1
geplaatst: 4 maart 2023, 09:00 uur
Heiðrik is één van mijn favoriete artiesten geworden die nu twee fantastische albums heeft gemaakt. Zijn laatste, Illusions, stamt uit 2020 en werd mijn nummer één dat jaar.
Hij heeft niet stil gezeten, want tijdens de corona pandemie ontstond het duo Einangran, waar later dit jaar een album van verschijnt na inmiddels wat singles te hebben gereleased en ook met zijn andere duo Kóboykex is hij actief bezig naast het maken van andere kunst.
Heiðrik is een groot Björk fan en hij besloot met de beste jazz-muzikanten van de Faröer eilanden een jazzy album vol covers op te nemen. Hij ziet dit album als een liefdesbrief aan zijn grote idool.
Cover-albums blijven altijd gevaarlijke ondernemingen: meestal valt het tegen of voegt het niet veel toe. En hier hebben we het dan ook nog eens over één van de meest eigenzinnige artiesten die er momenteel rondlopen!
Toch was ik wel heel erg benieuwd naar wat dit album zou gaan brengen. De eerste luisterbeurt wist ik niet zo goed wat ik er nu van moest vinden. Ik was sowieso al even vergeten dat hij met jazzmuzikanten zou werken dus het was even 'verwerken' wat ik hoorde: jazzy bossanova getinte nummers waar ik soms met moeite de Björk nummers in herkende.
Bij de tweede draaibeurt dacht ik: 'dit is juist goed; beter zo verbouwd dan die op zichzelf staande bijzondere nummers na te willen bootsen'. En de derde draaibeurt nu zo op de zaterdagmorgen met een bak koffie erbij valt weer wat beter. Ik hoor Björk niet, ik hoor een relaxed jazzy album van Heiðrik.
Als Heiðrik-fan is het goed om hem weer met eigen werk te horen, pardon, covers onder eigen naam te horen. Wat Björk fans gaan vinden? Ik denk dat de meeste ervan zullen gruwen.
Maar misschien heb ik het mis en laat ik me verrassen door ze. Misschien denken ook zij: wat zijn dit toch sterke nummers die ook op deze manier uitgevoerd kunnen worden.
En verder? Ik denk dat Heiðrik gewoon heel veel plezier gehad moet hebben met deze fraaie ode aan zijn grote idool. Kleine fan Heiðrik is groot geworden en nu zelf een artiest. Dit is zijn bedankje.
Zelf zegt hij er het volgende over: "Björk was my hero growing up because Faroe Island was quite a difficult place to grow up for a gay kid in the 90s. It was really behind and conservative, so that’s where Björk music became a great comfort for me, knowing that she came from a similar country with similar culture and language as I had and she was so well and was celebrated for eccentricity. It gave me hope and that it was okay to be weird and not fit in. So this album is sort of a love letter to little Heiðrik and a thank you to Björk and her music for being there for a little queer boy in the Faroe Islands.
For many years I’ve dreamt of interpreting songs from Björk's catalog because as a singer, I have noticed jazz inspiration in her melodies and song structure from a young age. I saw potential in interpreting her alternative universe to jazz and digging into the heart of those melodies. I have one of the best faroese jazz musicians alongside me to interpret these songs and together, we have made arrangements I’m very proud of."
Hij heeft niet stil gezeten, want tijdens de corona pandemie ontstond het duo Einangran, waar later dit jaar een album van verschijnt na inmiddels wat singles te hebben gereleased en ook met zijn andere duo Kóboykex is hij actief bezig naast het maken van andere kunst.
Heiðrik is een groot Björk fan en hij besloot met de beste jazz-muzikanten van de Faröer eilanden een jazzy album vol covers op te nemen. Hij ziet dit album als een liefdesbrief aan zijn grote idool.
Cover-albums blijven altijd gevaarlijke ondernemingen: meestal valt het tegen of voegt het niet veel toe. En hier hebben we het dan ook nog eens over één van de meest eigenzinnige artiesten die er momenteel rondlopen!
Toch was ik wel heel erg benieuwd naar wat dit album zou gaan brengen. De eerste luisterbeurt wist ik niet zo goed wat ik er nu van moest vinden. Ik was sowieso al even vergeten dat hij met jazzmuzikanten zou werken dus het was even 'verwerken' wat ik hoorde: jazzy bossanova getinte nummers waar ik soms met moeite de Björk nummers in herkende.
Bij de tweede draaibeurt dacht ik: 'dit is juist goed; beter zo verbouwd dan die op zichzelf staande bijzondere nummers na te willen bootsen'. En de derde draaibeurt nu zo op de zaterdagmorgen met een bak koffie erbij valt weer wat beter. Ik hoor Björk niet, ik hoor een relaxed jazzy album van Heiðrik.
Als Heiðrik-fan is het goed om hem weer met eigen werk te horen, pardon, covers onder eigen naam te horen. Wat Björk fans gaan vinden? Ik denk dat de meeste ervan zullen gruwen.
Maar misschien heb ik het mis en laat ik me verrassen door ze. Misschien denken ook zij: wat zijn dit toch sterke nummers die ook op deze manier uitgevoerd kunnen worden.
En verder? Ik denk dat Heiðrik gewoon heel veel plezier gehad moet hebben met deze fraaie ode aan zijn grote idool. Kleine fan Heiðrik is groot geworden en nu zelf een artiest. Dit is zijn bedankje.
Zelf zegt hij er het volgende over: "Björk was my hero growing up because Faroe Island was quite a difficult place to grow up for a gay kid in the 90s. It was really behind and conservative, so that’s where Björk music became a great comfort for me, knowing that she came from a similar country with similar culture and language as I had and she was so well and was celebrated for eccentricity. It gave me hope and that it was okay to be weird and not fit in. So this album is sort of a love letter to little Heiðrik and a thank you to Björk and her music for being there for a little queer boy in the Faroe Islands.
For many years I’ve dreamt of interpreting songs from Björk's catalog because as a singer, I have noticed jazz inspiration in her melodies and song structure from a young age. I saw potential in interpreting her alternative universe to jazz and digging into the heart of those melodies. I have one of the best faroese jazz musicians alongside me to interpret these songs and together, we have made arrangements I’m very proud of."
* denotes required fields.
* denotes required fields.