Nu blijkt dat het rampzalig saaie I Stilhed er alleen maar voor heeft gezorgd dat Ole Pedersen Luk zijn eigen creatieve brein heeft opgeschud ten faveure van het hagelnieuwe Om Hundrede År, zal ik daar voorlopig over zwijgen.
Want hier ligt een zeer meeslepend album dat herfstige doom heel gemakkelijk verweeft met folky elementen en wat natuurlijk allemaal overgoten is met wat schurend zwartmetaal. Alhoewel dat schurende is wel wat verdwenen. Het lijkt over het algemeen allemaal iets gematigder te zijn. Is dat erg? Welnee! Het is net even wat geraffineerder dan het voorgaande album maar minstens zo fraai.