Thy Catafalque - Alföld (2023)

Uitermate boeiende plaat, ook door de variatie. Metal vol contrasten. Duister met soms een sprankje zonlicht. Donkere grunts, lichte dameszang, slepende ritmes, versnellingen, roffelende drums, een hoorn. Folk komt ook nog langs. Maar altijd klinkt het natuurlijk.

Lastig te zeggen in welk hokje deze Hongaarse band valt. Het is mijn eerste kennismaking met ze, het oudere werk ken ik niet.

Zeker de moeite, DargorDT - deze grijpt ietwat terug naar de begindagen van Thy Catafalque, zonder dat opperhoofd/mastermind Tamás Kátai zijn haast aangeboren eclectische eigenzinnigheid uit het oog verliest.

Dat zorgt voor een soort clash tussen hard en zacht, koud en warm, primordiaal en gesofisticeerd. Erg goed voorbeeld daarvan is A Földdel Egyenlo, dat samen met de titeltrack en de afsluiter wat mij betreft het hoogtepunt is van dit album. Brute death, smerige, uitdagende black (à la Arcturus), folky prog en zweverigheid. Bijzonder knap ook hoe men met al die invloeden aan de slag is gegaan en er nog een coherent geheel uit heeft weten halen.

4 sterren

Dit is de band die bovenaan mijn Spotify wrap up lijst van een jaar geleden stond. De sound van Thy Catafalque is gewoon uniek en dat hoor je op dit album ook terug. Al begint Alföld met een iets te ééndimensionale death-metal-achtige lompheid, na enkele nummers trekken ze toch weer de kaart van de vorige albums met vele verschillende invloeden. Dat folkachtige, de prog , de brute power en de vele zangstijlen komen samen en het werkt gewoon.

In een interview dat vandaag verscheen vertelt Tamás dat het volgende album al klaar is en waarschijnlijk ten einde van de herfst dit jaar uitkomt.