0
geplaatst: 5 augustus 2025, 12:32 uur
Gerard Manset is één van die Franse geheimen, een cult artiest in Frankrijk. Daar redelijk bekend, ook in Franstalige landen is hij wel bekend, maar elders niet. En dat is jammer, want de muziek die hij maakt is uniek, op de grenslijnen van folk, prog, pop en chanson. Het is een cult artiest dat heeft te maken dat hij weigert op te treden, geen interviews geeft, media schuw is en succes hem absoluut niet interesseert. Verder doet hij alles zoveel zelf, teksten, muziek (gedeeltelijk), orkestregistratie, hij is zelf overal verantwoordelijk voor. Het liefst is hij in zijn eigen studio bezig. Hoewel hij media schuw is, schrijft hij wel nummers voor anderen en produceert ook.
Zijn eerste plaat "Animal on n'est mal" kwam net uit tijdens de studenten revolte in Parijs in 1968. De studenten hadden toen wel wat anders te doen dan platen kopen en die eerste plaat werd daardoor een flop. Amper 100 van verkocht. Vaak wordt het tweede album als eerste gezien, dat gewoon 'Gerard Manset' werd betiteld. Dat album deed het veel beter. En direct daarna kwam Gerard Manset direct met een klassieker 'La Mort d'Orion' , de titeltrack omvatte een plaat kant. Ik zal bij dat album ook nog commentaar schrijven.
'La Mort d'Orion' werd ook echt als klassieker gezien, dit was eigenlijk nog nooit zo vertoond, de combinatie van tekst, muziek (prog en chanson) en muzikale begeleiding.
Ondanks dat succes weigerde Manset ook maar iets toe te geven van zijn principes aan de muziek industrie, dus geen interviews, geen optredens niets. Optredens waren volgens Manset hetzelfde als naar de dierentuin gaan, artiesten die hun kunstje laten zien. De muziek was er om thuis in alle rust en concentratie te kunnen beluisteren. Hierna volgden nog een paar goede albums, waaronder "Y'a une route" uit 1975, die zowaar een grote hit bevatte "Il voyage en solitaire" (300.000 exemplaren verkocht). Natuurlijk werd de druk toen vanuit de media en muziekindustrie nog nog veel groter op Manset, maar hij reageerde op eigen wijze door zijn volgende plaat "Rien à raconter" (niks te zeggen) te benoemen.
En in 1978 kwam dit album uit '2870' veel electronischer dan de voorgaande. Het titelnummer is een bijna 15 minuten nummer, mooi epos.
Gerard Manset heeft ook lang tegengehouden dat zijn platen re issues zouden krijgen, pas later besloot hij dat te doen, maar zorgde zelf voor de hele aanpak.
IK heb de boxset Mansetlandia uit 2017, prachtig. Maar bij veel platen zijn er nummers bijgekomen, soms ontbreken er en soms ook de volgorde is anders.
Bij deze plaat is de volgorde van de reissue als volgt
1 Maubert
2 Un Homme Une Femme
3 Amis
4 Jésus
5 La Pie Noire
6 Les Rendez-Vous D'Automne
7 La Liberté
8 Musique Dans La Tête
9 2870
10 Ton Ame Heureuse
Wel wat anders dan het origineel, 'le pont' ontbreekt en 4 nieuwe nummers. Waarom, geen idee, Manset te begrijpen is niet mogelijk. Wat de nieuwe nummers bijdragen is me niet helemaal duidelijk.Maar ze vallen verder niet buiten de boot.
Verder is het een echt typisch Manset album met filosofische teksten, prima muzikale omlijsting. 'Amis' vind ik een prachtig nummer, folkachtig met duidelijke chanson inslag, zeer gevoelig. Prachtig, een pareltje. Ook 'Jesus' is een mooi nummer.
'2870, een lied over de toekomst, waar een kind enkel nog in een glazen stad kan wonen, een pessimistische blik op een denkbeeldige wereld, maar we zijn nog in staat om dit toekomstbeeld te veranderen. Met zijn 15 minuten een prachtig muzikaal epos. Een prachtig prog nummer. wat niet onderdoet voor lange nummers van bepaalde Engelstalige prog groepen.
Een typische (Gerard) Manset plaat. Aan de ene kant blijft het wat op afstand, maar het zit allemaal prachtig in elkaar en Manset heeft ons ook wat mee te delen.
Door mijn Franse vrouw ben ik meer in aanraking gekomen met Franse muziek, het leuke is dat ik juist muziek naar boven heb gehaald die ze of niet kent of waar ze niet veel aan vindt. Catherine Ribouri and the Alpes, Gerard Manset, Ange om maar een paar te noemen. Ik verwacht ook niet dat dit hier op MM goed gaat scoren, daarvoor is het vanwege de taal ook best te afwijkend. Maar wie weet dat iemand eens denkt, laat ik dat eens proberen. Geen makkelijke kost, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.
Zijn eerste plaat "Animal on n'est mal" kwam net uit tijdens de studenten revolte in Parijs in 1968. De studenten hadden toen wel wat anders te doen dan platen kopen en die eerste plaat werd daardoor een flop. Amper 100 van verkocht. Vaak wordt het tweede album als eerste gezien, dat gewoon 'Gerard Manset' werd betiteld. Dat album deed het veel beter. En direct daarna kwam Gerard Manset direct met een klassieker 'La Mort d'Orion' , de titeltrack omvatte een plaat kant. Ik zal bij dat album ook nog commentaar schrijven.
'La Mort d'Orion' werd ook echt als klassieker gezien, dit was eigenlijk nog nooit zo vertoond, de combinatie van tekst, muziek (prog en chanson) en muzikale begeleiding.
Ondanks dat succes weigerde Manset ook maar iets toe te geven van zijn principes aan de muziek industrie, dus geen interviews, geen optredens niets. Optredens waren volgens Manset hetzelfde als naar de dierentuin gaan, artiesten die hun kunstje laten zien. De muziek was er om thuis in alle rust en concentratie te kunnen beluisteren. Hierna volgden nog een paar goede albums, waaronder "Y'a une route" uit 1975, die zowaar een grote hit bevatte "Il voyage en solitaire" (300.000 exemplaren verkocht). Natuurlijk werd de druk toen vanuit de media en muziekindustrie nog nog veel groter op Manset, maar hij reageerde op eigen wijze door zijn volgende plaat "Rien à raconter" (niks te zeggen) te benoemen.
En in 1978 kwam dit album uit '2870' veel electronischer dan de voorgaande. Het titelnummer is een bijna 15 minuten nummer, mooi epos.
Gerard Manset heeft ook lang tegengehouden dat zijn platen re issues zouden krijgen, pas later besloot hij dat te doen, maar zorgde zelf voor de hele aanpak.
IK heb de boxset Mansetlandia uit 2017, prachtig. Maar bij veel platen zijn er nummers bijgekomen, soms ontbreken er en soms ook de volgorde is anders.
Bij deze plaat is de volgorde van de reissue als volgt
1 Maubert
2 Un Homme Une Femme
3 Amis
4 Jésus
5 La Pie Noire
6 Les Rendez-Vous D'Automne
7 La Liberté
8 Musique Dans La Tête
9 2870
10 Ton Ame Heureuse
Wel wat anders dan het origineel, 'le pont' ontbreekt en 4 nieuwe nummers. Waarom, geen idee, Manset te begrijpen is niet mogelijk. Wat de nieuwe nummers bijdragen is me niet helemaal duidelijk.Maar ze vallen verder niet buiten de boot.
Verder is het een echt typisch Manset album met filosofische teksten, prima muzikale omlijsting. 'Amis' vind ik een prachtig nummer, folkachtig met duidelijke chanson inslag, zeer gevoelig. Prachtig, een pareltje. Ook 'Jesus' is een mooi nummer.
'2870, een lied over de toekomst, waar een kind enkel nog in een glazen stad kan wonen, een pessimistische blik op een denkbeeldige wereld, maar we zijn nog in staat om dit toekomstbeeld te veranderen. Met zijn 15 minuten een prachtig muzikaal epos. Een prachtig prog nummer. wat niet onderdoet voor lange nummers van bepaalde Engelstalige prog groepen.
Een typische (Gerard) Manset plaat. Aan de ene kant blijft het wat op afstand, maar het zit allemaal prachtig in elkaar en Manset heeft ons ook wat mee te delen.
Door mijn Franse vrouw ben ik meer in aanraking gekomen met Franse muziek, het leuke is dat ik juist muziek naar boven heb gehaald die ze of niet kent of waar ze niet veel aan vindt. Catherine Ribouri and the Alpes, Gerard Manset, Ange om maar een paar te noemen. Ik verwacht ook niet dat dit hier op MM goed gaat scoren, daarvoor is het vanwege de taal ook best te afwijkend. Maar wie weet dat iemand eens denkt, laat ik dat eens proberen. Geen makkelijke kost, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.