Rufus Wainwright - Folkocracy (2023)

Dat is een indrukwekkende lijst met gastartiesten!

Op Folkocracy zien we gelijk al een hele lijst met gastartiesten. Nu zien we Rufus ook vaak opduiken op diverse albums als gast (waaronder die van een paar artiesten die we hier nu ook weer zien), dus heel vreemd is het allemaal niet.
Ik neem aan dat Rufus een leuke vent is om mee samen te werken. Op 22 juli ziet ie Abraham en blijkbaar moet dat gevierd worden met vrienden.

Maar wat moeten we van dit album verwachten? Met Rufus kan je namelijk alle kanten op. Piano, folk, pop, opera, noem het maar op....

Folkocracy blijkt een tijdloos document te zijn geworden, waar de gastartiesten zeer fijn klinken als toevoeging en waar het vooral draait om, u raadt het al, zijn folk-invloeden. Vijftien covers die Rufus zich met zijn vrienden eigen weet te maken, waaronder Neil Young's Harvest en een herbewerking van zijn eigen Going to a Town waar ANOHNI ook op te horen is (dit duo heeft al vaker samengewerkt).

Een hoop nostalgie en daarmee gaat hij de andere kant op, terug in de tijd, waar Unfollow the Rules juist met beide benen in het nu stond. Het levert een heerlijk album op. Ik zie hem zo voor me in de kleine ruimtes, musicerend met zijn vrienden, filmpjes die we de laatste tijd met grote regelmaat tegenkwamen op zijn socials, ook na de corona-periode.

Levert het hem nieuwe fans op? Onderhand niet meer denk ik. Folkocracy is een vrij luchtig verjaardagsfeestje waar een ontspannen sfeer hangt. Zeer fijn om bij aanwezig te mogen zijn.

Jammer dat hij zich aan het eind vertild aan een drietal traditionals, vooral zijn versie van Arthur McBride vind ik tenenkrommend slecht.

Cotton Eyed Joe werd ooit geweldig vertolkt door Terry Callier.

De ultieme versie van Arthur McBride is voor mij die van Andy Irvine en Paul Brady.

De liveversie van Wild Mountain Thyme (AKA Go Lassie Go) door Jim McCann is mijn favoriet.

Ik kan het zelf niet beter omschrijven. Altijd fijn om Rufus te horen zingen. Maar als hij dat met anderen doet vind ik het resultaat wisselend. Zo mag ik ANOHNI ook best wel graag horen, maar bij deze versie van Rufus' eigen Going to a Town pakt dit wat mij betreft desastreus uit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rufus Wainwright - Folkocracy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rufus Wainwright - Folkocracy
Rufus Wainwright keert op Folkocracy terug naar de songs die hij hoorde op de vele folkfestivals waar hij als kind bij was en doet dit met een zeer imposante gastenlijst, wat een bont gekleurd album oplevert

Er zijn niet veel muzikanten die zoveel met hun stem kunnen als Rufus Wainwright. Er zijn ook niet veel muzikanten die zoveel genres aan kunnen tikken als de Canadese muzikant doet. Op sommige van zijn albums slaat dat misschien net wat te ver door richting bombast, maar dat is het risico van zijn veelzijdigheid. Op Folkocracy beperkt de Canadese muzikant het aantal genres door te kiezen voor folksongs, maar zijn stem moet stevig aan de bak. Op het album tekent de Canadese muzikant immers voor duetten met een indrukwekkend aantal gastmuzikanten. Het levert wederom een verrassend veelkleurig album op, dat in de meeste gevallen goed uitpakt.

Rufus Wainwright debuteerde precies vijfentwintig jaar geleden met een titelloos album dat hem op de kaart zette als een tijdloze singer-songwriter. Dat de Canadese muzikant veel meer is dan dat heeft hij sindsdien laten horen, want zijn oeuvre is buitengewoon veelkleurig en wat mij betreft ook wel wat wispelturig of zelfs wisselvallig.

Dat Rufus Wainwright de meest veelzijdige muzikant uit een zeer muzikale familie is (met vader Loudon Wainwright III, moeder Kate McGarrigle, zus Martha Wainwright en halfzus Lucy Wainwright Roche), liet hij eerder dit jaar op de Nederlandse podia horen. Tijdens zijn concerten met The Amsterdam Sinfonietta sprong de Canadese muzikant van genre naar genre, maar alles was even mooi en bijzonder.

Op het deze week verschenen Folkocracy beperkt Rufus Wainwright zich tot de (folk)songs waarmee hij opgroeide tijdens de vele folkfestivals die hij als kind meemaakte, maar dat levert nog niet direct een eenvormig album op. Rufus Wainwright maakte zijn nieuwe album immers met een enorme waslijst aan gastmuzikanten, van wie de meesten in vocaal opzicht een zeer prominente rol spelen.

Met de gastenlijst kan ik een flink deel van deze recensie vullen, maar Madison Cunningham, John Legend, Susanna Hoffs, Chris Stills, Sheryl Crow, Brandi Carlile, Andrew Bird, Anohni, David Byrne, Nicole Scherzinger, Van Dyke Parks en Chaka Khan verdienen het om genoemd te worden. Hiermee zijn we er nog niet, want ook zus en halfzus Martha Wainwright en Lucy Wainwright Roche en tante Anna McGarrigle zijn te horen op het net iets meer dan een uur durende album, dat ook nog eens werd geproduceerd door topproducer Mitchell Froom.

Rufus Wainwright heeft er door te werken met zoveel gastmuzikanten een ambitieus project van gemaakt. Aan de ene kant siert hem dat, maar aan de andere kant gaat het gezegde ‘overdaad schaadt’ zo af en toe op, net als op de albums uit zijn oeuvre die ik persoonlijk te pompeus en te pretentieus vind.

Het begint allemaal prachtig met de sober ingekleurde openingstrack, waarin de mooie en bijzondere stem van Rufus Wainwright fraai kleurt bij de al even mooie stem van Maddison Cuningham. Folkocracy bevat veel geslaagde tracks, want de Canadese muzikant is een veelzijdig zanger, die makkelijk aansluit bij de zeer verschillende stemmen van de gastmuzikanten op het album.

Folkocracy is op zijn mooist wanneer de instrumentatie betrekkelijk sober is en de vocale acrobatiek niet wordt overdreven. In een aantal gevallen vind ik het teveel. Teveel stemmen in Twelve-Thirty (Young Girls Are Coming to the Canyon) van The Mamas & The Papas, teveel acrobatiek in een aantal traditionals en af en toe een stem die ik niet mooi vind passen bij de stem van Rufus Wainwright (die van Anohni bijvoorbeeld), maar het album bevat ook verrassend goed uitpakkende samenwerkingen als die met David Byrne en Chaka Khan.

Ik vind Folkocracy niet zo goed als de meer ingetogen singer-songwriter albums van de Canadese muzikant en ook niet zo imponerend als zijn concerten met The Amsterdam Sinfonietta, maar als project en als album vind ik het uiteindelijk toch geslaagd. Mijn versie van het album is een minuut of twintig korter dan het origineel, maar is veertig minuten zo goed als je van Rufus Wainwright mag verwachten. Erwin Zijleman