Baptiste Trotignon & Aldo Romano & Remi Vignolo - Flower Power (2006)

Standaard trio-werk. Trotignon is overduidelijk een virtuoos, maar slaagt erin om 'Flower Power' ook iets speels mee te geven: het lijkt erop alsof de muzikanten inderdaad de laksheid van mei '68 over zich hadden en er gewoon lekker gingen bijzitten om op hun dooie gemakje te "jammen". Of dat doet de variëteit van de nummers in elk geval vermoeden.

Maar vergis u echter niet: de muziek klinkt uitgebalanceerd en de improvisatie krijgt, mijns inziens, niet altijd vrij spel: heeft Trotignon heimelijk wat afspraken gemaakt met zijn collega's om het geheel naar een (overdreven?) gepolijst album te converteren? Echt "innig" klinkt het samenspel bovendien ook niet, en het uitstekende solo-werk van Trotignon doet vermoeden dat hij zich veiliger voelt als hij zijn eigen wateren kan bevaren...

'Flower Power' verdient echter niet te veel kritiek: het is een leuk plaatje dat verscheidene ideeën naar voor brengt en voorbij is voor je het goed en wel beseft. Geen 'grote' jazz, maar wel 'degelijke' - en waarom zouden we dat afkeuren?