Califone - Villagers (2023)

De Tim Ruti levensweg bewandelt als een gemarkeerde bloedlijn de nodige hobbelige obstakels die van hem een verknipte persoonlijkheid maken. Het begint allemaal zo mooi als zijn psychedelische blues grunge band Red Red Meat begin jaren negentig een groot platencontract bij Sub Pop binnenhaalt. Toch heeft het dan al een naargeestig donker randje. Zijn eerder gestopte relatie met bassist Glynis Johnson heeft een wrange afloop, als ze vrij snel na het beëindigen daarvan aan AIDS overlijdt. Tim Ruti stort zich geheel op zijn muzikale loopbaan. Vooral de prachtige gevarieerde derde Bunny Gets Paid plaat wordt erg goed ontvangen. De balans tussen stevig van zich afbijtend rockwerk en sobere treurjuweeltjes is volledig in evenwicht. Toch volgt er met de There’s a Star Above the Manger Tonight country blues al snel een eindigend afscheid.

Vrijgevochten van Sub Pop start Tim Ruti Califone op, waar uiteindelijk alle Red Red Meat leden min of meer aan verbonden zijn. Drummend maatje Ben Massarella is daarvan de enige vaste zekerheid. Tim Ruti houdt het allemaal klein en overzichtelijk, maar verbreed zijn werkveld door er de nodige folk en elektronica aan te koppelen. Ook hier volgen er met de Quicksand/Cradlesnakes, Heron King Blues en All My Friends Are Funeral Singers albums gouden tijden. Ook deze band is gedoemd om een stille dood te sterven. Na Stitches volgt een hiaat van zeven jaar wanneer in 2020 Echo Mine verschijnt. Drie jaar later volgt Villagers. De aandacht is ondertussen aardig weggeëbd, onterecht want ook hier staan prachtige schetsvertellingen op.

Het nostalgische Villagers met lagere school blokfluit partijen. Momenten koesterend vastnieten in de herinneringen die een teruggevonden Roxy Music tape oproepen. Villagers, de bijzondere dorpelingen, de kansloze excentriekelingen, het uitschot, en de vastgeroeste conservatieven. De gothic creeps, welke zich met de maanduistere Halloween nacht op excentrieke wijze volledig in morbide geweldplegingen uitleven. Lugubere personages die uit verveling hun overige tijd in spirituele Skunkish geestoproepingen verspillen. Puur uit verveling. Maar ook de teleurgestelde dromende gelukzoekers die na de veelbelovende overstap naar de grote steden van een koude kermis de kleingehouden veilige thuisbasis weer opzoeken. Tim Ruti kiest ook voor deze zekerheid.

Villagers heeft een amicaal softrock karakter. Onder die weerspiegelende gemoedzuchtige oppervlakte liggen dieper de tragiekverhalen verborgen. Califone gaat respectvol met de personages om, schenkt ze een naam en een waardig leven. Villagers heeft dus verrassend veel gelijkenissen met The Village verfilming van M. Night Shyamalan. Ook hier betreft het een beschermende community met zijn zelfgecreëerde eigenaardigheden en normen en waarden. Het is geen rooskleurige wereld, maar het is wel de wereld van Tim Ruti. Sweetly, de herkenbare verslavende liefde voor de zelfkant. Zonder die problematiek identificeert de verhalenverteller zich niet met zijn geboortegrond.

Wat er binnen de muren gebeurt mag niet altijd het daglicht aanschouwen. De The Habsburg Jaw verkniptheid handelt over inteelt, de gestoorde visie om de familiare macht te behouden. Krampachtig piepende instrumentatie zoekt een uitvlucht naar buiten, maar worden strak gedirigeerd ingekapseld. Ox-eye, de liefde als een lustmachine. Een dood in het gezin, versterkt de betrokkenheid. Het benadrukt in Eyelash dat die verbintenis een magnetische aantrekkingskracht heeft. Uiteindelijk schenkt die berustende song de zekerheid en geeft het stukje weggestopte verlies terug. Tim Ruti stelt zijn vertrouwde gemeenschap samen en biedt oudgedienden Brian Deck, Michael Krassner, Rachel Blumberg en Ben Massarella in zijn songs onderdak. Ook deze Villagers leveren als vriendendienst dus bouwstenen af.

Villagers is ook afscheid nemen. Een emotioneel zalvend Mcmansions betoog. Het afsterven van een drugsverslaafde vriend, en beseffen dat dit lege hulsel niet meer te redden valt. De grijsheid zuigt dat beetje wilskracht weg. Een strijdbare gitaar gaat voor de laatste keer het gevecht aan, waarna vervagende pianotoetsen de schimmen laten verbleken. Comedy blues zwaarte, het wantrouwen in die bindende geloofsovertuiging. En als zelfs die zekerheid een groot marionettentoneelstuk is, wat blijft er dan nog over? Villagers troost de romantici, die realiseren dat vroeger niet alles beter was. Zonder een verleden ontstaat er ook geen toekomst.

Califone - Villagers | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Califone - villagers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Califone - villagers
De Amerikaanse band Califone bestaat al ruim 25 jaar en heeft een aantal geweldige albums gemaakt, maar met het wonderschone en intrigerende villagers overtreft de band zichzelf en verdient het louter superlatieven

Califone is zo’n band waarvan ik de naam al heel lang ken en na lang graven misschien ook wel wat muziek naar boven komt, maar echt vooraan in het geheugen zat de band nooit. Het onlangs verschenen villagers had ik dan ook niet opgemerkt, totdat het Britse muziektijdschrift Uncut het album stevig bewierookte. Dat is volkomen terecht, want villagers is een prachtig album, waarop Califone grossiert in prachtige songs, maar ook in songs die continu dingen doen die je niet had verwacht. De muziek van de band laat zich niet makkelijk in een hokje duwen, maar moet ondanks het experiment een breed publiek kunnen aanspreken. villagers van Califone is een prachtplaat. Punt.

Voor de muziek van de Amerikaanse band Califone moest ik flink graven in het geheugen. Ik heb drie van de eerste vijf albums van de band (Roomsound uit 2001, Quicksand/Cradlesnakes uit 2003 en Heron King Blues uit 2004) in de kast staan, maar hierna ben ik de band, die ooit werd geformeerd in Chicago, Illinois, maar inmiddels al een tijd gevestigd is in Los Angeles, California, volledig uit het oog verloren.

De band is niet altijd even productief geweest, maar met het onlangs verschenen villagers (geen hoofdletters) staat de teller toch op tien albums. In mijn beleving was Califone vooral een alt-country band, maar nu ik weer wat dieper in het oeuvre van de Amerikaanse band ben gedoken weet ik dat je Califone hiermee flink tekort doet. Ik had niet veel herinneringen aan de vroege albums van Califone, maar het zijn echt geweldige albums, die zich geen moment op een genre laten vastpinnen.

Aanleiding om wat dieper in het oeuvre van Califone te duiken was de release van villagers, dat in eerste instantie aan mijn aandacht was ontsnapt, maar waar ik heel nieuwsgierig naar werd toen het Britse muziektijdschrift Uncut het album tot album van de maand bestempelde in de meest recente uitgave van het prachtige tijdschrift. Sindsdien ben ik behoorlijk onder de indruk van meerdere vroege albums van de band en zeker van het deze maand verschenen villagers.

In Califone draait alles om Tim Rutili, die voor Califone de band Red Red Meat aanvoerde. De Amerikaanse muzikant werkt al heel wat jaren met een vaste groep muzikanten en die zijn ook op villagers weer van de partij. Met villagers heeft de band een album gemaakt dat anders klinkt dan de vorige albums van de band, die ook stuk voor stuk verschillende richtingen verkende.

Op het nieuwe album van Califone lijkt Tim Rutili zich vooral hebben laten beïnvloeden door popmuziek uit de jaren 70. Bij beluistering van het album moest ik af en toe aan David Bowie denken en af en toe aan Roxy Music, maar vergelijkingen zijn in het geval van Califone meestal onzinnig. De vergelijking met David Bowie en Roxy Music kwam vooral op door het bijzondere gebruik van de saxofoon in de openingstrack, maar als deze in de tweede track schittert door afwezigheid heb ik opeens associaties met de muziek van Talk Talk, al is ook dat een vergelijking die niet heel stand houdt.

De echo’s uit de jaren 70 en af en toe de jaren 80 zijn hardnekkiger, al voegt Califone ook wat vervreemdende elektronica toe die alleen uit het heden kan komen. villagers is subtiele roller coaster ride van drie kwartier. Compleet over de kop gaat het nergens, maar vaste grond onder de voeten heb je ook niet.

Het album wordt hier en daar omschreven als 70s softrock, maar het is wel 70s softrock die is volgestopt met avontuurlijke accenten, waardoor er geen moment tijd is om achterover te leunen. Direct bij de eerste keer horen begreep ik wel waarom Uncut zo positief is over dit album, maar villagers wordt alleen maar beter en interessanter en ondertussen is het ook gewoon een buitengewoon aangenaam album.

Califone is de cultstatus de afgelopen vijfentwintig jaar nooit echt ontgroeid, wat bijzonder is als je je bedenkt wat een geweldige albums de band op haar naam heeft staan. Hopelijk is de steun van Uncut voldoende om de band nu wel onder de aandacht te brengen van een breder publiek, want villagers is een klassieker in de dop. Erwin Zijleman