Godflesh - Purge (2023)

Klinkt Godflesh hier nou tamelijk vlak en ongeïnspireerd of ligt dat aan mij? Het is een aardig album hoor, maar vergeleken bij eerder werkt knallen de riffs er minder uit. Die echoënde vocalen klinken wat zwakjes en de manier waarop de nummers zijn opgebouwd vind ik niet zo bijzonder - bij The Father begin ik haast een beetje in te dommelen en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Ligt misschien ook deels aan de mix, die weleens punchier heeft geklonken.

Wat mij betreft heeft Godflesh het machtige Streetcleaner ook nooit weten te overtreffen. Purge pakt stilistisch wel wat terug op die dagen, maar ik mis de beklemmende atmosfeer die toen als een even hardnekkige als duivelse klopgeest door het geluid van Godflesh rondwaarde. Wellicht speelt de droge en wat al te eerlijke mix hier inderdaad parten. Desondanks kan ik best genieten van de repeterende klaagzangen die opnieuw de boventoon voeren.

Voorganger Post Self vind ik persoonlijk ook een stuk sterker dan dit en het oerlompe A World Lit Only by Fire zelfs een van de beste albums uit de jaren tien. Daarom had ik hier toch ietsje meer van gehoopt