Blue Chip Orchestra - Blue Chip Orchestra (1988)

Dit is het eerste album wat de heren Harald Zusshrader en Hubert Bognermayr onder de naam Blue Chip Orchestra uitbrengen. Hiervoor hebben ze al diverse projecten gedaan op het vlak van de electronisch muziek die over het algemeen goed werden ontvangen.

Op dit eerste album van het Blue Chip Orchestra is muziek te horen met een knipoog naar de klassieke muziek toe. De vijftal Bolero's op dit album vertellen een aardig verhaal over de muziek. Tussen de delen is het geluid te horen of een dirigent een bladzijde omslaat wat grappig is. Bolero du Nouvel Age is voor mij de meeste geslaagde van de vijf. Een hele rustig opbouw waar een fraaie sfeer in zit. Het doet mij denken in bootje te zitten op een beekje die langzaam maar zeker een rivier wordt. Silencio sluit deze eerste helft in stijl af.

Na die stilte zijn voetstappen te horen die het tweede deel van dit album inluiden. Hetgeen bestaat uit spannende geluiden vanuit de orkestbak. Dit Thonon is het meest klassieke werk wat hier op staat. Het doet mij althans denken van in het Concert Gebouw te zitten. Aimara roept beelden op van in het oerwoud te verblijven. Spannende tropische geluiden vullen de ruimte, waar tenslote een helikopter een eind aan maakt. Met een klassiek koor begint Ariosa, waarna een stuk experimentele muziek volgt. Die wat doet denken aan de kelder van een muziekcentrum. Netruma is een fraai staaltje van om met minimale middelen een sfeer neer te zetten die uitgroeit naar iets baroks. Een goede track dus om voor je uit te staren en te genieten. Violando doet mijn maag niet goed. Een vreemde herhalende toon doet mij denken of ik in een draaimolen zit die zijn dag niet heeft. Gelukkig maakt Nawajo dit goed met spannende geluiden. Een klok die tikt en mooi gebrom van iets wat aan het Oosten doet denken. Wat later mooi uitgroeit tot iets wijds waarin een vorm van passie in is te horen. Het heeft iets meeslepends. En dan ten slotte Dalidom wat begint met zang van paters op een spannende aanhoudende toon. In hoeverre dit met de schilder Dali heeft te maken weet ik niet, maar het is wel een track waarop het nodige is te horen, zoals ook op de doeken is te zien van deze Spaanse surrealistische kunstschilder.

Alhoewel dit album niet vaak bij mij in de cd-speler zit staat er best behoorlijke electronische muziek op die een alternatief kan zijn voor even heel wat anders op dit gebied. Het is spannend en op sommige vlakken best grappig te noemen. Al met al een ruime voldoende waard.