Dorthia Cottrell - Death Folk Country (2023)

Tweede album van deze zangeres van Windhand. Family Annihilator is al uit, mooi rustig en sfeervol nummer.

DIt zich voortslepende album kan mij vooralsnog niet bekoren. Dodelijk saai. En die plaathoes vind ik ronduit lachwekkend. Ik zal ik er nog een paar draaibeurten aan besteden maar ik vrees het ergste.

Dorthia Cottrell komt uit Virginia en is vooral bekend van de doom metal band Windhand, met welke ze tot nu toe vier albums uitbracht. In 2014 werkte ze mee aan het album Songs of Townes Van Zandt Vol. 2, wellicht de aanleiding om ook een solocarrière te beginnen. In 2015 debuteerde ze met haar eponieme country/folkalbum. Op de hoes van haar tweede album Death Folk Country ziet ze er nogal angstaanjagend uit met haar vampier uiterlijk, gelukkig valt dat in dagelijks leven erg mee.

Zowel in haar solowerk als in haar rol als zangeres van de beroemde doomband Windhand ziet ze haar muziek als zowel een document van liefde als een verzoening met de dood. Op haar nieuwe album Death Folk Country weert Cottrell de dood af door middel van creatie - de meest gedistilleerde vorm van liefde. De geest van liefde die door haar woorden wordt doorgegeven, zal de ultieme beloning zijn voor aards lijden. De raadselachtige aanwezigheid van Cottrell leidt luisteraars langs een pad van introspectie - Death Folk Country's enorme reikwijdte raakt aan verhalen over liefde, verlies en nog veel meer.

"Dit album gaat voor mij over het schilderen van een beeld van een plek waar mijn hart woont. Mensen hebben me altijd gevraagd wat voor 'soort' muziek ik speel", legt Cottrell uit. genre dat bij het geluid past - maar het is ook bedoeld om te worden opgevat als een naamgeving, een kroning van de wereld in mij. Death Folk Country is de muziek en ook het land waar de muziek plaatsvindt, en die twee zijn altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden geweest.".

Mij wist deze vaak voort meanderende en regelmatig van onderhuidse spanning voorziene muziek vanaf het begin te boeien.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Je verstrekt veel informatie over het wel en wee van deze doemdame. Inclusief citaten. Als ervaren recensent heb je vast meer te melden over de muziek op dit album. Wat vindt je bijvoorbeeld van haar stem, de instrumentatie, de studio-productie, de spanningsboog? Om maar iets te noemen. Take your time...

Volgens mij spreekt de muziek voor zich.

Da's een dooddoemer.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dorthia Cottrell - Death Folk Country - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Dorthia Cottrell - Death Folk Country
De Amerikaanse muzikante Dorthia Cottrell komt na lange stilte met haar tweede soloalbum, dat net zo mooi, indringend en bezwerend blijkt als het helaas nauwelijks opgemerkte debuutalbum

Dorthia Cottrell maakt deel uit van een doom-metal band, maar heeft zelf ook andere muzikale voorkeuren. Net als op haar debuutalbum maakt ze ook op het deze week verschenen Death Folk Country geen geheim van haar liefde voor de psychedelische folkmuziek zoals deze in de late jaren 60 en vroege jaren 70 in de Verenigde Staten werd gemaakt, maar ze sleept hier ook uiteenlopende invloeden bij. De instrumentatie op het album is donker of zelfs duister, wat zorgt voor een wat beklemmende sfeer. Deze wordt verder versterkt door de mooie maar ook bezwerende zang van Dorthia Cottrell, die het niveau van haar debuutalbum weet te overtreffen op dit fraaie tweede album.

Bijna acht jaar geleden besprak ik het titelloze solodebuut van Dorthia Cottrell, die op dat moment vooral bekend was als de zangeres van de mij overigens onbekende band Windhand. Dat ik nog nooit van Windhand had gehoord was overigens niet zo gek, want de Amerikaanse band maakte muziek die in het hokje doom-metal werd geduwd en dat is geen genre dat ik regelmatig beluister.

Dorthia Cottrell bleef op haar eerste soloalbum (gelukkig) ver verwijderd van de doom-metal en maakte muziek die afwisselend was te typeren als folk-noir, country-noir en psych-folk. Nu werden er op dat moment wel weer albums gemaakt die van deze etiketten werden voorzien, maar het album van Dorthia Cottrell wist zich makkelijk te onderscheiden door de bijzonder fraaie instrumentatie, waarin akoestische gitaren, elektrische gitaren en een pedal steel prachtig om elkaar heen draaiden, en door de mooie en bezwerende vocalen van de Amerikaanse muzikante.

Ik heb het album in de jaren na de release niet al te vaak meer beluisterd, maar toen ik dat naar aanleiding van het verschijnen van het tweede soloalbum van Dorthia Cottrell weer eens deed, was ik direct weer onder de indruk van de schoonheid en de kracht van het album. Bijna acht jaar zijn vestreken sinds de release van het solodebuut van Dorthia Cottrell, die vast actief is geweest voor Windhand, al heeft ook die band de afgelopen vijf jaar geen nieuwe muziek meer uitgebracht.

Met Death Folk Country is er gelukkig wel eindelijk een opvolger van het titelloze album uit 2015 en ook het tweede soloalbum van Dorthia Cottrell mag er zijn. Death Folk Country opent met een donker en duister intro, waarna in de tweede track de stem van Dorthia Cottrell invalt. Ook op haar tweede album verwerkt de Amerikaanse muzikante invloeden uit de psych-folk en zijn er flarden folk-noir en country-noir te horen, maar de songs op Death Folk Country zijn minder makkelijk in een hokje te duwen dan die op zijn voorganger.

Dorthia Cottrell schuift op haar tweede album immers ook op richting slowcore, Americana en indierock en maakt bovendien muziek die is te omschrijven als donkere en duistere dreampop. De instrumentatie op het album is donkerder dan die op het debuutalbum en klinkt bovendien wat anders, zeker wanneer keyboards worden ingezet. oor de zang zijn er nog altijd flink wat echo’s uit de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 te horen, maar Dorthia Cottrell slaat dit keer makkelijker bruggen naar het heden.

De instrumentatie en de zang maken van Death Folk Country een behoorlijk donker album en dit wordt nog versterkt door het lage tempo, de hoge mate van bezwering en de thematiek van de teksten, die ook een voorkeur hebben voor donkere en duistere thema’s. Een ding is niet veranderd sinds het debuutalbum van Dorthia Cottrell en dat is dat de Amerikaanse muzikante een album heeft gemaakt waar je aan de ene kant bang van wordt, maar dat aan de andere kant van een bijzondere schoonheid en intensiteit is. Nog meer dan op haar soloalbum heeft Dorthia Cottrell op Death Folk Country muziek vol bezwering gemaakt. Het is muziek die je langzaam maar zeker opslokt en pas weer los laat wanneer de 42 minuten muziek er op zitten. Erwin Zijleman

Meermaals beluisterd. Muzikaal een slome en dichtgesmeerde plaat. Stem met een beperkt bereik. En haar opgelegde benadering van de dood is niet de mijne. Door leeftijdverschil? Hoe dan ook: ik kan er niks mee.