Twelve Thousand Days - The Boatman on the Downs (2023)

Martyn Bates en Alan Trench blijven prachtige mysterieuze platen maken en zijn ook bijzonder productief. Sinds het eigenzinnige Italiaanse label FinalMuzik zich over het duo heeft ontfermd verschijnt de een na de andere prachtige cd. Het label heeft kunstzinnigheid en authenticiteit hoger staan dan winstbejag en dat is het ideale label voor 'twelve thousand days". De vrijheid , het vertrouwen, maar ook het uitbrengen van enkel 500 cd's, het past allemaal in een bepaalde visie.
'The Boatman on the downs' is het 4e album op dit label van dit duo en het is opnieuw een broeierig album. The downs is een moerasgebied in Zuid Engeland en de schipper zorgt ervoor dat je daar veilig door heen kunt gaan. Maar deze overgang kun je ook zien als de overgang van de lente naar de zomer of de overgang van leven naar de dood. Op geheel eigen wijze nemen deze unieke muzikanten ons mee op deze tocht. Wat voor muziek is het, folk, maar dan wel echte neo-folk, avant garde ook dat zou kunnen. Het is in ieder geval uniek. Er zitten 'traditionals' bij zoals het ierse verzetslied 'Arthur McBride', maar ook een zeer experimenteel nummer 'As the sun'. 'The Summer Tree' kon Martyn Bates niet overtuigen, maar Alan Trench wilde het op het album en wist de Griekse top contra bassist Petros Lamprides over te halen op dit nummer mee te spelen. Dat klinkt schitterend.
Soms klinkt de muziek lieflijk, maar het bedreigende is nooit ver weg. De stem van Martyn die allerlei emoties op kan roepen, de muzikale vondsten van beide muzikanten, het is in één woord magnifiek. Martyn Bates is natuurlijk bekend van een ander duo, 'Eyeless in Gaza', die ook altijd grenzen opzoekt qua experiment. Maar bij 'twelve thousand days' is hij zeker even goed op zijn plaats, zo gevoelig.
Vreemd, ik vond prima recensies uit Italië, Duitsland, Frankrijk, Engeland en België. Allemaal zeer positief, wel allemaal op redelijk specifieke fora. Maar niets uit Nederland.
We weten hier niet wat we missen.