niet eerder naar de muziek van Youth Lagoon of Trevor Powers geluisterd, maar toen ik na een aantal recensies vol superlatieven dan eindelijk begon aan Heaven Is A Junkyard was ik onmiddellijk verkocht. Trevor Powers heeft zijn songs zeer sfeervol ingekleurd met piano en hier en daar flink wat strijkers, maar zorgt met flink wat elektronica ook voor voldoende avontuur. De Amerikaanse muzikant beschikt over een bijzonder stemgeluid, waar je even aan moet wennen, maar dat vervolgens steeds meer indruk maakt. Heaven Is A Junkyard is een prachtig album, dat steeds weer nieuwe dingen laat horen. Voor mij een enorme verrassing dit album van Youth Lagoon.

Heaven Is A Junkyard, het vierde album van Youth Lagoon, verscheen twee maanden geleden en is me toen niet echt of eigenlijk helemaal niet opgevallen. Ik ben het album pas goed gaan beluisteren toen ik de zoveelste jubelrecensie over het album las. Op die jubelrecensies heeft Youth Lagoon kennelijk een abonnement, want toen ik wat ging graven in de geschiedenis van Youth Lagoon kwam ik ook zeer positieve recensies over The Year Of Hibernation uit 2011, Wondrous Bughouse uit 2013 en Savage Hills Ballroom uit 2015 tegen.

Het is bijna acht jaar stil geweest rond Youth Lagoon, al maakte Trevor Powers, de man achter Youth Lagoon in 2018 en 2020 met Mulberry Violence en Capricorn wel twee wat afwijkende albums onder zijn eigen naam. Ik heb het allemaal gemist, maar ik ga de schade zeker inhalen nu ik razendsnel verknocht ben geraakt aan Heaven Is A Junkyard van Youth Lagoon.

Voor ik op zoek ging naar achtergrondinformatie over het album ging ik er overigens van uit dat er een vrouwelijke muzikant schuil ging achter Youth Lagoon, want de stem van Trevor Powers zou absoluut een vrouwenstem kunnen zijn. Nu heb ik over het algemeen eerder een zwak voor vrouwenstemmen dan voor mannenstemmen, waardoor Heaven Is A Junkyard zich mogelijk nog net wat sneller opdrong.

De eerste drie albums van Youth Lagoon werden voorzien van het etiket ‘bedroom pop’ en hoewel het nieuwe album van het alter ego van Trevor Powers vaak wat dromerig klinkt, zou ik dit etiket toch niet op Heaven Is A Junkyard plakken. Het nieuwe album van Youth Lagoon vindt deels aansluiting bij de chamber pop, zeker wanneer de piano domineert en de arrangementen wat klassiek aandoen, maar Trevor Powers experimenteert er ook flink op los, net zoals hij dat deed op de albums die hij onder zijn eigen naam uitbracht.

De Amerikaanse muzikant worstelde in 2021 flink met zijn gezondheid en verloor uiteindelijk zelfs maandenlang zijn stem. Het heeft er voor gezorgd dat Heaven Is A Junkyard een wat introspectief album is, waarop Trevor Powers zijn aandacht richt op zijn directe omgeving in Idaho. De Amerikaanse muzikant strooit hierbij met bijzondere verhalen, wat het album ook in tekstueel opzicht interessant maakt.

Veel songs op Heaven Is A Junkyard hebben het stemmige pianospel van de Amerikaanse muzikant als basis. Het album overtuigt hierdoor makkelijk en vult de ruimte met mooie klanken. Het geluid van Youth Lagoon is vervolgens verrijkt met andere instrumenten en zeker ook met de zeer karakteristieke stem van Trevor Powers, die breekbaar maar bijzonder mooi klinkt.

Youth Lagoon maakt op Heaven Is A Junkyard vooral wonderschone en opvallend beeldende popliedjes die echt prachtig zijn ingekleurd en hier en daar zijn voorzien van rijke orkestraties, maar de muziek van Trevor Powers is ook altijd bijzonder door de wat experimenteler klinkende accenten van elektronica, die nergens ten koste gaan van het melodieuze karakter van de songs.

Ik liet me direct bij eerste beluistering betoveren door de prachtige klanken en de bijzondere zang, maar iedere keer dat ik naar Heaven Is A Junkyard luister hoor ik weer nieuwe dingen en wordt het nieuwe album van Youth Lagoon nog wat bijzonderder. Alle zeer lovende recensies die over het album zijn beschreven begrijp ik inmiddels dan ook volledig en wat mij betreft komen er nog flink wat jubelrecensies bij, want zo bekend is de muziek van Youth Lagoon nog niet. Erwin Zijleman

Youth Lagoon is het muzikale project van Trevor Powers, een Amerikaanse muzikant die bekendstaat om zijn dromerige, experimentele geluiden. Na een korte pauze in zijn carrière keerde Powers in 2023 terug met het album Heaven Is a Junkyard. Dit album markeert een nieuwe fase in zijn muzikale reis, waarin hij zich nog verder verdiept in introspectieve thema's en zijn geluid een nieuwe richting geeft.

Heaven Is a Junkyard laat zich moeilijk in één enkel genre vatten. Het album verkent een eclectische mix van indie rock, psychedelische pop en ambient met subtiele invloeden van folk en elektronische muziek. Het resultaat is een uniek geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt. Powers combineert melancholie met hoop, wat het album een intrigerende spanning geeft. De producties zijn zorgvuldig opgebouwd, waarbij elke laag van het geluid bijdraagt aan de emotionele diepgang van de nummers.

De productie van Heaven Is a Junkyard is van hoge kwaliteit. Trevor Powers, die zelf een groot deel van de productie op zich heeft genomen, weet perfect hoe hij een balans moet vinden tussen lo-fi esthetiek en kristalheldere geluidslagen. De mix is rijk aan detail, waarbij subtiele geluidseffecten en achtergrondgeluiden bijdragen aan de dromerige sfeer van het album. De mastering is strak, zonder dat de dynamiek verloren gaat. Elk nummer klinkt levendig en meeslepend, wat bijdraagt aan de luisterervaring.

Nummers op het Album:
Rabbit (3:36)
Het album opent met Rabbit, een nummer dat meteen de toon zet voor de rest van het album. De zwevende synths en zachte zang van Powers creëren een hypnotiserende sfeer. De melodie is aanstekelijk en beklijvend. De tekst behandelt thema's van verloren onschuld en verlangen, wat goed samengaat met de melancholische melodie. De subtiele piano is de kers op de taart

Idaho Alien (3:23)
Idaho Alien heeft een wat meer uptempo vibe, met een ritmisch gitaarspel dat doet denken aan vroege indie rock. De productie is hier iets rauwer, maar dat past perfect bij de thematiek van vervreemding en ontheemding die in de tekst naar voren komt. De sfeer is meeslepend maar ook relaxed

Prizefighter (2:41)
Een van de kortere nummers op het album, Prizefighter, valt op door zijn simpele maar doeltreffende melodie. Het nummer heeft een nostalgisch gevoel, met teksten die reflecteren op verloren dromen en de strijd om je plek in de wereld te vinden. Het is zo’n nummer dat je heerlijk over je heen voelt rollen

The Sling (3:33)
The Sling is misschien wel het meest introspectieve nummer van het album. De productie is minimalistisch, met een focus op de zachte pianoklanken en Powers' kwetsbare zang. Dit nummer voelt aan als een emotionele ontlading, waarbij de luisteraar diep wordt meegesleept in de persoonlijke wereld van de artiest.

Lux Radio Theatre (2:44)
Dit nummer is een eerbetoon aan de gouden eeuw van de radio, maar met een moderne twist. De productie is hier experimenteel, met gebruik van vervormde geluiden en onverwachte melodiewendingen. Het resultaat is een boeiend nummer dat nostalgie en innovatie combineert.

Deep Red Sea (3:24)
Deep Red Sea brengt een donkerdere sfeer met zich mee. De zware baslijn en de trage, slepende beat creëren een dreigende atmosfeer. De tekst spreekt over verraad en verloren liefde, wat het een van de meer emotioneel geladen nummers op het album maakt.

Trapeze Artist (3:30)
Dit nummer is speelser van toon, met een ritmische structuur die doet denken aan een wals. De tekst beschrijft het leven als een trapeze-act, waarbij evenwicht en risico centraal staan. De instrumentatie is rijk en gevarieerd, met gebruik van strijkers en blazers die het nummer een theatraal gevoel geven.

Mercury (4:13)
Mercury is een van de meest atmosferische nummers op het album. De dromerige synths en echoënde zanglijnen creëren een bijna etherische sfeer. De tekst is cryptisch en poëtisch, wat de mystieke sfeer van het nummer versterkt. Het refrein is hemels.

Little Devil from the Country (2:41)
Dit nummer keert terug naar een meer folk-georiënteerde stijl, met een akoestische gitaar en eenvoudige percussie. Het heeft een rustiek gevoel, maar de teksten zijn allesbehalve eenvoudig, met thema's van schuld en verlossing die erin verweven zitten.

Helicopter Toy (4:48)
Het album sluit af met Helicopter Toy, een langzamer nummer dat de luisteraar meevoert op een laatste melancholische reis. De productie is hier weelderig, met lagen van synthesizers en een drijvende baslijn. De tekst is introspectief, reflecterend op jeugdherinneringen en het verstrijken van de tijd.

De teksten op Heaven Is a Junkyard zijn poëtisch en vol emotie. Trevor Powers toont zijn talent als tekstschrijver door diepgaande en vaak persoonlijke onderwerpen te verkennen, zoals verlies, vervreemding en de zoektocht naar betekenis. Elke melodie is zorgvuldig opgebouwd, met een sterke nadruk op sfeer en emotie. De melodieën zijn soms eenvoudig, maar altijd effectief in het versterken van de teksten.

Conclusie: Een Meesterwerk voor de Gevoelige Ziel!
Heaven Is a Junkyard is een album dat je niet zomaar op de achtergrond draait. Het is een diepgaande muzikale ervaring die vraagt om aandacht en introspectie. Voor liefhebbers van dromerige, experimentele muziek is dit album een absolute aanrader. Het is een werk dat zowel door zijn productie als zijn thematiek indruk maakt, en het zal ongetwijfeld resoneren met iedereen die op zoek is naar muziek die verder gaat dan de oppervlakte.

In het kort, als je houdt van muziek die zowel melancholisch als hoopvol is, dan is Heaven Is a Junkyard een album dat je zeker moet beluisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl