JAZZ BRAK - BRAK (2023)

Jaja, daar is 'ie dan eindelijk hoor. De soloplaat van Jazz Brak!

Ik zat hier niet op te wachten, aangezien ik het niveauverschil met Zwangere Guy op die Stikstofplaten enorm groot vond, maar werd toch nieuwsgierig en het bevalt me zeker wel. Een album om lekker solo door de koptelefoon van te genieten. Ni voor niks en Wind en golven behoren tot de favorieten.

Wat is dit toch een goed album.

Al sinds de release van Familie Boven Alles wacht ik op een soloproject van Jazz Brak, de STIKSTOF-collega van onder meer Zwangere Guy. 2 jaren later is er dan eindelijk dat soloproject in de vorm van BRAK, zijn debuutalbum. Geen korte EP of een half-in-mekaar geflanste mixtape, nee! Een volwaardige plaat... van het soort met een relatief korte speelduur dan toch.

Ni Voor Niks opent met een vrouw die heel aanwezig zingt waardoor je jezelf meteen waant in een Arabische woestijn, ik merk niet altijd zin te hebben in haar vocalen maar over het algemeen is dit gewoon een erg sterke track. Jazz Brak rapt die heerlijke beat helemaal aan flarden en die vrouw zorgt voor extra karakter. Hayabusa is een geweldige banger zoals de mannen van STIKSTOF er de laatste jaren wel meer gemaakt hebben. Nu of Nooit hoort Jazz op zijn typische gecontroleerde en poëtische manier flowen over een kalme beat die gebouwd is rond een melancholische sample. Een vriend van mij nam wat aanstoot aan de line "drop een bom zoals in Zaventem(... maar dan zonder doden)" wat ik goed begrijp... al ben ik ook van mening dat we in Hip Hop zo'n dingen (misschien wel jammer) gewoon zijn.
Met Meer schut hij de luisteraars weer wakker en voornamelijk die beat knalt super door de speakers.

Ronde Cirkels is weer een typische Jazz Brak-track omdat hij weer op zijn typische manier rapt op een beat dat meer leunt tegen Boom Bap. Tot nu toe zijn het allemaal heerlijke tracks geweest maar Doe Dan is absoluut toch één van de hoogtepunten van BRAK. Jazz rapt nooit slecht (vind ik), dit nummer heeft één van de beste producties op deze goed-geproduceerde plaat én zijn andere STIKSTOF-collega Astrofisiks maakt het plaatje af. Qua stem en manier van rappen trekt hij hard op Jazz Brak zelf maar is toch anders genoeg dat hij me vooral na deze strofe warm heeft gemaakt voor een eventuele solo-EP? Door de drie rappers van STIKSTOF ben ik er achter dat ik het accent van onze hoofdstad wel goed en rustgevend vind klinken, ja ik trek dat Brussels wel goed! Grappig dat ze rap/rappen/rappers niet zoals wij op z'n Engels uitspreken maar echt de letter 'a' uitspreken i.p.v. de 'e'.
Leh is de enige track op deze LP dat ik wel eens durf te skippen, die beat is me simpel weg te zweverig waardoor ik er weinig mee kan. Leh is meh, maar dat is geen probleem omdat het maar een anderhalf minuutje duurt.

Misschien dat daarom Wind en Golven net zo hard binnenkomt! Brak rapt deze Boom Bap-track (met modern tintje) wederom helemaal kapot en zorgt ervoor dat ook dit een absoluut hoogtepunt is. Deze hoge kwalitatieve lijn trekt hij mooi verder met Geluk(t), hier rapt hij voornamelijk over het feit dat hij met momenten een einzelgänger is en alles voor zijn twee kinderen zou doen, thema's die wel vaker terugkomen op deze plaat. Beide thema's zijn voor mij grote raakvlakken en zorgen voor veel herkenbaarheid bij mezelf. Geluk(t) is zonder twijfelen ook een absolute climax.

Hoeken en Muren is weer een knallende track, deze keer met een Arabisch tintje wegens de trompet(?) op de achtergrond. Ooooow is een samenwerking tussen de gastheer en zijn (veel) populairdere broeder, een geniale Trap-achtige banger waar beide heren er ook al wel meer van gemaakt hebben.
Dan zijn we al weer ten einde gekomen van deze topper aangezien Merci een instrumentale outro is waar de gastheer de luisteraar op het einde nog bedankt.

Het mag duidelijk zijn: voor mij persoonlijk is dit soloalbum alles wat ik wou van Jazz Brak, en meer! Een vriend van mij vindt dit een vrij saaie plaat, op zich kan ik daar wel in komen (zeker op rustige tracks als Nu of Nooit en Ronde Cirkels). Op de afsluiter maakt Papa ZG het duidelijk een rapper te zijn die veel meer energie uitstraalt en harder binnenkomt door zijn recht-toe-rechtaan raps. Jazz Brak is veel rustiger en over het algemeen wat lomer dan zijn collega, vaak spreekt hij zijn rijmen meer uit als een poëet dan als rapper. Tekstueel is deze man toch wel abstracter dan bijvoorbeeld een Zwangere Guy. Normaal ben ik daar zo niet voor, maar bij Jazz Brak vind ik het op één of andere manier echt zalig.
De producties van deze crew zijn sinds BRUTAAL ook helemaal on-point, dat zorgt er toch wel voor dat STIKSTOF in onze taal op bijna eenzame hoogte staat wat mij betreft (zeker in België).

Het is nog vroeg en zo heel veel is er in 2023 nog niet uitgekomen maar ik durf toch te voorspellen dat BRAK (hoog) in mijn eindejaarslijst zal eindigen! Topplaat. Met een speelduur van net geen 40 minuten is het ook geen lange zit en heeft deze Brusselaar bijna geen ruimte gelaten voor fouten.

Dikke 4*