Extreme - Six (2023)

Extreem nieuwsgierig naar het album!
De single Rise is best goed maar de gitaarsolo van Nuno is weer van wereldklasse!!
3 maanden trappelen van ongeduld

De tijd vloog ... hele generaties zijn opgegroeid sinds Saudades de Rock, maar nu kruipen de uren weer. Die solo is inderdaad instant legendarisch.

Rise klinkt aardig maar zeker niet wereldschokkend. Saudades uit 2008 alweer, bleek geen slechte plaat te zijn maar wist mij ook niet omver te blazen. Het hobbybandje van zanger Gary Cherone; Hurtsmile kon mij wel bekoren. Men bracht twee uitstekend geproduceerde platen uit met fijn songmateriaal. Of Six dat ook gaat doen moeten we afwachten. Met de muzikale capaciteiten van de heren is in ieder geval niks mis, benieuwd of men dit weet om te zetten in fraaie composities.

Hoorde en zag laatst de nieuwe clip. Een nieuwe Extreme plaat is altijd welkom. Het nummer Rise wist me niet van de sokken te blazen maar hé, welke wat langer meelopende band lukt dat anno nu nog met nieuw materiaal? Kan er zo niet één opnoemen eerlijk gezegd. Muzikaal kunnen deze mannen weinig fout doen. Saudades de rock uit 2008 joh?? Tsjonge daar schrik ik van. Was een goede plaat overigens.

Daar heb je een groot punt. Extreme is trouwens wel een band die zich begeeft in een genre waar je 'fris' voor de dag zou kunnen komen. Funk metal is al meer dan 25 jaar volgens mij een echte nichemarkt geworden en Extreme vormt bij uitstek een band die het genre weer enigszins op de kaart zou kunnen zetten. Probeer trouwens eens het hobbybandje van Gary Cherone; Hurtsmile, het zou je wel eens kunnen smaken.

Ja dat las ik al in je eerdere post. Ga ik zeker doen

De eerste drie nummers smaken naar meer. Nuno always delivers.

De eerste vrijgegeven songs maken nog niet direct indruk op mij. Weliswaar zijn de ogen gericht op Nuno maar dat kan niet verhullen dat Rise, Rebel en Banshee niet veel om het lijf hebben. Veel energie, dat moet gezegd maar ook vermoeiende en eenvormige zanglijnen. Na de twee verplichte coupletten en de koortjes komt uiteraard de verplichte solo van Bettencourt om de hoek kijken. Dat klinkt wat cynisch maar om nu te zeggen dat de band mij omver blaast met de eerste singles, nou nee. Hopelijk is de rest van het songmateriaal wat gevarieerder van aard.

En daar is de plaat dan, het album dat volgens Nuno al jaren op ons lag te wachten, maar gedoe met platenmaatschappijen zorgde ervoor dat Six nu pas tot ons komt. Het is alweer 15 jaar geleden dat het gedegen Saudades de Rock uitkwam, een degelijk plaatje dat in mijn beleving destijds zonder enige media aandacht werd uitgegeven.

Dan Six; wat met name opvalt is de wil om te experimenteren. De eerste helft van de schijf is wat meer rechttoe-rechtaan, uptempo en energiek. De eerste drie songs scoren allemaal op punten.

De funk metal dagen liggen lang achter ons, een Get the Funk Out staat niet op Six. Wel een gevarieerde maar ook zeer wisselvallige schijf. De teksten zijn soms te banaal voor woorden maar daar lag toch al nooit de grote kracht van de heren.

Als men uit gaat van eigen kracht scoort men op punten. Rise is uptempo, de riffs zijn prima hoewel het refrein wel erg eenvoudig klinkt. Een song als Rebel bevat een fijne groove, is dwingend en daar is niet veel mis mee. Banshee is weer eenvormiger van aard en kent een vervelend repeterend refrein. Op Small Town Beautiful draait alles om de samenzang van Gary en Nuno. Een 'kazige' song maar het werkt wel.

De experimenteerdrift neemt hierna toe, de heren stoeien met hedendaagse pop elementen en structuren. Een track als Thicker Than Blood klinkt als een overgeproduceerde track die drijft op een kunstmatige beat. Dit jasje past de band niet.

Save Me komt maar niet tot leven, het lijkt wel of de heren niet wisten welke kant op te gaan met dit nummer. De ingrediënten zijn wel aanwezig maar de oeh en ah's kunnen niet verhullen dat men hier geen compact werkje van wist te maken.

Hurricane is kampvuur getokkel zonder enige vorm van urgentie. X-out is ook alweer zo'n vreemde eend in de bijt. Ook nu weer elektronische elementen waar an sich niks mis mee is maar het voegt ook niets toe. Met bijna 6 minuten op de klok sleept het nummer ook veel te lang aan. De gitaarsolo van Bettencourt halverwege de song is trouwens niet te versmaden.

Beautiful Girls; dat je iets dergelijks op schijf durft te knallen, dit is echt tenenkrommend slecht.

Conclusie; het venijn zit hem niet in de staart maar juist in het begin. Cherone heeft een jasje uitgedaan, hoewel een prima stem is er wel wat sleet op gekomen. De nadruk van het songmateriaal ligt op het soleerwerk van Bettencourt. En het moet gezegd; de man is in vorm. Wat is dan de oogst na 15 jaar wachten; een plaat waarbij de heren hebben geprobeerd een dikke 50 jaar aan gitaarmuziek hebben geprobeerd te verwerken in de songs. Van Westcoast rock, akoestisch, folk, lichte funk en elektronische beats, soms werkt het maar net zo vaak slaan de mannen de plank mis. Een voldoende voor enkele prima nummers maar ook een flink aantal matig uitgewerkte ideeën.

Ik was er al een beetje bang voor eerlijk gezegd. De eerste vrijgegeven nummers deden me niet naar het puntje van m'n stoel verschuiven. Dat de solo's van Nuno het album min of meer moeten redden zegt eigenlijk alles vind ik. Vroeger (eerste 3 albums) waren de songs over het algemeen gewoon erg sterk. Die tijden zullen helaas wel niet meer terug keren. Eén troost voor de band; ze zijn wat dat betreft in goed gezelschap

Ik vind het zeer aardig album wat ergens tussen een 3,5 en 4,0 zit.

Het is wel een beetje een allegaartje, niet echt een lijn in te ontdekken. Dat hoeft ook niet altijd maar zoiets als Beautiful Girls, what were you thinking? Het past op zich wel de zeer zonnige dag die het vandaag is maar natuurlijk niet op deze plaat. Het haalt ook een beetje de aandacht weg bij het best wel aardige Here's to the Losers waarbij het kinderkoor wonderwel wel eens werkt (ik heb er normaliter een enorme hekel aan).

Vreemd genoeg is Six een schizofreen schijfje geworden. An sich hou ik er wel van als bands er een wat recalcitrant karakter op na houden, niet voldoen aan een verwachtingspatroon en de grenzen opzoeken. Je kunt immers ook elke keer weer dezelfde plaat uitpoepen en sommige fans vinden dat geweldig.
Bands als AC//DC zijn er immers al genoeg, daar is ook niks mis mee.
Met Six scoort men daarmee op punten. Gevarieerder dan dit hebben de heren nog niet geklonken. Cherone en Bettencourt willen teveel tegelijk en een overdaad aan ideeën levert een wisselvallig geheel op. Ik noem op; kampvuur getokkel, elektronische beats, folky Westcoast pop, funk, een kinderkoor, samenzang, vervormde vocalen en glam. Soms gooien de heren deze genres gezamenlijk in een blender, maar net zo vaak kiest men voor een benadering waarin men zich beperkt tot 1 genre.

Het is maar heel weinig bands gegeven om een oeuvre op te bouwen waarbij men decennialang weet te verassen en te boeien met het muzikaal gebodene. Een band als Winger vormt voor mij bijvoorbeeld een uitzondering op de regel. Zowel de eerste catchy maar frisse platen uit de beginjaren als het hedendaagse spul wat ze uitbrengen smaakt mij prima.

Extreme behoort wat mij betreft tot de regel en niet de uitzondering. Dat is niet erg, je moet uitbrengen wat je zelf wilt, trek je niks aan van platenmaatschappijen of fans. Six vormt een teken van leven met enkele smaakvolle ingrediënten, in een verder nogal vreemd gerecht waarbij de smaken elkaar niet altijd goed aanvullen.

15 jaar na hun laatste plaat verschijnt dan hun zesde(!) album Six. Wonderbaarlijk weinig eigenlijk als je weet dat de band in 1986 al bestond. Maar goed, onderweg is het een en ander wel gebeurt zullen we maar zeggen. Was hun vorige schijf al flink opgeschoven naar meer "mainstream" hardrock met nog een paar echte funkrock tracks (Extreme's trademark). Op Six is het totaal verdwenen of je wilt het nog horen in een aantal gitaarsolo's.
De plaat komt uit de startblokken met een drietal degelijke hardrocksongs waarvan Rise mij nog het meest bevalt. Other Side Of The Rainbow is een midtempo semi-akoestische track wat ook in de band's beste traditie wordt neergezet met mooie meerstemmige vocalen. Gewoon een topsong wat het goed zou kunnen doen als single. Dan heb je Small Time Beautiful wat samen met Hurricane ik eerst als niemanddalletjes beschouwde. Maar daar moet je altijd mee oppassen voordat je de tekst erbij pakt.
(gister had ik pas de CD ontvangen, tot die tijd alleen online geluisterd) Want als je er goed voor gaat zitten met de tekst erbij en je de muziek voor 100% tot je neemt zijn dit eigenlijk juweeltjes. Small Time Beautiful gaat over het scharnierpunt in een vaders leven als je weet dat je dochter het huis uit gaat.
Hurricane gaat over het verlies van een dierbare vriend. Wijze les in deze is dat de tekst de muziek zoveel sterker kan maken!
Echt interessant wordt het met The Mask, Ticker Than Blood en X Out. Waar Extreme hun vertrouwde banen verlaten. Het zijn veelal experimenten op gebied van industrial Metal met elektronische "pop" elementen. Vernieuwingsdrang dus en dat kan ik zeer waarderen! Zeker als het resulteert in ijzersterke tracks. Interessant vind ik ook dat Gary zijn zangpartijen deelt met Nuno in bv X Out en The mask. Dat geven de tracks veel meer dynamiek mee.
En wederom geeft Gary (?) zijn constante struggels met het geloof mee. Dat begon met God isn't Dead? vervolgt met There's No God, Last Hour en dan nu met X Out.
Tja en dan heb je Beautiful Girls.... eerst dacht ik nog dat het een cover van Van halen zou zijn maar het is toch een eigen song behalve die kus op het eind... das wel "gecovered" van het genoemde VH nummer
Sommige vinden het smakeloos maak ik vind het juist een leuke zonnige track wat met dit weer zeer welkom is! Waar ik meer moeite mee heb is het afsluitende Here's For The Losers..... Zo sluit je toch geen puike plaat af?... En jongens het is geen kinderkoor maar gewoon familie en vrienden van Nuno die semi melig mee blèren.
Al met al is het een sterke plaat geworden die veel afwisselender is dan zn voorganger. Jammerlijk is dat er geen enkele heerlijke funkrock track op staat, dat waar ik in eerste instantie zo gek op was. Maar we hebben er een meer gedurfder en veelzijdiger werk voor teruggekregen. Chapeau!
Persoonlijke note: In het booklet wordt een uitgebreide dankwoord geschreven door Nuno aan wijlen Edward Van halen. Hij heeft veel betekent voor 'm. En dat kan ik als grootste VH fan van Nederland alleen maar waarderen. (de grootste VH fan van Europa woont in Zuid Holland )

Vroeger voor het internet las ik graag recensies en de slechtst scorende platen vond ik het meest fascinerend. Dus, vandaar, dat vertrouwde gevoel toen ik Beautiful girls maar eens opzocht op Youtube. Nee, ik heb het album (nog) niet.

Leuk nieuw album van de heren. Nuno is nog altijd zeer goed en ondanks dat Cherone zijn stem slijtage vertoont, is ie nog altijd prima. De variatie is zoals we van van Extreme gewend zijn. Wat ik mis om een hogere score uit te delen is het funky sausje dat ze echt onderscheidend maakten.

Juist de swingende riffs deden mijn hoofd destijds goedkeurend knikken. Als tegenhanger van alle met geitensikken getooide houthakkershemden met alternatieve muziek, vond ik de funkmetal van de band altijd wel verfrissend.
Nu kan ik dat laatste niet meer zeggen van Extreme. Een handvol aardige songs met net zoveel missers. Een plaatje dat zijn rondjes tweemaal heeft gedraaid maar binnenkort stof gaat happen.

In Beautiful Girls, overigens een van de minste nummers wat mij betreft, zit volgens mij nog een knipoog naar When I First Kissed You van Pornograffitti.

'Maybe New York City, when she first kissed me' (Beautiful Girls).

Het nummer op Pornograffitti begint zo:

'New York City can be so pretty
From a bird's eye view
Because up there, yeah, that's where
I first kissed you'

Vergezocht wellicht, maar het viel me wel op.

Extreme is 'niet zo ' e yreme als het klinkt. Muzikaal kunnen de heren prima uit de voeten , qua songmateriaal is het gewoon niet bijzonder.

Nuno Bettencourt is een fantastische gitarist en zijn solo's zijn fingerlicking lekker , maar ....sterke/pakkende songs schrijven en fantastisch gitaar werk gaat lang niet altijd samen.

Mensen (buiten gitaarnerds) onthouden ook het meest/breedst die dat wél in zich hebben : Jimmy Page , Jimi Hendrix , Eddie van Halen , Randy Rhoads , Toni Iommi , Brian May......en ik bedoel met fantastische gitaristen niet diegenen due 1000 noten in de minuut brengen , maar die (eigen) stijl hebben en onderscheidend zijn/waren....verder heb ik dat zestal genoemd als voorbeeld

4 sterren vandaag in de Lust for Life met als enige misbaksel, jawel daar is tie weer, Beautiful Girls.

In het bijbehorende interview laat Nuno overigens weten dat hij fan is van Kayak, kijk dat is nog eens nieuws

Fijne, gevarieerde plaat van deze rockers uit Boston. De ballads zijn smaakvol maar mijn voorkeur gaat uit naar de rockers. Vooral Rise en Rebel zijn zwaar oké. X Out is ook een prima song.