Bruce Cockburn - O Sun O Moon (2023)

In Nederland brak de Canadese singer-songwriter Bruce Cockburn pas eind jaren zeventig door met zijn negende reguliere album Dancing in the Dragon’s Jaws. Om een of andere reden breken in Nederland vaak Canadese artiesten minder snel door dan Amerikaanse collega’s. Ten onrechte, zeker in het geval van Cockburn die toen al de nodige prachtplaten op zijn naam had staan. Verder volgden er nog topalbums als Humans, The Trouble with Normal en vooral You’ve Never Seen Everything. Veel van zijn latere albums werden geproduceerd door Colin Linden. Hij produceerde trouwens in 1992 Call Me van onze Hans Theessink. Ook O Sun O Moon werd geproduceerd door Linden en wel in Nashville. Cockburn is op zijn 78ste nog steeds geëngageerd en alive & kicking. Dat maakt de uptempo opener On a Roll (waarop Shawn Colvin meezingt) meteen duidelijk, zowel muzikaal als tekstueel :

“Time takes it’s toll
But in my soul
I’m on a roll”

Een typisch Cockburn nummer vanwege het herkenbare gitaarspel. Overigens vind ik Cockburn een bijzonder ondergewaardeerd gitarist. De zonder uitzondering bovengemiddelde songs schreef Cockburn een paar jaar terug vooral in San Francisco en sommige andere in Maui. De songs worden door zijn klasse begeleiders naar grotere hoogtes gestuwd. Naast Colin Linden wordt hij onder anderen begeleid door klasse muzikanten als drummer Gary Craig, contrabassist Viktor Krauss, zangeressen Shawn Colvin, Allison Russell, Sarah Jarosz, Susan Aglukark, Ann & Regina McCrary, zanger Buddy Miller, accordeonist Jeff Taylor en violiste Jenny Scheinman. Laatstgenoemde is niet zo bekend, maar maakte een aantal fraaie albums waaronder The Littlest Prisoner. Het album herbergt ook een instrumental, het fraaie Haiku. O Sun O Moon kan zonder enige twijfel tot zijn mooiste albums gerekend worden.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

dankjewel Lura voor dit bericht. mijn nieuwsgierigheid is gewekt. wist niet dat de inmiddels 78 jarige man dit jaar een nieuw album had uitgebracht. volledig aan mijn aandacht ontsnapt. ben er geen recensies van tegengekomen in de muziekbladen. ga deze bij gelegenheid zeker beluisteren. overigens niet met je eens dat "The Trouble with Normal" uit 1983 een top album zou zijn. dat album werd helaas volledig ontsierd door gebruik van synthesizers en percussie en flirts met toen in zwang zijnde muziekgenres als disco en new wave. een dieptepunt in het verder grotendeels geweldige oeuvre van de man. een ander top album naast het door jou genoemde Humans is het prachtige, sfeervolle The Charity of NIght, wat mij betreft zijn beste album uit de jaren negentig.

zie aan het stemgedrag dat de meningen over dit laatste album van Bruce Cockburn nogal verdeeld zijn, de stemmen variëren van 2,5 tot 4,5 dus twijfel over aanschaf van dit album. benieuwd of/wat Teacher bij mijn weten een groot fan van 's mans werk, over dit album te melden heeft.

potjandosie, ik ken het album nog niet. Ik zit niet op spotify of iets dergelijks, enkel als ik het zelf bezit dan schrijf ik er over. Dus toch maar eens aanschaffen.
En inderdaad, ik ben een groot fan van deze geweldige Canadese muzikant.

inmiddels ruim een jaar verder en nooit meer aan dit laatste album van Bruce Cockburn toegekomen. zit ook niet op spotify, bandcamp etc. benieuwd of Teacher er iets over te melden heeft.

Nog steeds niet aangeschaft, misschien een leuk kerstcadeau !

muziekkenner Mart Smeets prees dit inmiddels al weer 1 1/2 jaar verschenen laatste album van Bruce Cockburn aan in zijn wekelijkse muziek column in de VARA gids (26 april - 2 mei 2025). heb een 10-tal albums van de man in de kast staan. hoog tijd om de collectie uit te breiden met dit "nieuwe" album van de man die 27 mei a.s. 80 jaar wordt.