Erik Hall - Simeon Ten Holt: Canto Ostinato (2023)

Wat een geluid. Prachtig.

Canto Ostinato, het minimalistische meesterwerk van de Nederlandse componist Simeon ten Holt, zag ik ooit live opgevoerd worden in Alkmaar door pianisten Kees Wieringa en Polo de Haas. Bijna 11 jaar geleden, op mijn 22e verjaardag. Misschien was ik er nog niet klaar voor, want het greep me toen niet. In deze uitvoering van Erik Hall wel. De Amerikaan doet het zowaar alleen, dit repetitieve stuk minimalisme dat Ten Holt ooit (1976-1979) schreef voor 4 piano’s. Hall doet het op vleugel, elektrische piano en orgel. Dat resulteert in een waanzinnig rijk en warm geluid. Echt een esthetisch hoogtepunt.

Mooi hoe ik niet bewust op zoek ging naar Canto Ostinato, per ongeluk op deze uitvoering stuitte en het nu wel klikt. Voor mij is dit een goede kandidaat voor in mijn eindejaars-top 10. Dat kan zomaar ook gelden voor wie het evenzeer repetitieve Promises van Floating Points, Pharoah Sanders en The London Symphony Orchestra fraai vond.

Jazper; Vince vega: al bekend met deze versie?

Ik ben wel wat huiverig voor versies met andere instrumenten dan piano, maar ik ga het eens opsnorren, want je weet maar nooit!

Ik lees vleugel, elektrische piano en orgel. Dus het is ook weer niet zo dat het een versie is met triangel, schuiftrompet en marimba's

Fair enough!

Ik deel de huivering, omdat bij dergelijke minimale composities overdaad vanzelfsprekend schaadt en de ruimtelijkheid van de klassieke piano prachtig contrasteert met de abstractie van de muziek. Echter: bij eerste beluistering valt het me vooral op hoe ook in deze bezetting de schoonheid van dit geniale werk gewoon overeind blijft. Ik vermoed dat een versie met enkel piano's mijn voorkeur zal houden, maar dit is op zijn minst een aardige nieuwe interpretatie.

Ik was zeker ook wat huiverig, maar dat viel uiteindelijk inderdaad wel mee.
Voor mij komt het alleen niet in de buurt van de versie met alleen piano's, ik denk dus niet dat ik deze versie nog vaak zal verkiezen boven een van de vele piano uitvoeringen.

Ik ben er niet kapot van.
Opvallend genoeg klinkt deze versie met verschillende instrumenten mij eenvormiger in de oren dan versies met alleen piano.
Maar vooral mis ik wat lucht, het komt me wat te gehaast over. En daardoor vergeet het te ontroeren. De volgende keer weer gewoon met piano's

Ik vind het hemels. Ook deze korte en sneller gespeelde Canto, die deels wat elektronisch klinkt bij vlagen gaat er hier in als zoete koek. Het geeft de muziek weer een nieuwe dementie. Prachtig!

Nu zijn er wel meer uitvoeringen. Mogen deze nu ook op de site? Mijn favoriet is denk ik wel die van Kees Wieringa en Polo de Haas.