Royal Jelly - Royal Jelly (1994)

In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik een jaar of 12 geleden al mijn Watt muziekmagazines weggegooid. Dit inmiddels al decennialang vergane kwaliteitsblad was voor mij in de jaren 90 een perfecte gids om mij te wijzen op interessante rock/metal releases. Het blad ging zich in de loop der jaren een moderner jasje aanmeten en dat was jammer. Triphop, dance en hip-hop kwamen zelfs aan bod. Dat neemt niet weg dat de journalisten van dit blad mij zeker in de beginjaren op prima platen hebben gewezen. Enkele jaren terug heb ik gelukkig bijna alle edities van Watt weer kunnen binnen hengelen en wederom ploeter ik mij door veel recensies heen die weleens interessant kunnen zijn.

Zo werd ik ook gewezen op dit schijfje; de journalist van dienst schrijft over een mix van retrorock, Hendrix invloeden en alternatieve elementen. Daar is niks van gelogen, deze combinatie van invloeden levert een uitstekend plaatje op. Dit collectief heeft maar 1 album uitgebracht maar het is een album om te koesteren. Johnny Edwards is de zanger van dienst, en hij levert een uitstekende prestatie. Edwards had al een verleden bij Foreigner (Unusual Heat), Montrose en King Kobra.

Met de wat conventionele hardrock van deze bands heeft Royal Jelly niet zoveel van doen, hoewel men zeker kan schuren. Neen, dit collectief put zijn inspiratie uit eind jaren 60/begin jaren 70, zoals gezegd Hendrix invloeden maar ook een band als The Black Crowes zal niet onbekend zijn geweest voor de heren.
Daar komt nog bij dat er hier daar gebruik wordt gemaakt van een instrument als de sitar en percussie voor de juiste ondersteuning zorgt. Echte uitschieters naar boven staan er niet op, maar dat is geen straf, het plaatje is over de hele linie zo sterk dat dit geen zwakte is. Vuige bluesy rock, een stem met een licht schuurpapieren randje, uitstekende gitaarsolo's en een swingende ritmesectie, wat willen liefhebbers van een dergelijk genre nog meer. Een topplaat.

Met Danny Stag op gitaar.

En laat de beste man een verleden hebben bij Kingdom Come. Dat verraadt ook direct zijn bluesy spel, deze band putte zijn inspiratie eind jaren 80 niet voor niets uit met name Zeppelin en aanverwante acts begin jaren 70.
Het spel van Stag op dit album van Royal Jelly is werkelijk niet te versmaden. Een zeer fraaie ontdekking, deze worp.

Is inderdaad een leuke ontdekking. Ik las ook altijd de Watt trouwens . Eigenlijk onbegrijpelijk dat dit niet groter is geworden. De lelijke hoes en ziekte vd zanger zal hier ongetwijfeld aan bijgedragen hebben. Naast de bands die je noemde zijn er ook 90's invloeden te horen zoals Pearl Jam, Soundgarden en The Tea Party. Goede songwriting en een prima productie ook.

Danny Stag heeft zo'n prachtig gitaargeluid, heel clean en open, wat Kingdom Come ook zo gaaf maakte natuurlijk. Ik zit momenteel in een Kingdom Come luistermarathon en ben nu dus uitgekomen op het pad die de muzikanten van de klassieke line-up daarna bewandeld hebben. Volgens mij heeft Stag hierna niets meer gedaan, althans wat ook uitgebracht is voor het publiek dan.

Stag is naar mijn weten inderdaad na deze schijf van de radar verdwenen, in ieder geval op muzikaal gebied.
Edwards is een geweldige zanger en in tegenstelling tot wat je zou vermoeden als je kijkt naar het muzikale verleden van Stag en Edwards, tappen de heren eerder uit het jaren 70 vaatje dan uit de blikkerige en vaak wat afstandelijke jaren 80. Niet dat de songs heel conventioneel van aard zijn maar het gitaargeluid van Stag klinkt zo bluesy, open en uitwaaierend dat het mij regelmatig doet denken aan Hendrix maar ook een held als Robin Trower. In combinatie met de haast onvermijdelijke alternatieve invloeden rond 1994 levert dit een zeer interessant plaatje op. Zo zie je maar, doe nooit je favoriete muziekbladen weg, wellicht mis je al die miskende en onbeminde pareltjes die al die tijd op je lagen te wachten.

Ik heb ze een jaar geleden ook allemaal de deur uitgedaan... Maar misschien heb je nog zo'n leuk onbekend early 90's pareltje voor me als tip?