JPEGMAFIA x Danny Brown - Scaring the Hoes (2023)

Bwoah, Peggy en Danny zijn wat mij betreft de twee grootste genieën in de hedendaagse leftfield hiphop. Een full album collab voelt ook echt als een natte droom, maar in tegenstelling tot mijn meeste natte dromen maakt deze wel sense, en het moest en zou er een keertje van komen. Dat dit al binnen twee jaar na de release van LP! zou zijn is wel een joekel van een cadeautje tho. En boi, wordt hier even een dosis kwaliteit geleverd. Ik heb de eerste luisterbeurt met een enorme grijns doorgebracht en die gaat de tweede luisterbeurt echt niet weg. De zestigste ook niet denk ik.

Als ik één dingetje heb aan te merken is dat het wel vooral als een Jpegmafiarelease voelt, en Danny's rol lijkt met name beperkt tot het vocale aspect. Nu is Peggy in mijn ogen wel de allerbeste producer die er op dit moment rondloopt en Danny klinkt enorm on fire dus echt klagen kan ik niet. Wat een creativiteit in samplegebruik (Milkshake!!), werkelijk elk nummer is zo rijk in productie en het plezier van beide heren spat er van af. Het voelt nu al als een nog meer gefocuste versie van LP!, dat op zichzelf kan wedijveren met de beste hiphopplaten ooit.
Kan niet wachten om snel een keertje goed in de teksten te gaan duiken want die kunnen niet anders dan geweldig zijn. En moet je je voorstellen als deze twee eindbazen samen gaan optreden, oioioi.

Burfict wordt nu al het nummer van het jaar, je las het hier voor het eerst. Oké, vermoedelijk las je het voor het eerst op RYM.

Op eerste gehoor is het al heel erg tof, gaat de komende weken flink in de rotatie hier!

Het relatief soepele uknowhatimsayin¿ was een zeer prima plaatje, maar ik ben blij dat Danny Brown zich hier weer eens onderdompelt in wat muzikale chaos. En voor muzikale chaos is JPEGMAFIA natuurlijk je man. Lekker hoor.

Wtf is er met de mastering dan? Danny Brown verzuipt bijna bij al zijn verses in de mix. Jammer, want verder klinkt dit als een geniale chaos.

Ja de mastering is zeer tragisch voor een collab van dit kaliber, waarommm. Danny brown's podcast heeft betere mastering dan dit.

Ja, dat is wel een duidelijk minpuntje van dit verder extreem genietbare plaatje. Vraag me af of het bewust is, waarschijnlijk wel, maar met name Danny Brown had toch wel iets meer voorin de mix gemogen. Maar wat een grandioze producties van JPEGMAFIA zeg, heeft-ie ooit beter gepresteerd op dit vlak? Ik waag het te betwijfelen.

Danny Brown is mijn voornaamste reden om dit te checken, maar iedereen is zo enthousiast over JPEGMAFIA dat ik daar ook enorm nieuwsgierig naar ben geworden.

Wat een heerlijke chaos, deze plaat.

Pfohh, wat een beats zeg. Hoe meer ik het luister, hoe beter de Peggy producties binnenkomen - hoor de titeltrack maar eens, of Burfict!, of God Loves You... Helaas blijft de mastering van de raps ten opzichte van de beats een groot struikelblok, het is echt de scheidslijn tussen een geweldig album en een meesterwerk. Desondanks open ik met een dikke vette 4,0*.

Boom, dit is hard. Geen groot fan van beide mannen, maar hier lijkt het allemaal te kloppen. Ongelofelijk goede beats en Burfict! is één van de hardste nummers van afgelopen tijd.

Is dit de eerste echt goede hiphop release van 2023, of heb ik veel gemist?

Dit is toch ff lekker zeg pohh...
Met deze twee bazen bij elkaar kon het ook nooit mis gaan!

In mijn boekje is Danny Brown de hardste rapper die er is. Iets wat mij zo aanspreekt aan hem is zijn veelzijdigheid. Helaas hoor je die veelzijdigheid niet op dit album. We krijgen de crusty druggy "all about sex" Danny. Ik houd van dit typetje van hem, maar ik mis af en toe wel een beetje diepgang.

Gelukkig krijgen we er aan de andere kant er wel weer veel voor terug. De producties van Peggy zijn echt van een andere planeet en Peggy als rapper brengt ook genoeg persoonlijkheid. Daarnaast brengt Peggy in zijn teksten ook iets meer diepgang.

Ik kan dit album eigenlijk niet loskoppelen van drugs. Danny gaf in zijn podcast aan dat hij in rehab ging en eigenlijk voelt het hele album als 1 gekke trip met veel stimulansen. Ik ben wel benieuwd hoe tof ik dit nog ga vinden op lange termijn.

"Eat ya ass like I'm Canibus"

Halfje erbij.. Wist bij de eerste luisterbeurten niet wat ik hier nu mee aan moest. Is dit geniaal of is dit een bij elkaar gerommeld zooitje. Kies nu toch voor geniaal. Heerlijke gekte dit!

Lekker boekje wel, persoonlijke favoriet wat dat betreft: orange juice jones

Ik word hier zo blij van. In de ochtend op weg naar werk de eerste 18 minuten om energie voor de dag te krijgen en op de terugweg om weer energie te krijgen na werk.

Zo'n album die echt de hiphop naar een next level brengt, iets dat ik nog niet echt eerder heb gehoord qua sound.

Deze is misschien nog beter dan LP! Dat is een hele prestatie.

Losse nummers van JPEGMAFIA kunnen me goed smaken (ik denk aan een Baby I'm Bleeding en een HAZARD DUTY PAY), maar ondanks dat zijn muziek compleet in zijn straatje zou moeten liggen kan ik niet echt veel met z'n albums - nog steeds te fragmentarisch voor me, of zo. Raar genoeg klikt het bij deze worp dan weer wel erg om de één of andere reden. Heerlijk chaotische producties die perfect aansluiten bij de deranged delivery van uncle Danny, en ook de flow van Peggy bevalt me erg hier. Nog maar een paar keer LP! proberen dan.

Het solowerk van JPEGMAFIA is (nog steeds) niet helemaal mijn ding, maar dit is echt geweldig. Danny Brown vind ik vrijwel altijd geniaal, maar hier gaan alle credits toch echt naar JPEG. Scaring The Hoes is een heerlijke chaos met toch enorm veel soul. Een beetje El-P meets J Dilla. Met zijn samplewerk geeft hij je het gevoel dat je flarden van een geweldige nacht herinnert en dat die momenten oneindig herhaald worden in je hoofd. De prettig gestoorde raps van Danny Brown, die klinken als een zoveelste laag in de fragmentarische producties, maken deze absurde trip compleet.

Weinig stemmen voor het geweldige Orange Juice Jones trouwens...

Jongens wat een album is dit zeg. Er moet wel wat aardschokkends gebeuren als dit niet in mijn topdrie van het jaar eindigt. Scaring the Hoes vliegt alle kanten op zonder aan kwaliteit in te boeten, het stuitert door je hersenpan als pure ADHD, maar er zit toch een hele logische lijn in het album: voor het gemak zou je het album ongeveer in drie delen op kunnen delen.

De eerste sectie van het album, dat loopt van Lean Beef Patty tot Fentanyl Tester, is het meest chaotisch, het meest glitchy, en het meest in lijn met de titel van het album. Zo was de sampling van 2000s clubhits op de genoemde nummers (respectievelijk P. Diddy's I Need a Girl, Pt. 2 en Kelis' Milkshake) de eerste luisterbeurten een afknapper, maar inmiddels kan ik vooral die tweede juist vanwege de flip van de sample enorm waarderen. Tussen die tracks door vinden we met Steppa Pig ook het eerste absolute hoogtepunt, ook hier knipt Peggy voor de beat een 2000s hit op (NSYNC's Gone). Zowel qua flow als qua teksten ("White people love makin' excuses and bitchin' / I guess it's what culture is for them") matchen beide heren hier de hectische energie van de productie. Niet om te zeggen dat de titeltrack en Garbage Pail Kids niet goed zijn, trouwens, want als er überhaupt skipbare nummers op het album staan, dan zijn deze twee het absoluut niet.

Het middenstuk van het album is eigenlijk het meest toegankelijke, het minst bangmakend. Met Burfict! hebben we niet alleen het meest 'doorsnee' hiphopnummer van de plaat, maar ook de meest bombastische beat sinds Jaylibs The Red, en wederom vullen Peggy en Danny de productie perfect aan met hun charisma en energie. De instrumental van Orange Juice Jones, met de spookachtige Michael Jackson-sample, had zo op een album van Daniel Lopatin kunnen staan, en die vaporwavevibes worden op Kingdom Hearts Key tot in het extreme doorgetrokken. Ook die laatste is één van mijn absolute favorieten: de beat is hemels, iedere verse is raak, en ook de extreem korte gastbijdrage van redveil past als een puzzelstukje. Meer features hebben JPEGMAFIA en Danny Brown niet nodig, trouwens, want ze hebben genoeg te zeggen, genoeg rapvaardigheid, en genoeg charisma om het hele album te vullen.

Op het laatste gedeelte van het album wordt uit een meer 'traditioneel' samplearchief geput. Het zou echter niet op een album met de titel Scaring the Hoes passen als JPEGMAFIA en Danny Brown er geen flinke dosis vers gemalen peper op zouden gooien. Zo horen we in de eerste seconden van God Loves You een gospelsample, maar de drums en bas die vervolgens invallen zijn zo extreem samengeperst dat enige hoop op religieuze verheerlijking gelijk flink de kop in wordt gedrukt, en Danny laat er met zijn teksten al helemaal geen twijfel over bestaan. "Her with my dick like David and Goliath / Take your thong off, flick it at me like a slingshot." Hilarisch. En ook op Jack Harlow Combo Meal worden je verwachtingen uit zijn verband getrokken: in de intro horen we een jazzstandaard, maar zodra de raps binnenkomen gooit Peggy er een amen break overheen. Hoe kom je erop? De afsluiter van het album is overigens het enige nummer dat ik niet geweldig vind, heel strategisch geplaatst, want skippen gaat dan niet meer.

Na een paar keer luisteren had ik een paar kleine kritiekpuntjes: 1. het lijkt meer op een JPEGMAFIA album met een bijrol voor Danny Brown; 2. op veel van de tracks is de mastering rommelig, waardoor ik de raps niet goed genoeg hoor; 3. zoals op bijna ieder JPEGMAFIA project staat er te veel fillermateriaal op om echt top te zijn. Inmiddels is er van deze kritiek weinig overgebleven. Hoewel Peggy als producer uiteraard meer een hand heeft in het eindproduct, heeft hij een reeks beats gemaakt die beide rappers als gegoten passen, en over de gehele lengte zijn de producties kwalitatief meer consistent dan ooit. Iedere keer verbaas ik me weer over zijn gevoel voor catchy harmonieën, denk bijvoorbeeld aan de enorme boost die de basslines geven aan de beats van Fentanyl Tester of Kingdom Hearts Key. Danny Brown laat daarnaast zien niet bang te hoeven zijn dat Peggy hem gaat vervangen, want keer op keer levert hij de beste verses af, zonder de spotlight bij zijn compagnon weg te nemen. En nu ik wat meer gewend ben aan de mastering, hoor ik ze beide prima, en de ongepolijste afwerking past zowel thematisch als esthetisch perfect op het album.

Laat deel twee maar komen, hoor!

Nooit verwacht dat ik een Jpeg album goed zou vinden. Zoals de meeste hier al aangeven is Danny Brown met zijn unieke sound het element dat mij aantrok dit toch te luisteren.. bizar chaotisch en geniaal tegelijk!

Voor wie hier geen genoeg van kan krijgen:
JPEGMAFIA x Danny Brown - Scaring the Hoes: DLC Pack (2023) - MusicMeter.nl

Die nieuwe EP was juist de reden dat ik hier kwam om hem iets te verlagen. Merk dat ik dit album vrijwel nooit meer opzet… (EP heb ik overigens nog niet gecheckt)

Ik had hem ook een tijd niet geluisterd (mocht ook wel na zo'n 50x in twee maanden), maar nu ik hem weer luister bevestigt het juist de genialiteit van dit album. Nog steeds met afstand mijn favoriete plaat van dit jaar. Op RYM begrijpen ze het beter dan hier en de recensenten.

Vanmorgen tijdens het rennen weer aangezet.. zweept goed op en het samplegebruik is onnavolgbaar

Er zijn van die albums die je bij verschijnen kunt appreciëren maar waarvan je na enkele maanden merkt dat je ze nooit opzet. Dit is er zo een, de schreeuwige productie verpest het replay gehalte van deze plaat.
Hoe zeer ik Danny Brown ook apprecieer, ik krijg hier koppijn van...

Dit is ook mijn go-to hardloop album. Loop ook significant harder als deze op staat.

Ja dat heb ik gek genoeg ook

Voor de liefhebber: Scaring the Hoes gaat op vinyl verschijnen. Ik heb hem vast besteld!

Het duurde lang voordat ik de producties kon waarderen, maar ondertussen helemaal verkocht aan deze plaat. Gaat samen met de Billy Woods plaat strijden voor de AOTY kroon verwacht ik.

Ik heb dit album vorige week zondag (kerstavond, of eigenlijk meer in de middag) voor het eerst beluisterd. Ik had online al veel over dit album en over JPEGMAFIA gehoord en kende al een klein beetje muziek van Peggy. Toen ik het album voor het eerst hoorde luisterde ik er gelijk nog 2 keer naar en de dagen daarna ook meerdere keren. Wat is dit toch een heerlijk album. Danny's stem moest ik eerst aan wennen, maar het werkt hartstikke goed met Peggy's fantastische productie op dit album. Echt geniaal, naar mijn mening het beste album van 2023. Begin tot eind heerlijk.

Over 20 jaar blikken we terug op dit revolutionaire album, Garbage Pale Kids is echt geniaal en ver voor zijn tijd.

Weet iemand of (een van) de vinylrelease(s) beter gemasterd is?